ലേഖനം: അനുകമ്പ | റോജി തോമസ്, ചെറുപുഴ

നമ്മുടെ മുറിവുകളും കുറവുകളും പരിശോധിച്ചു ബോധ്യം ഉള്ളവരാകുമ്പോൾ നാം അനുകമ്പ ഉള്ളവരാകുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിന് കൈവരിക്കുവാൻ കഴിയുന്ന ഗുണങ്ങളിലൊന്നാണ് അനുകമ്പ. അത് ദയയേക്കാൾ ഉന്നതവും വികാര പ്രകടനത്തേക്കാൾ ആഴമേറിയതുമാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ സ്വന്തം അനുഭവമായി കണ്ട്, അത് മനസ്സിലാക്കാനും ആ ദുരിതം ലഘൂകരിക്കാൻ സഹായിക്കാനുമുള്ള മനസ്സാണ് അനുകമ്പ. ഇത് കേവലം ഒരു വികാരം മാത്രമല്ല, സഹായം ചെയ്യാനുള്ള ശക്തമായ ഉൾപ്രേരണ കൂടിയാണ്. വിവേകത്തോടും കരുണയോടും സ്നേഹത്തോടും കൂടി മറ്റൊരാളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളെ മാനിക്കാനുള്ള കഴിവാണ് അനുകമ്പ.

നമ്മുടെ സ്വന്തം മുറിവുകളും കുറവുകളും സത്യസന്ധമായി പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരുടെ കുറവുകൾ ക്ഷമിക്കുവാനും കഷ്ടപ്പാടുകളെ മനസ്സിലാക്കുവാനും തുടങ്ങുന്നു. അപ്പോൾ തകർച്ചകൾ പാഠമാവുകയും കഷ്ടപ്പാടുകൾ കരുണ വളർത്തുന്ന മണ്ണായും മാറുന്നു.

വേദനകൾ മറച്ചുവെക്കാനും സന്തോഷം ഭാവിക്കുവാനും ലോകം പഠിപ്പിക്കുന്നു. പലരും അവരവരുടെ കുറവുകൾക്ക് ചുറ്റും മറവുകൾ നിർമ്മിക്കുന്നു. മേന്മ നടിച്ച് നിശബ്ദമായി ആഴമുള്ള മുറിവുകൾ ഉള്ളിൽ വഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദൈവം മനുഷ്യന്റെ കഷ്ടതകളെ അവഗണിക്കുന്നില്ല, മറക്കുന്നില്ല. നാം വേദനകൾ അവഗണിക്കുമ്പോൾ അത് പലപ്പോഴും ഉള്ളത്തിലെ കയ്പായി മാറുന്നു. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ വേദനകളും കുറവുകളും സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിന് പരിഹാരവും ആശ്വാസവും ലഭിക്കുന്നു.

നമുക്കാശ്രയമായി ഉള്ളവനോ, മനസ്സലിവുള്ള പിതാവും സർവ്വാശ്വാസവും നല്കുന്ന ദൈവവുമാണ്. “മനസ്സലിവുള്ള പിതാവും സർവ്വാശ്വാസവും നല്കുന്ന ദൈവവുമായി നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പിതാവായ ദൈവം വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവൻ. ദൈവം ഞങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ആശ്വാസംകൊണ്ടു ഞങ്ങൾ യാതൊരു കഷ്ടത്തിലുമുള്ളവരെ ആശ്വസിപ്പിപ്പാൻ ശക്തരാകേണ്ടതിന്നു ഞങ്ങൾക്കുള്ള കഷ്ടത്തിൽ ഒക്കെയും അവൻ ഞങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു”
(2 കൊരിന്ത്യർ 1:3-4). ലഭിച്ച ദൈവിക ആശ്വാസം കഷ്ടത്തിലുമുള്ളവരെ ആശ്വസിപ്പിപ്പാൻ ശക്തരാക്കുന്ന അനുകമ്പയായി മാറുന്നു.

ദൈവം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ രോഗശാന്തി അനുവദിക്കുന്നത് നമുക്കുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, മറ്റുള്ളവർക്ക് രോഗശാന്തി നൽകുന്നവരാകുവാനും അതിനായി പ്രാർഥിക്കുന്നവരാകുവാനും വേണ്ടിയാണ്. കൃപയോ സൗഖ്യമോ ആശ്വാസമോ ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളേക്കാൾ അവ അനുഭവിച്ച ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരു ആത്മാവിലെ വേദനയും മുറിവും രോഗാസ്വസ്ഥതയും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും.

തിരസ്കരണം അനുഭവിച്ച ഒരു വ്യക്തി ഏകാന്തതയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ദുഃഖത്തെ അതിജീവിച്ച ഒരു വ്യക്തി വിശദീകരണമില്ലാതെ കണ്ണുനീർ മനസ്സിലാക്കുന്നു. പരാജയത്തോട് പോരാടിയ ഒരാൾ ദുർബലരോട് ക്ഷമ കാണിക്കുവാൻ പഠിക്കുന്നു. വേദനകൾ കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളെ ഉളവാക്കുന്നു. അനുഭവജ്ഞാനി ആ ഉറപ്പിലാണല്ലോ പ്രവർത്തിക്കുക.

തിരുവെഴുത്തുകളിൽ അനുകമ്പയുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്നാണ് യേശുക്രിസ്തു. മനുഷ്യരാശിയെ അദ്ദേഹം അകലെ നിന്നല്ല സ്നേഹിച്ചിരുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ അദ്ദേഹം പൂർണ്ണമായും സ്വാംശീകരിച്ചു. ചേർത്തുനിർത്തിയും തോളിൽ എടുത്തും തലോടിയും കൂടെവസിച്ചും കൂടെക്കരഞ്ഞും അങ്ങനെ അങ്ങനെ എല്ലാവിധത്തിലും ഇഴചേർന്ന സ്നേഹസാമീപ്യം ആയിരുന്നു ക്രിസ്തു സ്നേഹം. എന്നാൽ ലോകമോ അദ്ദേഹത്തെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുകയും നിരസിക്കുകയും പരിഹസിക്കുകയും മർദ്ദിക്കുകയും ക്രൂശിക്കുകയും ചെയ്തു.

അവൻ കഷ്ടത അനുഭവിച്ചതിനാൽ, അവൻ കഷ്ടപ്പാടുകൾ പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലാക്കി. “നമുക്കുള്ള മഹാപുരോഹിതൻ നമ്മുടെ ബലഹീനതകളിൽ സഹതാപം കാണിപ്പാൻ കഴിയാത്തവനല്ല; പാപം ഒഴികെ സർവ്വത്തിലും നമുക്കു തുല്യമായി പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടവനത്രേ നമുക്കുള്ളതു. അതുകൊണ്ടു കരുണ ലഭിപ്പാനും തത്സമയത്തു സഹായത്തിന്നുള്ള കൃപ പ്രാപിപ്പാനുമായി നാം ധൈര്യത്തോടെ കൃപാസനത്തിന്നു അടുത്തു ചെല്ലുക.” (എബ്രായർ 4:15–16)

ക്രിസ്തുവിന്റെ മുറിവുകൾ ദൈവിക അനുകമ്പയുടെ കവാടമായി മാറി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുനഃരുത്ഥാനത്തിനു ശേഷവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ ദൃശ്യമായിരുന്നു. പരാജയത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായിരുന്നില്ല; അവ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായി മാറി. സുഖപ്പെട്ട മുറിവുകൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് രോഗശാന്തി നൽകുന്ന സാക്ഷ്യങ്ങളായി മാറുന്നു. തകർച്ച ഒഴിവാക്കാൻ പലരും ശക്തിക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. തിരുവെഴുത്തിലുടനീളം പലപ്പോഴും ദൈവം മുറിവേറ്റ ആളുകളിലൂടെ ആഴത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ജോസഫിനെ സഹോദരന്മാർ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുകയും അടിമത്തത്തിലേക്ക് വിൽക്കുകയും അന്യായമായി തടവിലാക്കുകയും ചെയ്തു.

എന്നിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ അദ്ദേഹത്തെ അനുകമ്പയുള്ള ഒരു നേതാവായി മാറ്റി. പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തെ മുറിവേൽപ്പിച്ചവരെ തന്നെ അദ്ദേഹം രക്ഷിച്ചു. ഭയം, പരാജയം, ദുഃഖം എന്നിവയുടെ സമയങ്ങളിൽ ദാവീദ് ഏറ്റവും ആശ്വാസകരമായ സങ്കീർത്തനങ്ങൾ എഴുതി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുറിവുകളാൽ; ഇന്നും ഹൃദയങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന സങ്കീർത്തനങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹം ജന്മം നൽകി.

പത്രോസ് മൂന്നു തവണ ക്രിസ്തുവിനെ നിഷേധിച്ചു, എന്നിട്ടും ക്ഷമ അനുഭവിച്ചതിനുശേഷം, മറ്റുള്ളവരെ സൗമ്യമായി പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരു ഇടയനായി. ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടുന്ന തകർച്ച അനുകമ്പയായി മാറുന്നു. സുഖപ്പെടാത്ത മുറിവുകൾ പലപ്പോഴും മുറിവേറ്റ സ്വഭാവവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. വേദനകളെ നേരിടാൻ പരാജിതരായ ആളുകൾ ചിലപ്പോൾ വേദനകൾ പരത്തുന്നവരുമാകും. പരീശന്മാരെ സംബന്ധിച്ച് താഴ്മ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ സ്പർശിക്കാതിരുന്നതിനാൽ പലർക്കും അനുകമ്പയില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ആത്മപരിശോധന ആത്മീയപ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്നത്.

“ദൈവമേ, എന്നെ ശോധന ചെയ്തു എന്റെ ഹൃദയത്തെ അറിയേണമേ; എന്നെ പരീക്ഷിച്ചു എന്റെ നിനവുകളെ അറിയേണമേ. വ്യസനത്തിന്നുള്ള മാർഗ്ഗം എന്നിൽ ഉണ്ടോ എന്നു നോക്കി, ശാശ്വതമാർഗ്ഗത്തിൽ എന്നെ നടത്തേണമേ” (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 139:23-24). നമ്മൾ പൂർണ്ണരാണെന്ന് നടിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കുകയും നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്താൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് അനുകമ്പ ഉരുവാകുന്നത്.

നമ്മൾ ദുർബലരും പാപികളുമാണ്, മുറിവേറ്റവരും കൃപ ആവശ്യമുള്ളവരുമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ വിനയം വരുന്നത്. സ്വയം കരുണയുടെ ആവശ്യകത മനസ്സിലാക്കുന്ന വ്യക്തി മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തൽ ഒഴിവാക്കുന്നു.

കഷ്ടപ്പാടും അനുകമ്പയും കൂടിച്ചേരുന്ന സ്ഥലമാണ് കുരിശ്. കുരിശിൽ, നീതി കരുണയെ നശിപ്പിച്ചില്ല; കാരുണ്യം ത്യാഗപരമായ സ്നേഹത്തിലൂടെ നീതി നിറവേറ്റി. തന്നെ ക്രൂശിച്ചവരെ നോക്കി ക്രിസ്തു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “പിതാവേ, ഇവർ ചെയ്യുന്നതു ഇന്നതു എന്നു അറിയായ്കകൊണ്ടു ഇവരോടു ക്ഷമിക്കേണമേ” (ലൂക്കോസ് 23:34). അതാണ് കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്ന അനുകമ്പ.

ലോകം പലപ്പോഴും കരബലത്തെയും പരിപൂർണ്ണതയെയും സ്വയം പര്യാപ്തതയെയും പ്രശംസിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദൈവരാജ്യം മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള മഹത്വം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. വേദനയിൽ മൃദുവായ ഒരു ഹൃദയം സ്നേഹത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നു. സൗമ്യരായ ആത്മാക്കളിൽ പലരും ഒരിക്കൽ കഠിന വഴികളിലൂടെ കടന്നുപോയ ആളുകളാണ്. വാക്കുകൾ എത്രത്തോളം വേദനിപ്പിക്കുമെന്നും, ഏകാന്തത എത്രത്തോളം അനുഭവമെന്നും, കൃപ യഥാർത്ഥത്തിൽ എത്രത്തോളം ആവശ്യമാണെന്നും അവരുടെ കഠിന വഴികളും മുറിവുകളും അവരെ പഠിപ്പിച്ചു.

നമ്മുടെ മുറിവുകളും കുറവുകളും സത്യസന്ധമായി പരിശോധിക്കുമ്പോൾ നിരവധി കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നു. നമ്മൾ അഹങ്കാരത്തിനുപകരം താഴ്മയുള്ളവരായിത്തീരുന്നു. കഷ്ടപ്പെടുന്ന ആളുകളോട് നാം ക്ഷമയോടെ പെരുമാറുന്നു. നാം വേഗത്തിൽ വിധികല്പ്പിക്കുന്നത് നിർത്തുന്നു. ആഴത്തിൽ കേൾക്കാൻ നാം പഠിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വേദന നമ്മൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. കരുണയുടെ മൂല്യം നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു.

നമ്മുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ തടസ്സങ്ങൾക്ക് പകരം പാലങ്ങളായി മാറുന്നു. ആത്യന്തികമായി, അനുകമ്പ പഠിക്കുന്നത് ദൈവശാസ്ത്രത്തിലൂടെയോ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെയോ വിജയത്തിലൂടെയോ മാത്രമല്ല. ഇത് പലപ്പോഴും, രോഗകിടക്കയിലും കഷ്ട്തകളിലും കഠിനവഴികളിലെ സഞ്ചാരത്തിലും പരീക്ഷകളിലും പരിശീലിക്കപ്പെടുന്നു. “നിങ്ങൾ പ്രത്യാശിക്കുന്ന ശുഭഭാവി വരുവാൻ തക്കവണ്ണം ഞാൻ നിങ്ങളെക്കുറിച്ചു നിരൂപിക്കുന്ന നിരൂപണങ്ങൾ ഇന്നവ എന്നു ഞാൻ അറിയുന്നു; അവ തിന്മെക്കല്ല നന്മെക്കത്രേയുള്ള നിരൂപണങ്ങൾ എന്നു യഹോവയുടെ അരുളപ്പാടു” (ജറെമിയ 29:11).

 

റോജി തോമസ്, ചെറുപുഴ