ലേഖനം: നിഷ്കളങ്കത മാത്രം മതിയോ? | ഷിജു മാത്യു

ജീവിതത്തിൽ ചില മനുഷ്യരെ കാണുമ്പോൾ നമ്മൾക്ക് അവരോട് വലിയ ഇഷ്ടം തോന്നും.

വളരെ സത്യസന്ധരാണ്.

ആരെയും ചതിക്കില്ല.

ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കില്ല.

മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് മോശമായി ചിന്തിക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.

പക്ഷേ കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കാം.

ഇത്രയും നല്ല മനുഷ്യരായിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇവർ പലപ്പോഴും വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നത്?

എനിക്ക് പരിചയമുള്ള ചില വിവാഹബന്ധങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും ഇത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഭാര്യയെ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ച ഭർത്താക്കന്മാർ. ഭാര്യയെ സംശയിക്കാൻ പോലും തയ്യാറാകാത്തവർ. മറ്റുള്ളവർ ചില കാര്യങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചാലും, “അവൾ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് അതെല്ലാം തള്ളിക്കളഞ്ഞവർ.

പിന്നീട് സംഭവിച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

അപ്പോൾ ചോദ്യം വരും:

നിഷ്കളങ്കത ഒരു ഗുണമാണ്. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് മാത്രം ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുമോ?

ഇവിടെയാണ് എനിക്ക് നാബോത്തിന്റെ കഥ ഓർമ്മ വരുന്നത്.

നാബോത്തിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടം ബൈബിളിലെ ഒരു ചെറിയ സംഭവമാണ് ഇത്.

ആഹാബ് രാജാവിന് ശമര്യയിലെ അരമനയ്ക്കടുത്തുള്ള നാബോത്തിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

ആഹാബ് നാബോത്തിനോട് പറഞ്ഞു:

“നിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടം എനിക്ക് തരിക. പകരം അതിനേക്കാൾ നല്ലൊരു മുന്തിരിത്തോട്ടം ഞാൻ തരാം. അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ വില തരാം.”

പക്ഷേ നാബോത്ത് തയ്യാറായില്ല.

കാരണം അത് വെറുമൊരു സ്ഥലമായിരുന്നില്ല.

അത് തന്റെ പിതാക്കന്മാരിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച അവകാശമായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് നാബോത്ത് പറഞ്ഞു:

“എന്റെ പിതാക്കന്മാരുടെ അവകാശം നിനക്കു തരുന്നത് യഹോവ എനിക്കു അനുവദിക്കരുതേ.” നാബോത്ത് തന്റെ നിലപാടിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.

അവൻ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തില്ല.

പക്ഷേ ഇവിടെ നിന്നാണ് കഥ അപകടകരമാകുന്നത്.

ആഹാബ് രാജാവാണ്.

അവന്റെ ഭാര്യ ഈസേബെൽ രാജകീയ അധികാരവും കുതന്ത്രവും ഉപയോഗിക്കാൻ തയ്യാറായവളാണ്.

നാബോത്ത് നേരിട്ട് അവരോട് യുദ്ധം ചെയ്യുകയായിരുന്നില്ല. തന്റെ അവകാശം വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല എന്നൊരു കാര്യം മാത്രമാണ് അവൻ ചെയ്തത്.

പക്ഷേ എതിർപക്ഷം ആരാണെന്ന് നോക്കൂ.

ഒരു രാജാവ്.

അവന്റെ പിന്നിൽ അധികാരമുള്ള ഒരു രാജ്ഞി.

അവരുടെ ആഗ്രഹത്തിന് തടസ്സമായി നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ—നാബോത്ത്.

പിന്നീട് ഈസേബെൽ നാബോത്തിനെതിരെ കള്ളസാക്ഷികളെ ഒരുക്കി. നാബോത്ത് ദൈവത്തെയും രാജാവിനെയും ദുഷിച്ചു എന്ന് ആരോപിച്ചു. ഒടുവിൽ നാബോത്ത് കല്ലെറിഞ്ഞുകൊല്ലപ്പെട്ടു.

അവൻ തെറ്റുകാരനായതുകൊണ്ടല്ല.

അവൻ തന്റെ അവകാശം സംരക്ഷിച്ചതിനാണ് കുതന്ത്രത്തിന്റെ ഇരയായത്.

പിന്നീട് ദൈവം ആഹാബിനും ഈസേബെലിനുമെതിരെ വിധി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ഏലിയാവ് ആഹാബിനെ നേരിട്ട് ചെന്നു ചോദ്യം ചെയ്തു.

ആഹാബിന്റെ പ്രവൃത്തിക്ക് ശിക്ഷ വരുമെന്ന് ദൈവം അറിയിച്ചു.

പക്ഷേ ഇവിടെ ഒരു വേദനിപ്പിക്കുന്ന സത്യമുണ്ട്.

ദൈവം പിന്നീട് നീതി ചെയ്തെങ്കിലും, നാബോത്തിന്റെ ജീവൻ തിരികെ വന്നില്ല.

ഇതാണ് ഈ കഥയെ വെറും “നല്ലവനും മോശക്കാരനും” എന്ന കഥയാക്കി ചുരുക്കാൻ കഴിയാത്തത്.

ശരിയുടെ പക്ഷത്ത് നിൽക്കുന്നത് മാത്രം മതിയോ?

ഇവിടെയാണ് എനിക്ക് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ചിന്ത വരുന്നത്.

നമ്മൾ ശരിയുടെ പക്ഷത്താണെന്ന് ഉറപ്പുള്ളപ്പോൾ, പലപ്പോഴും നമ്മൾ കരുതും:

“ഞാൻ തെറ്റൊന്നും ചെയ്യുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.”

പക്ഷേ ജീവിതം അങ്ങനെയല്ല.

നമ്മൾ ശരിയായിരിക്കാം.

എതിർപക്ഷം തെറ്റായിരിക്കാം.

എന്നിട്ടും നമുക്ക് നഷ്ടം സംഭവിക്കാം.

കാരണം നമ്മുടെ ശരിതെറ്റിനൊപ്പം എതിർപക്ഷത്തിന്റെ സ്വഭാവവും ശക്തിയും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

നമ്മൾ ആരോടാണ് എതിർത്ത് നിൽക്കുന്നത്?

അയാൾ എങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യനാണ്?

അയാൾക്ക് എന്തൊക്കെ അധികാരമുണ്ട്?

അയാൾ പരസ്യമായി എതിർക്കുന്നവനാണോ?

അതോ പിന്നിൽ നിന്ന് കുതന്ത്രം ചെയ്യാൻ തയ്യാറുള്ളവനാണോ?

ഇതൊന്നും മനസ്സിലാക്കാതെ വെറും നിഷ്കളങ്കതയുമായി മുന്നോട്ട് പോയാൽ, ചിലപ്പോൾ വില വളരെ വലുതായിരിക്കും.

ഇത് നാബോത്തിന്റെ മാത്രം കഥയല്ല

ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തിലും ഇതുതന്നെ സംഭവിക്കാം.

ഒരു ജോലിസ്ഥലത്ത് ഒരാൾ സത്യസന്ധനാണ്. പക്ഷേ തന്റെ എതിർപക്ഷത്ത് നിൽക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് അധികാരമുണ്ട്.

ഒരു ഇടപാടിൽ ഒരാൾ വാക്കിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. പക്ഷേ മറുവശത്തുള്ള വ്യക്തി നിയമത്തിലെ പഴുതുകൾ ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയുന്നവനാണ്.

ഒരു കുടുംബത്തിൽ ഒരാൾ എല്ലാവരെയും വിശ്വസിക്കുന്നു. പക്ഷേ മറ്റൊരാൾ ആ വിശ്വാസത്തെ തന്നെ ഉപയോഗിക്കുന്നു.

ഒരു സൗഹൃദത്തിൽ ഒരാൾ തന്റെ സുഹൃത്തിനെ സ്വന്തം സഹോദരനെപ്പോലെ കാണുന്നു. പക്ഷേ മറുവശത്തുള്ളവൻ സൗഹൃദത്തെ സ്വന്തം താൽപര്യത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.

ഇവിടെയൊന്നും പ്രശ്നം നന്മയിലല്ല.

പ്രശ്നം പലപ്പോഴും നന്മയ്ക്കൊപ്പം വിവേകം ഇല്ലാത്തതിലാണ്.

നിഷ്കളങ്കതയും അന്ധതയും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്

നല്ലവനായിരിക്കുക എന്നത് എല്ലാവരെയും നല്ലവരായി കരുതുക എന്നല്ല.

വിശ്വസിക്കുക എന്നത് കണ്ണടയ്ക്കുക എന്നല്ല.

ക്ഷമിക്കുക എന്നത് ഒരേ തെറ്റിന് വീണ്ടും വീണ്ടും അവസരം നൽകുക എന്നല്ല.

സ്നേഹിക്കുക എന്നത് സ്വന്തം അതിരുകൾ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നല്ല.

ശരിയുടെ പക്ഷത്ത് നിൽക്കുക എന്നത് എതിർപക്ഷത്തിന്റെ ശക്തി കണക്കാക്കാതിരിക്കുക എന്നുമല്ല.

ഇവിടെയാണ് യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ വളരെ പ്രസക്തമാകുന്നത്:

“പാമ്പുകളെപ്പോലെ ബുദ്ധിയുള്ളവരും പ്രാവുകളെപ്പോലെ നിഷ്കളങ്കരുമായിരിപ്പിൻ.”

പ്രാവിന്റെ നിഷ്കളങ്കത മാത്രം ഉണ്ടായാൽ നമ്മൾ എളുപ്പത്തിൽ ഇരയാകാം.

പാമ്പിന്റെ ബുദ്ധി മാത്രം ഉണ്ടായാൽ നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരെ ഇരയാക്കുന്നവരായി മാറാം.

പക്ഷേ രണ്ടും ഒരുമിച്ചുണ്ടാകുമ്പോൾ മറ്റൊരു മനുഷ്യനാകാം.

ഹൃദയത്തിൽ നന്മയും, തീരുമാനങ്ങളിൽ വിവേകവും.

ദൈവം അവസാനം നീതി ചെയ്യുമോ?

നാബോത്തിന്റെ കഥയിൽ ദൈവം അവസാനം ഇടപെടുന്നു.

ആഹാബിന്റെ പ്രവൃത്തിക്ക് വിധി വരുന്നു.

അത് ആശ്വാസം നൽകുന്ന കാര്യമാണ്.

പക്ഷേ അതോടൊപ്പം മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യവും ഉണ്ട്:

ദൈവത്തിൽ വിശ്വാസമുണ്ടെന്നത് കൊണ്ട് മനുഷ്യന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം അവസാനിക്കുന്നില്ല.

നമുക്ക് വിവേകം ഉപയോഗിക്കണം.

അപകടം തിരിച്ചറിയണം.

തെറ്റായ ആളുകളിൽ നിന്ന് അകലം പാലിക്കണം.

ആവശ്യമെങ്കിൽ സഹായം തേടണം.

നമ്മുടെ അവകാശം സംരക്ഷിക്കണം.

കാരണം “ദൈവം നോക്കിക്കോളും” എന്ന് പറഞ്ഞ് എല്ലാ അപകടത്തിലേക്കും കണ്ണടച്ച് നടക്കുക വിശ്വാസമല്ല.

ചിലപ്പോൾ അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കുന്നതും ദൈവം നൽകിയ വിവേകത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കാം.

അതിനാൽ ജീവിതത്തിൽ നമുക്ക് വേണ്ടത് നിഷ്കളങ്കത ഉപേക്ഷിക്കുകയല്ല.

അതിനെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ്.

നമ്മുടെ ഹൃദയം മോശമാകേണ്ടതില്ല.

പക്ഷേ നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിരിക്കണം.

നമ്മൾ ശരിയുടെ പക്ഷത്ത് നിൽക്കാം.

പക്ഷേ നമ്മൾ എതിർത്ത് നിൽക്കുന്നവൻ ആരാണെന്ന് അറിയണം.

കാരണം ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ് തെറ്റായ പക്ഷത്ത് നിൽക്കുന്നതല്ല.

ശരിയായ പക്ഷത്ത് നിന്നുകൊണ്ട്, എതിർപക്ഷത്തെ തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നതാണ്.

നാബോത്തിന്റെ കഥ അതിനെക്കുറിച്ച് നമ്മോട് വളരെ കഠിനമായ ഒരു പാഠം പറയുന്നുണ്ട്.

 

ഷിജു മാത്യു