ലേഖനം: കുരുടൻ കണ്ടപ്പോൾ കാണുന്നവർ കുരുടരായി | പാസ്റ്റർ സാജൻ ജേക്കബ്

യോഹന്നാൻ 9 സഭാനേതൃത്വത്തോട് ചോദിക്കുന്ന അസ്വസ്ഥമായ ചോദ്യം യോഹന്നാൻ 9 ഒരു അത്ഭുതത്തിന്റെ കഥയായി മാത്രം വായിച്ചാൽ നാം അതിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്ദേശം നഷ്ടപ്പെടുത്തും.

ജന്മനാ കുരുടനായ ഒരു മനുഷ്യന് യേശു കാഴ്ച നൽകി. എന്നാൽ അത്ഭുതം സംഭവിച്ച അതേ ദിവസം മറ്റൊരു കാര്യവും വെളിപ്പെട്ടു:
കാണാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യൻ യേശുവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കാണാൻ കഴിയുന്നവർ യേശുവിനെ തിരിച്ചറിയാതെ പോയി.
ഇത് രണ്ടായിരം വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു സംഭവം മാത്രമല്ല. ഇന്നത്തെ സഭയ്ക്കും, പ്രത്യേകിച്ച് സഭാനേതൃത്വത്തിനും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു കണ്ണാടിയാണ്.
കാരണം ചിലപ്പോൾ സഭയിൽ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം ആളുകൾക്ക് ക്രിസ്തുവിനെ കാണാൻ കഴിയാത്തതല്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തി നമ്മുടെ മുൻവിധികൾക്കും സംവിധാനങ്ങൾക്കും സൗകര്യങ്ങൾക്കും വെല്ലുവിളിയാകുമ്പോൾ, അത് തിരിച്ചറിയാൻ നമുക്ക് കഴിയാതെ പോകുന്നതാണ്. യോഹന്നാൻ 9 അതിനാൽ ഒരു സൗഖ്യത്തിന്റെ കഥയിൽ നിന്ന് ഒരു നേതൃത്വപരിശോധനയായി മാറുന്നു.
യേശു ആദ്യം കണ്ടത് മനുഷ്യനെയായിരുന്നു
“യേശു കടന്നുപോകുമ്പോൾ ജന്മനാ കുരുടനായ ഒരു മനുഷ്യനെ കണ്ടു.”
(യോഹന്നാൻ 9:1)
യേശു അവനെ കണ്ടു.
ശിഷ്യന്മാർ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ചോദിച്ചത്, “ആരാണ് പാപം ചെയ്തത്?” എന്നായിരുന്നു.
ഒരു മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ കാരണം അന്വേഷിച്ചു.
യേശു മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി കണ്ടു.
ഇവിടെ ഇന്നത്തെ സഭാനേതൃത്വത്തിനുള്ള ആദ്യ മുന്നറിയിപ്പുണ്ട്.
നാം ആളുകളെ കാണുമ്പോൾ ആദ്യം എന്താണ് കാണുന്നത്?
അവരുടെ പാപമോ?
അവരുടെ ഭൂതകാലമോ?
അവരുടെ പരാജയങ്ങളോ?
അവരുടെ യോഗ്യതയോ?
അവരുടെ സാമ്പത്തിക ശേഷിയോ?
അവരുടെ സ്ഥാനമോ?
അല്ലെങ്കിൽ ദൈവം അവരിൽ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന പ്രവൃത്തിയോ?
നേതൃത്വം ആളുകളെ “പ്രശ്നങ്ങൾ” എന്ന നിലയിൽ കാണാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ക്രിസ്തു കാണുന്ന മനുഷ്യനെ നാം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു.
സഭയുടെ ദൗത്യം മനുഷ്യരെ നിയന്ത്രിക്കുക മാത്രമല്ല. ക്രിസ്തു അവരിൽ ചെയ്യുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയുകയും അതിന് ഇടം നൽകുകയും ചെയ്യുക എന്നതുമാണ്.
മണ്ണ്: ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി എല്ലായ്പ്പോഴും നമ്മുടെ രീതിയിൽ വരണമെന്നില്ല
യേശു ഒരു വാക്കുകൊണ്ട് സൗഖ്യമാക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൻ മണ്ണ് എടുത്ത് അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പുരട്ടി ശീലോഹാമിൽ കഴുകാൻ അയച്ചു.
യേശു എന്തുകൊണ്ട് ഈ പ്രത്യേക രീതിയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തതെന്ന് തിരുവെഴുത്ത് നേരിട്ട് പറയുന്നില്ല. എന്നാൽ ഉല്പത്തി 2-ലെ മനുഷ്യസൃഷ്ടിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇതിൽ സൃഷ്ടാവിന്റെ പ്രതീകാത്മകത കാണാം.
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഉയരുന്നു:
ദൈവം നമ്മുടെ രീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കണം എന്നാണോ നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്?
സഭയ്ക്ക് ചിലപ്പോൾ സ്വന്തം രീതികൾ ഉണ്ടാകും. വർഷങ്ങളായി ഉപയോഗിച്ച രീതികൾ. വിജയിച്ച പരിപാടികൾ. പരിചിതമായ ആരാധനാരീതികൾ. അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ശൈലികൾ. സ്ഥാപിതമായ ഘടനകൾ.
അവയ്ക്ക് അവരുടേതായ മൂല്യമുണ്ട്.
പക്ഷേ ഒരു അപകടമുണ്ട്:
രീതി ദൗത്യത്തെക്കാൾ വലുതാകുമ്പോൾ, ഘടന ക്രിസ്തുവിനെക്കാൾ വലുതാകുമ്പോൾ, നാം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ നമ്മുടെ സംവിധാനത്തിന്റെ അളവുകോലിൽ മാത്രം പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങും.
മണ്ണ് കണ്ണുകളിൽ പുരട്ടിയപ്പോൾ ആ മനുഷ്യന്റെ അവസ്ഥ പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ വിചിത്രമായി തോന്നിയിരിക്കാം.
എന്നാൽ മണ്ണ് അവസാനമല്ലായിരുന്നു.
ദൈവത്തിന്റെ പ്രക്രിയയെ അതിന്റെ മധ്യത്തിൽ നിന്ന് വിലയിരുത്തരുത്.
ഇന്നത്തെ സഭയ്ക്ക് ഇതൊരു പ്രധാന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്.
കാഴ്ചയ്ക്കുമുമ്പ് അനുസരണം
യേശു അവനോട് ശീലോഹാമിൽ പോയി കഴുകാൻ പറഞ്ഞു.
അവൻ ആദ്യം കണ്ടില്ല.
ആദ്യം നടന്നു.
കാഴ്ചയ്ക്കുമുമ്പ് അനുസരണം വന്നു.
സഭാനേതൃത്വത്തിനും ഇതിൽ ഒരു പാഠമുണ്ട്.
എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ആദ്യം പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കിയശേഷം മാത്രമേ നാം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന് ഇടം നൽകൂ എന്ന നിലപാട് അപകടകരമാണ്.
ദൈവം പ്രവർത്തിക്കുന്നിടത്ത് ചിലപ്പോൾ നേതൃത്വം ആദ്യം തിരിച്ചറിയേണ്ടത് ഇതാണ്:
“എനിക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായിട്ടില്ല. പക്ഷേ ഇത് ദൈവം ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയാണോ എന്ന് വിനയത്തോടെ പരിശോധിക്കണം.”
നേതൃത്വത്തിന്റെ പക്വത എല്ലാം അറിയുന്നതിൽ മാത്രമല്ല.
ദൈവം നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത രീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ അത് തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിനയത്തിലും പക്വതയുണ്ട്.
ഒരേ അത്ഭുതം, വ്യത്യസ്ത ഹൃദയങ്ങൾ
അത്ഭുതം എല്ലാവരും കണ്ടു.
പക്ഷേ എല്ലാവരും ഒരേ കാര്യം കണ്ടില്ല.
അയൽക്കാർക്ക് ആശയക്കുഴപ്പം.
മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഭയം.
പരീശന്മാർക്ക് എതിർപ്പ്.
സൗഖ്യം ലഭിച്ച മനുഷ്യന് സാക്ഷ്യം.
ഒരേ സംഭവം വ്യത്യസ്ത ഹൃദയങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തി.
ഇത് ഇന്നത്തെ സഭയിലും സംഭവിക്കാം.
ദൈവം ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ മാറ്റം വരുത്തുമ്പോൾ ചിലർ അതിൽ ദൈവകൃപ കാണും.
മറ്റുചിലർ സംശയം കാണും.
ചിലർ ഭീഷണി കാണും.
ചിലർ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തിന് വെല്ലുവിളി കാണും.
ചിലർ അതിൽ ദൈവത്തിന്റെ പുതിയ പ്രവൃത്തി കാണും.
സംഭവം മാറിയിട്ടില്ല. കാണുന്ന ഹൃദയമാണ് മാറിയത്.
മാതാപിതാക്കളുടെ ഭയം: നേതൃത്വം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം
മാതാപിതാക്കൾക്ക് സത്യം അറിയാമായിരുന്നു.
അവൻ അവരുടെ മകനാണ്.
അവൻ ജന്മനാ കുരുടനായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അവൻ കാണുന്നു.
എന്നിട്ടും അവർ പിന്നോട്ടുപോയി.
കാരണം അവർ ഭയപ്പെട്ടു.
സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുമെന്ന ഭയം.
ഇവിടെ സഭാനേതൃത്വം ഗൗരവമായി ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യം ഉണ്ട്:
നമ്മുടെ സഭകളിൽ സത്യം പറയാൻ ആളുകൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടോ?
അല്ലെങ്കിൽ നേതൃത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് തന്നെ വിശ്വാസക്കുറവായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ?
നേതാവിനോട് വിയോജിക്കുന്നത് ആത്മീയ കലാപമായി കാണപ്പെടുന്നുണ്ടോ?
തുറന്ന് സംസാരിക്കുന്നവരെ മാറ്റിനിർത്തുന്ന സംസ്കാരം ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടോ?
ഒരു സഭയിൽ ആളുകൾ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് തുറന്നു സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതെ, നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രതികരണത്തെ ഭയന്ന് മിണ്ടാതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അത് ആത്മീയ ആരോഗ്യത്തിന്റെ അടയാളമല്ല.
ഭയം അനുസരണം പോലെ തോന്നാം. പക്ഷേ ഭയത്തിൽ നിന്നുള്ള നിശ്ശബ്ദത എല്ലായ്പ്പോഴും ആത്മീയതയല്ല.
പരീശന്മാർ: സ്ഥാപനത്തെ സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്തുവിനെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന അപകടം
യോഹന്നാൻ 9-ന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ മുന്നറിയിപ്പ് ഇവിടെ കാണാം.
പരീശന്മാർക്ക് തെളിവുണ്ടായിരുന്നു.
ജന്മനാ കുരുടനായ മനുഷ്യൻ ഇപ്പോൾ കാണുന്നു.
മാതാപിതാക്കൾ അത് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു.
മനുഷ്യൻ തന്നെ സാക്ഷ്യം പറയുന്നു.
എന്നിട്ടും അവർ യേശുവിനെ അംഗീകരിച്ചില്ല.
എന്തുകൊണ്ട്?
അവരുടെ മുൻവിധി അവരുടെ മുമ്പിലുള്ള തെളിവിനെക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു.
അവർ അത്ഭുതത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി അന്വേഷിക്കുന്നതിനുപകരം, ശബ്ബത്ത് ലംഘിച്ചോ എന്നതിൽ കുടുങ്ങി.
ഒരു മനുഷ്യൻ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. അവർ നിയമപ്രശ്നം കണ്ടു.
ഇതാണ് സഭാനേതൃത്വത്തിനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ മുന്നറിയിപ്പുകളിൽ ഒന്ന്.
സ്ഥാപനം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം നേതൃത്വത്തിനുണ്ട്.
പാരമ്പര്യം സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തവുമുണ്ട്.
ക്രമവും വിശുദ്ധിയും സംരക്ഷിക്കണം.
പക്ഷേ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ സ്ഥാപനത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ തന്നെ തടയുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുമോ?
നമ്മുടെ രീതികൾ തെറ്റില്ലാത്തതാണെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?
നമ്മുടെ വ്യാഖ്യാനമാണ് അവസാന വാക്കെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?
നമ്മുടെ സ്ഥാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് ദൈവിക അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതായി കാണുന്നുണ്ടോ?
അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ പ്രശ്നം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയിലല്ല.
നമ്മുടെ കണ്ണുകളിലാണ്.
“ഞാൻ കുരുടനായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ കാണുന്നു”
സൗഖ്യം ലഭിച്ച മനുഷ്യന് എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ ഒരു കാര്യം അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു:
“ഞാൻ കുരുടനായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ കാണുന്നു.”
അവന് തന്റെ അനുഭവത്തെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം പറയാൻ മതിയായ തെളിവുണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്നത്തെ സഭയ്ക്കും ഇവിടെ ഒരു വലിയ പാഠമുണ്ട്.
എല്ലാ പുതിയ പ്രവൃത്തികളെയും ഉടൻ അംഗീകരിക്കണമെന്നല്ല ഇതിന്റെ അർത്ഥം.
വിവേചനം ആവശ്യമാണ്. തിരുവെഴുത്തിന്റെ പരിശോധന ആവശ്യമാണ്. ഉത്തരവാദിത്തവും ആവശ്യമാണ്.
പക്ഷേ പരിശോധനയുടെ ലക്ഷ്യം സത്യം കണ്ടെത്തലായിരിക്കണം, സ്വന്തം തീരുമാനം സംരക്ഷിക്കലല്ല.
ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ യഥാർത്ഥമായ മാറ്റം സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യം ചോദിക്കേണ്ടത്:
“ഇത് ദൈവത്തിൽ നിന്നാണോ?”
എന്നതായിരിക്കണം.
അല്ലാതെ:
“ഇത് നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിനുള്ളിലാണോ?”
എന്നതല്ല.
പുറത്താക്കിയവനെ യേശു അന്വേഷിച്ചു
പരീശന്മാർ അവനെ പുറത്താക്കി.
പക്ഷേ യേശു അവനെ അന്വേഷിച്ചു.
അവൻ കുരുടനായിരുന്നപ്പോൾ യേശു അവനെ കണ്ടു.
അവൻ നിരസിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ യേശു വീണ്ടും അവനെ കണ്ടു.
ഇവിടെ ക്രിസ്തീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ ഒരു മഹത്തായ മാതൃകയുണ്ട്.
നേതൃത്വത്തിന്റെ ജോലി ആളുകളെ പുറത്താക്കുന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ തെറ്റുകൾ തിരുത്തേണ്ടി വരും. ചിലപ്പോൾ സഭാ അച്ചടക്കം ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃക നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, നിരസിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യനെയും ക്രിസ്തു അന്വേഷിക്കുന്നു എന്നതാണ്.
നമ്മുടെ നേതൃത്വത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരാൾ ക്രിസ്തുവിനോട് കൂടുതൽ അടുക്കുന്നുണ്ടോ, അതോ ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ അകന്നുപോകുന്നുണ്ടോ?
ഇത് ചോദിക്കാൻ ധൈര്യമുള്ള നേതൃത്വം ആവശ്യമാണ്.
മൂന്ന് പ്രയോഗങ്ങൾ: ഇന്നത്തെ സഭയ്ക്ക്
ഒന്ന്. ദൈവം ചെയ്യുന്ന പുതിയ പ്രവൃത്തിയെ പഴയ ധാരണകളുടെ കണ്ണിലൂടെ മാത്രം കാണരുത്.
ഒരു മനുഷ്യനെ അവന്റെ പഴയ ജീവിതംകൊണ്ട് മാത്രം നിർവചിക്കരുത്. ഒരാളുടെ പഴയ പരാജയം അവന്റെ ഭാവിയുടെ വിധിയായി പ്രഖ്യാപിക്കരുത്.
ചോദിക്കേണ്ടത്:
“അവൻ മുമ്പ് ആരായിരുന്നു?” എന്നതിലുപരി, “ദൈവം ഇപ്പോൾ അവനിൽ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?”
രണ്ട്. ഭയം സത്യത്തിന്റെ ശബ്ദത്തെ നിശ്ശബ്ദമാക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്.
നേതൃത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ഇടം ഇല്ലാത്തിടത്ത്, വളർച്ചയ്ക്കും തിരുത്തലിനും ഇടം കുറയും.
സഭയിൽ ആളുകൾക്ക് ആദരവോടെ സംസാരിക്കാനും സംശയങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാനും സത്യം പറയാനും കഴിയണം.
നേതൃത്വം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്തതല്ല പക്വതയുടെ അടയാളം; സത്യം കേൾക്കാൻ നേതൃത്വം തയ്യാറാകുന്നതാണ്.
മൂന്ന്. ക്രിസ്തുവിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ കാര്യങ്ങളെക്കാൾ ക്രിസ്തുവിനെ തന്നെ കാണുക.
നമുക്ക് കെട്ടിടങ്ങൾ കാണാം. പരിപാടികൾ കാണാം. സംഖ്യകൾ കാണാം. സ്ഥാനങ്ങൾ കാണാം. സംഘടന കാണാം. പാരമ്പര്യം കാണാം.
പക്ഷേ ഈ എല്ലാത്തിനുമിടയിൽ ക്രിസ്തുവിനെ തന്നെ കാണാതെ പോകാതിരിക്കണം.
സഭയുടെ വിജയം ക്രിസ്തുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന് പകരമാകരുത്.
സഭാനേതൃത്വത്തോട് ഒരു അവസാന ചോദ്യം
യോഹന്നാൻ 9-ന്റെ അവസാനത്തിൽ യേശു ഒരു ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആത്മീയ സത്യം പറയുന്നു:
“കാണാത്തവർ കാണേണ്ടതിനും കാണുന്നവർ കുരുടരാകേണ്ടതിനും ഞാൻ ഈ ലോകത്തിൽ ന്യായവിധിക്കായി വന്നു.”
(യോഹന്നാൻ 9:39)
ഇത് ഇന്നത്തെ സഭാനേതൃത്വം വായിക്കേണ്ട ഏറ്റവും ഗൗരവമുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.
നമുക്ക് തിരുവെഴുത്തുണ്ട്.
നമുക്ക് അനുഭവമുണ്ട്.
നമുക്ക് പാരമ്പര്യമുണ്ട്.
നമുക്ക് നേതൃത്വമുണ്ട്.
നമുക്ക് സ്ഥാപനങ്ങളുണ്ട്.
പക്ഷേ ചോദ്യം ഇതാണ്:
ഇവയെല്ലാം ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ, നാം യേശുവിനെ കാണുന്നുണ്ടോ?
ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവം പുതിയതായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമ്പോൾ നാം അതിനെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ?
നമ്മുടെ മുൻവിധികളെക്കാൾ സത്യത്തിന് വലിയ സ്ഥാനം നൽകുന്നുണ്ടോ?
നമ്മുടെ സ്ഥാനത്തെക്കാൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നുണ്ടോ?
നമ്മുടെ സംവിധാനങ്ങളെക്കാൾ മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനെ വിലമതിക്കുന്നുണ്ടോ?
നമ്മുടെ സഭയിൽ ആളുകൾ സത്യം പറയാൻ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടോ?
അല്ലെങ്കിൽ യേശുവിന്റെ കാലത്തെ പരീശന്മാരെപ്പോലെ, “ഞങ്ങൾ കാണുന്നു” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, യഥാർത്ഥത്തിൽ കാണേണ്ടതിനെ കാണാതെ പോകുന്നുണ്ടോ?
യോഹന്നാൻ 9 നമ്മോട് പറയുന്ന ധാർമ്മിക സന്ദേശം ലളിതമാണ്:
കാണേണ്ടത് ക്രിസ്തുവിനെയാണ്.
കാണേണ്ടത് ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയെയാണ്.
കാണേണ്ടത് മനുഷ്യനിലെ ദൈവിക സാധ്യതകളെയാണ്.
കാണാതിരിക്കേണ്ടത് മുൻവിധിയെയും ഭയത്തെയും അഹങ്കാരത്തെയും ആണ്.
ഒരു സഭയ്ക്ക് കണ്ണുകൾ തുറന്നിരിക്കുന്നത് മാത്രം മതിയല്ല.
ക്രിസ്തു എവിടെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള ആത്മീയ കാഴ്ചയുള്ള സഭയാണ് ആവശ്യം.
ഒരു നേതൃത്വത്തിന് അധികാരം മാത്രം മതിയല്ല.
തന്നെക്കാൾ വലിയവനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ തിരിച്ചറിയാനും, ആവശ്യമെങ്കിൽ സ്വന്തം ധാരണകളെ തിരുത്താനും കഴിയുന്ന വിനയമുള്ള നേതൃത്വം ആവശ്യമാണ്.
ഒടുവിൽ യോഹന്നാൻ 9 സഭാനേതൃത്വത്തോട് ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ചോദിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു:
“നിങ്ങൾ കാണുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ നിങ്ങൾ എന്താണ് കാണുന്നത്?”
കണ്ണുകൾ തുറന്നിരിക്കുന്ന ഒരു സഭ മാത്രം അല്ല
ക്രിസ്തുവിനെ യഥാർത്ഥമായി കാണുന്ന ഒരു സഭയാണ് ലോകത്തിന് ആവശ്യം.

പാസ്റ്റർ സാജൻ ജേക്കബ്

- Advertisement -