ലേഖനം: മഹതിയാം ബാബിലോൺ | റ്റോജോ തോമസ്, ദുബായ്

” വീണുപോയി; മഹതിയാം ബാബിലോൻ വീണുപോയി!” (വെളിപ്പാട് 18:2)

ചരിത്രം പലപ്പോഴും ഒരു കണ്ണാടിയാണ്. അതിൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ മുഖം മാത്രമല്ല, തന്റെ ഭാവിയും കാണുന്നു. ആ കണ്ണാടിയിലെ ഏറ്റവും തെളിഞ്ഞ പ്രതിബിംബങ്ങളിലൊന്നാണ് ബാബിലോൺ. അത് ഒരു പുരാതന നഗരത്തിന്റെ അവശിഷ്ടമല്ല; ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും പുതിയ മുഖം ധരിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഒരു മനോഭാവമാണ്. ഓരോ യുഗത്തിലും അത് പുതിയ വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നു, പുതിയ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നു, പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കുന്നു; എന്നാൽ അതിന്റെ ഹൃദയം മാറുന്നില്ല—ദൈവത്തെ മാറ്റിനിർത്തി മനുഷ്യനെ കേന്ദ്രമാക്കുക.

ബാബേൽ ഗോപുരത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരം കല്ലായി വെച്ചപ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗത്തെ തൊടാനായിരുന്നു മനുഷ്യന്റെ ശ്രമം; ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്താനല്ല, സ്വന്തം പേര് ഉയർത്താനായിരുന്നു അവൻറെ വാഞ്ച. ആ ഗോപുരം തകർന്നു; എന്നാൽ അതിന്റെ ആത്മാവ് ഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞുനടന്നു. പിന്നീട് അത് നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ രാജധാനിയിൽ സിംഹാസനം കണ്ടെത്തി; പിന്നെ വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ “മഹതിയാം ബാബിലോൺ” എന്ന പ്രതീകമായി വീണ്ടും ഉയർന്നു.

വെളിപ്പാട് പതിനേഴാം അധ്യായത്തിൽ യോഹന്നാൻ കാണുന്നത് ഒരു സ്ത്രീയെയാണ്. അവളുടെ വസ്ത്രം ധൂമ്രവർണ്ണം; ആഭരണങ്ങൾ പൊന്നും രത്നങ്ങളും; കൈയിൽ പൊൻപാനപാത്രം. പുറത്തേക്ക് സൗന്ദര്യം; ഉള്ളിൽ അശുദ്ധി. അതാണ് ബാബിലോണിന്റെ സ്വഭാവം. പാപം പലപ്പോഴും വിരൂപതയുടെ വേഷത്തിലല്ല വരുന്നത്; അത് ആകർഷണത്തിന്റെ വേഷത്തിലാണ് എത്തുന്നത്.

ഇന്നത്തെ ലോകം അതിന്റെ മറ്റൊരു പതിപ്പല്ലേയെന്ന് നമ്മൾ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. സാമ്പത്തിക വളർച്ച മനുഷ്യന്റെ മൂല്യത്തെക്കാൾ വലിയ വാർത്തയാകുന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യ അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; പക്ഷേ മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവ് ശൂന്യമാകുന്നു. വിവരങ്ങളുടെ പ്രളയമുണ്ട്; എന്നാൽ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ദാഹം വർധിക്കുന്നു. സൗകര്യങ്ങൾ വർധിച്ചിട്ടും സമാധാനം കുറയുന്നു. ബന്ധങ്ങൾ വ്യാപിച്ചിട്ടും ഹൃദയങ്ങൾ ഏകാകിയാകുന്നു. ഇതെല്ലാം പുരോഗതിയുടെ പേരിൽ മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകറ്റുന്ന ഒരു പ്രവാഹമാണെങ്കിൽ, ബാബിലോണിന്റെ ആത്മാവ് ഇന്നും പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് അതിശയോക്തിയല്ല.

പെന്തെക്കോസ്ത് വിശ്വാസം സഭയെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാൻ വിളിക്കുന്നില്ല; ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിയാൻ വിളിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നിറഞ്ഞ ജീവിതം എന്നത് ആത്മീയ അനുഭവങ്ങളുടെ സമാഹാരമാത്രമല്ല; ലോകത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കിടയിലും വിശുദ്ധിയിൽ നിലകൊള്ളാനുള്ള ശക്തിയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് വെളിപ്പാടിലെ ആ വിളി ഇന്നും മുഴങ്ങുന്നത്: “എന്റെ ജനമേ, അവളുടെ പാപങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകാതിരിക്കേണ്ടതിന് അവളെ വിട്ടുപോരുവിൻ.” (വെളിപ്പാട് 18:4)

ഈ “വിട്ടുപോരുക” എന്നത് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ഒരു യാത്രയല്ല; ഹൃദയത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റലാണ്. ലോകത്തിൽ ജീവിച്ചാലും ലോകത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടാതിരിക്കുക. സമ്പത്ത് കൈവശം ഉണ്ടായാലും സമ്പത്ത് ഹൃദയം കൈവശപ്പെടുത്താതിരിക്കുക. സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ചാലും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ അടിമയാകാതിരിക്കുക. പ്രശസ്തി ലഭിച്ചാലും വിനയം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കുക.

ഇന്ന് സഭ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അപകടം പുറത്തെ പീഡനമല്ല; ഉള്ളിലേക്ക് പതുക്കെ കടന്നുവരുന്ന ലോകചിന്തയാണ്. ആരാധനയ്ക്ക് വേദിയുണ്ട്; പക്ഷേ ആരാധനയുടെ ആത്മാവുണ്ടോ? പ്രസംഗങ്ങൾക്ക് കൈയടിയുണ്ട്; എന്നാൽ മാനസാന്തരത്തിന്റെ കണ്ണീർ ഉണ്ടോ? കെട്ടിടങ്ങൾ ഉയരുന്നു; എന്നാൽ പ്രാർത്ഥനയുടെ യാഗപീഠങ്ങൾ ഉയരുന്നുണ്ടോ? അക്കങ്ങൾ വർധിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആത്മീയ ആഴം വർധിക്കുന്നുണ്ടോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ബാബിലോണിന്റെ ആത്മാവ് സഭയുടെ വാതിലിൽ മുട്ടുന്നുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ നമ്മെ നിർബന്ധിതരാക്കുന്നു.

പെന്തെക്കോസ്ത് പാരമ്പര്യം എപ്പോഴും വിശുദ്ധജീവിതത്തിനും ആത്മാവിന്റെ നിറവിനും ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവിനായുള്ള ജാഗ്രതയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബാബിലോണിന്റെ തിളക്കത്തെക്കാൾ പുതിയ യെരൂശലേമിന്റെ മഹത്വമാണ് വിശ്വാസിയുടെ പ്രത്യാശ. ബാബിലോൺ മനുഷ്യൻ പണിയുന്ന നഗരമാണ്; പുതിയ യെരൂശലേം ദൈവം ഒരുക്കുന്ന നഗരമാണ്. ഒന്നിന്റെ അടിസ്ഥാനം അഹങ്കാരം; മറ്റൊന്നിന്റെ അടിസ്ഥാനം കൃപ.

ചരിത്രം പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വലിയ സത്യമുണ്ട്—ദൈവത്തെ വെല്ലുവിളിച്ച ഒരു സാമ്രാജ്യവും ശാശ്വതമായിരുന്നില്ല. ഈജിപ്തും അസീറിയയും ബാബിലോണും റോമും ഉയർന്നു; പിന്നെ വീണു. വെളിപ്പാട് പറയുന്നു: “ഒരേ മണിക്കൂറിൽ അവളുടെ ന്യായവിധി വന്നു.” മനുഷ്യൻ ശാശ്വതമെന്ന് കരുതുന്ന വ്യവസ്ഥകൾ പോലും ദൈവത്തിന്റെ ഒരു വചനത്തിന് മുന്നിൽ നിമിഷനേരംകൊണ്ട് തകരാം.

അതിനാൽ ഇന്നത്തെ ചോദ്യം ഇതാണ്: നാം ഏത് നഗരത്തിന്റെ പൗരന്മാരാണ്? ലോകത്തിന്റെ ബാബിലോണിന്റെയോ, ദൈവത്തിന്റെ രാജ്യത്തിന്റെയോ? നമ്മുടെ നിക്ഷേപം ഭൂമിയിലാണോ, സ്വർഗ്ഗത്തിലാണോ? നമ്മുടെ ജീവിതം കാലത്തിന്റെ പ്രവണതകളാണോ നയിക്കുന്നത്, അതോ ദൈവവചനമാണോ?

മഹതിയാം ബാബിലോണിന്റെ കഥ ഭയത്തിന്റെ കഥയല്ല; അത് വിവേകത്തിന്റെ കഥയാണ്. താൽക്കാലിക മഹത്വത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഓടുന്ന മനുഷ്യനോട് നിത്യത്തിന്റെ മൂല്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹപൂർവമായ മുന്നറിയിപ്പാണ് അത്. ലോകത്തിന്റെ തിളക്കം കണ്ണുകളെ ആകർഷിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രമാണ് ആത്മാവിനെ രക്ഷിക്കുന്നത്.

അവസാനം, ബാബിലോൺ വീഴും; എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ രാജ്യം എന്നേക്കും നിലനിൽക്കും. അതിനാൽ കാലത്തിന്റെ ശബ്ദത്തെക്കാൾ ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുകയും, ലോകത്തിന്റെ തിളക്കത്തെക്കാൾ വിശുദ്ധിയുടെ സൗന്ദര്യം തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും, നശിച്ചുപോകുന്ന സാമ്രാജ്യങ്ങളേക്കാൾ നിത്യരാജ്യത്തിന്റെ പ്രത്യാശയിൽ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യാം.

“ആകാശവും ഭൂമിയും ഒഴിഞ്ഞുപോകും; എന്റെ വചനങ്ങളോ ഒരുനാളും ഒഴിഞ്ഞുപോകയില്ല.” (മത്തായി 24:35)

റ്റോജോ തോമസ്, ദുബായ്