ലേഖനം: വചനമാണ് സഭയുടെ മാനദണ്ഡം | രഞ്ജിത്ത് സാമുവേൽ

നാം ജീവിക്കുന്നത് ആത്മീയമായി വളരെ നിർണായകമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ്. ലോകം അതിവേഗം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മൂല്യങ്ങൾ മാറുന്നു. സത്യത്തിന്റെ നിർവചനം പോലും മനുഷ്യരുടെ ഇഷ്ടാനുസരണം മാറ്റപ്പെടുന്നു. ഈ മാറ്റങ്ങളുടെ നടുവിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്:

സഭ ഇപ്പോഴും ദൈവവചനത്തിന്റെമേൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നുണ്ടോ?

ചരിത്രത്തിലുടനീളം ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ ആവർത്തിച്ച് ഒരു കാര്യത്തിലേക്കാണ് വിളിച്ചിട്ടുള്ളത്—“എന്നിലേക്കു മടങ്ങിവരുവിൻ.” ഈ വിളി വെറും വികാരപരമായ ഒരു ക്ഷണമല്ല; അത് അനുതാപത്തിന്റെയും വിശുദ്ധിയുടെയും സത്യത്തിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവിന്റെയും ആഹ്വാനമാണ്.

ഇന്നും ആ വിളി മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

സാങ്കേതികവിദ്യ വളർന്നു. സഭകളുടെ എണ്ണം വർധിച്ചു. വലിയ കെട്ടിടങ്ങളും അത്യാധുനിക സംവിധാനങ്ങളും, ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളിലേക്കെത്തുന്ന ശുശ്രൂഷകളും നിലവിലുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു ചോദ്യം നാം സത്യസന്ധമായി ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്:

നാം വളരുന്നത് ദൈവവചനത്തിലാണോ, അതോ മനുഷ്യചിന്തകളിലോ?

ഇന്ന് “ക്രിസ്തീയത” എന്ന പേരിൽ പ്രചരിക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും യഥാർത്ഥത്തിൽ ക്രിസ്തുവിൽ നിന്നുള്ളതല്ല. എല്ലാം “അഭിഷേകം” അല്ല. എല്ലാം “പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനം” അല്ല. ഒരു കാര്യം വികാരഭരിതമാണെന്നതുകൊണ്ടോ, വലിയ ജനക്കൂട്ടങ്ങളെ ആകർഷിക്കുന്നതുകൊണ്ടോ, അത്ഭുതങ്ങളുടെ അവകാശവാദങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നതുകൊണ്ടോ അത് ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്ന് നിഗമനം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.

കാരണം ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് ഒരിക്കലും ദൈവവചനത്തിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുകയില്ല. വചനത്തിന്റെ പ്രചോദകനും പരിശുദ്ധാത്മാവുതന്നെയാണ്. അതിനാൽ തിരുവെഴുത്തിനെ ലംഘിക്കുന്നതോ, അതിന്റെ അധികാരം കുറയ്ക്കുന്നതോ, അതിനെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നതോ ആയ ഏതൊരു ഉപദേശവും, അനുഭവവും, ആചാരവും എത്ര മനോഹരമായി അവതരിപ്പിച്ചാലും ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്ന് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഇന്ന് പലരും ആത്മീയതയെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ അളക്കുന്നു.

“എനിക്ക് ശക്തിയായി അനുഭവപ്പെട്ടു.”

“ഞാൻ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.”

“എനിക്ക് ഒരു ദർശനം ലഭിച്ചു.”

“അവിടെ അത്ഭുതങ്ങൾ നടന്നു.”

ഇവയൊന്നും സ്വയം തെറ്റല്ല. ദൈവത്തിന് അത്ഭുതങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയും. പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഇന്നും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഒരു അടിസ്ഥാന സത്യം നാം ഒരിക്കലും മറക്കരുത്.

ദൈവം തന്റെ വചനത്തോട് ഒരിക്കലും വിരോധിക്കുകയില്ല.

പരിശുദ്ധാത്മാവ് എഴുതിച്ച വചനത്തിന് വിരുദ്ധമായി പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഒരിക്കലും പ്രവർത്തിക്കുകയില്ല.

അതിനാൽ ഓരോ അനുഭവവും ആദ്യം തിരുവെഴുത്തിന്റെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവരണം.

അനുഭവം വചനത്തെ വിധിക്കരുത്.

വചനമാണ് അനുഭവത്തെ വിധിക്കേണ്ടത്.

ദൈവം തന്റെ സഭയ്ക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന അന്തിമ അധികാരം മനുഷ്യരുടെ അഭിപ്രായമല്ല, സംസ്കാരമല്ല, പാരമ്പര്യമല്ല, വ്യക്തിപരമായ അനുഭവങ്ങളുമല്ല. ദൈവവചനമാണ് സഭയുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഉപദേശത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും അന്തിമ മാനദണ്ഡം.

ദൈവവചനമാണ് സഭയുടെ അന്തിമ മാനദണ്ഡമെങ്കിൽ, ഓരോ തലമുറയും സ്വയം ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്:

നമ്മുടെ വിശ്വാസവും ആചാരങ്ങളും ഉപദേശങ്ങളും യഥാർത്ഥത്തിൽ തിരുവെഴുത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണോ?

ഇന്ന് പല സഭകളിലും വചനപഠനം ക്രമേണ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്. അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വികാരപ്രകടനങ്ങൾ, പ്രചോദനപരമായ പ്രസംഗങ്ങൾ, മനുഷ്യനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങൾ, വിനോദപരമായ പരിപാടികൾ എന്നിവ കടന്നുവന്നിരിക്കുന്നു. ഒരുകാലത്ത് തിരുവചന വ്യാഖ്യാനത്തിന് മണിക്കൂറുകൾ ചെലവഴിച്ചിരുന്ന സഭകൾ ഇന്ന് ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ മാത്രം വചനത്തിന് മാറ്റിവെച്ച്, ബാക്കിയുള്ള സമയം മനുഷ്യനെ കേന്ദ്രീകരിച്ച അനുഭവങ്ങൾക്കായി വിനിയോഗിക്കുന്നു.

വെളിച്ചങ്ങൾ.

ശബ്ദങ്ങൾ.

വേദികൾ.

പ്രകടനങ്ങൾ.

ഇവയൊന്നും സ്വയം തെറ്റല്ല.

എന്നാൽ അവ ക്രിസ്തുവിനെ മറയ്ക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവ ആരാധനയുടെ കേന്ദ്രത്തെ മാറ്റുന്നുവെങ്കിൽ, അവ അപകടകരമാണ്.

സഭയുടെ ശക്തി സ്റ്റേജിലല്ല.

സഭയുടെ ശക്തി സംഗീതത്തിലല്ല.

സഭയുടെ ശക്തി മനുഷ്യരുടെ കഴിവുകളിലുമല്ല.

സഭയുടെ ശക്തി ദൈവവചനത്തിലാണ്.

ഒരു യോഗത്തിൽ വലിയ ആവേശമുണ്ടായിരിക്കാം. സംഗീതം ഹൃദയത്തെ സ്പർശിച്ചിരിക്കാം. അത്ഭുതങ്ങൾ നടന്നതായി ആളുകൾ സാക്ഷ്യം പറഞ്ഞിരിക്കാം. എന്നാൽ ചോദിക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്:

അവിടെ ക്രിസ്തുവാണോ മഹത്വപ്പെടുത്തപ്പെട്ടത്, അതോ മനുഷ്യനോ?

അവിടെ ദൈവവചനം വിശ്വസ്തമായി പ്രസംഗിക്കപ്പെട്ടോ?

പാപത്തിൽ നിന്ന് അനുതപിക്കാനുള്ള വിളി ഉണ്ടായിരുന്നോ?

വിശുദ്ധ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ആഹ്വാനം ഉണ്ടായിരുന്നോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് തിരുവെഴുത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വ്യക്തമായ ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, പുറമേ എത്ര മനോഹരമായി തോന്നിയാലും ആത്മീയമായി അത് അപകടകരമായ അവസ്ഥയാണ്.

സഭയുടെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഒരു സത്യം വ്യക്തമാണ്.

റോമൻ സാമ്രാജ്യം സഭയെ പീഡിപ്പിച്ചു.

പല രാജാക്കന്മാർ സഭയെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

വിശ്വാസികൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു.

ജയിലിലടയ്ക്കപ്പെട്ടു.

എന്നാൽ സഭ നിലനിന്നു.

എന്തുകൊണ്ട്?

കാരണം പുറത്തുനിന്നുള്ള ശത്രുക്കൾക്ക് സഭയെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

എന്നാൽ ചരിത്രം മറ്റൊരു സത്യം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

സഭയെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ദുർബലമാക്കിയത് പുറത്തുനിന്നുള്ള പീഡനമല്ല; അകത്തുനിന്ന് കടന്നുവന്ന വ്യാജ ഉപദേശങ്ങളാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് അപ്പൊസ്തലന്മാർ വീണ്ടും വീണ്ടും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയത്.

* വ്യാജ പ്രവാചകന്മാർ വരും.
* വ്യാജ ഉപദേശകർ ഉയരും.
* സത്യത്തെ വളച്ചൊടിക്കുന്നവർ സഭയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നുതന്നെ വരും.
* ആളുകൾ ചെവിക്ക് ഇമ്പമുള്ള ഉപദേശകരെ അന്വേഷിക്കും.

ഇന്ന് ഈ മുന്നറിയിപ്പുകൾ നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുമ്പിൽ നിവൃത്തിയാകുന്നതല്ലേ?

വ്യാജസുവിശേഷങ്ങൾ.

മനുഷ്യചിന്തകൾ.

തിരുവെഴുത്തിൽ അടിസ്ഥാനമില്ലാത്ത ആചാരങ്ങൾ.

വ്യക്തിത്വാരാധന.

അധികാരദുരുപയോഗം.

ഇവയൊക്കെയാണ് പല കാലങ്ങളിലും സഭയെ വഴിതെറ്റിച്ചത്.

സാത്താൻ പലപ്പോഴും തുറന്ന ശത്രുവായി വരുന്നില്ല. അവൻ പലപ്പോഴും വെളിച്ചത്തിന്റെ ദൂതനെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് വിശ്വാസികൾ ആത്മീയ വിവേചനം വളർത്തേണ്ടത്.

കേൾക്കുന്നതെല്ലാം സ്വീകരിക്കരുത്.

കാണുന്നതെല്ലാം വിശ്വസിക്കരുത്.

ഓരോ ഉപദേശവും തിരുവെഴുത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കണം.

കാരണം ജനപ്രീതി സത്യത്തിന്റെ തെളിവല്ല.

വലിയ ജനക്കൂട്ടം ദൈവത്തിന്റെ അംഗീകാരമല്ല.

വികാരം പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഉറപ്പുമല്ല.

ദൈവവചനത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയാണ് സത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മാനദണ്ഡം.

സഭയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വം ജനങ്ങളെ ആകർഷിക്കുകയല്ല; ക്രിസ്തുവിനെ വിശ്വസ്തമായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സുവിശേഷത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ഒരിക്കലും മാറാൻ പാടില്ല.

സുവിശേഷത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ആരാണ്?

യേശുക്രിസ്തു.

എന്നാൽ ഇന്ന് പല സന്ദേശങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രം മനുഷ്യനായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

“നിന്റെ സ്വപ്നം.”

“നിന്റെ വിജയം.”

“നിന്റെ ഉയർച്ച.”

“നിന്റെ സമൃദ്ധി.”

ഈ കാര്യങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കാം. ദൈവം തന്റെ മക്കളെ അനുഗ്രഹിക്കാനും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനും കഴിവുള്ളവനാണ്. എന്നാൽ ഇവ സുവിശേഷത്തിന്റെ കേന്ദ്രമല്ല.

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ സമ്പത്തിനല്ല വിളിച്ചത്.

ക്രൂശ് എടുക്കാനാണ് വിളിച്ചത്.

സുഖജീവിതത്തിനല്ല.

ത്യാഗത്തിനാണ്.

പ്രശസ്തിക്കല്ല.

വിശുദ്ധിക്കാണ്.

യഥാർത്ഥ സുവിശേഷം മനുഷ്യനെ സുഖകരമായി നിലനിർത്താനല്ല വന്നത്; അവനെ മാറ്റിമറിക്കാനാണ് വന്നത്. അത് പാപത്തെ മറച്ചുവെക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്; പാപത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുകയും, അതിൽനിന്ന് അനുതപിച്ച് ക്രിസ്തുവിലേക്കു തിരിയാൻ വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സുവിശേഷം മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവിക ആഗ്രഹങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നതല്ല; അവയെ ക്രൂശിൽ ഏൽപ്പിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശും, പാപത്തിന്റെ ഗൗരവവും, അനുതാപത്തിന്റെ ആവശ്യകതയും, വിശുദ്ധ ജീവിതത്തിന്റെ വിളിയും, ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ വിലയും ഒരിക്കലും സഭയുടെ പ്രസംഗങ്ങളിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകാൻ പാടില്ല.

എന്നാൽ ഇന്ന് പല സ്ഥലങ്ങളിലും ഈ വിഷയങ്ങൾ ക്രമേണ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു. അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് സമ്പത്ത്, ആരോഗ്യം, വ്യക്തിപരമായ പുരോഗതി, സ്വപ്നസാക്ഷാത്കാരം, വിജയരഹസ്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നേടുന്നു.

ഇവയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് തെറ്റല്ല.

പക്ഷേ, അവ ക്രിസ്തുവിനെ മറികടക്കുമ്പോൾ അത് സുവിശേഷമല്ല.

ക്രിസ്തുവില്ലാത്ത അനുഗ്രഹസന്ദേശം സുവിശേഷമല്ല.

ക്രൂശില്ലാത്ത ക്രിസ്തീയത ബൈബിളിലെ ക്രിസ്തീയതയല്ല.

അനുതാപമില്ലാത്ത വിശ്വാസം ബൈബിളിലെ വിശ്വാസമല്ല.

വിശുദ്ധിയില്ലാത്ത ആത്മീയത ബൈബിളിലെ ആത്മീയതയുമല്ല.

ഇന്ന് പലരും ആത്മീയതയെ വികാരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അളക്കുന്നത്. കണ്ണുനീർ വന്നാൽ പരിശുദ്ധാത്മാവുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നു. ശരീരത്തിൽ ഒരു അനുഭവമുണ്ടായാൽ അത് ദൈവത്തിന്റെ സ്പർശമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.

വികാരങ്ങൾ ദൈവം നൽകിയ അനുഗ്രഹമാണ്.

എന്നാൽ വികാരങ്ങൾ സത്യത്തിന്റെ മാനദണ്ഡമല്ല.

ദൈവവചനമാണ് അന്തിമ മാനദണ്ഡം.

യഥാർത്ഥ ആത്മീയ ഉണർവ് എന്താണ്?

പലരും ഉണർവ് എന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ വലിയ സമ്മേളനങ്ങളെയും വലിയ ജനക്കൂട്ടങ്ങളെയും അസാധാരണ അനുഭവങ്ങളെയുമാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ ബൈബിളിലെ എല്ലാ യഥാർത്ഥ ഉണർവുകളും ഒരേ സ്ഥലത്തുനിന്നാണ് ആരംഭിച്ചത്.

അനുതാപം.

മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധി കണ്ടപ്പോൾ സ്വന്തം പാപം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

പാപം ഏറ്റുപറഞ്ഞു.

ദൈവത്തിങ്കലേക്കു തിരിഞ്ഞു.

അവിടെനിന്നാണ് യഥാർത്ഥ മാറ്റം ആരംഭിച്ചത്.

അനുതാപമില്ലാത്ത ഉണർവ് വെറും വികാരപ്രകടനം മാത്രമാണ്.

വിശുദ്ധിയിലേക്കു നയിക്കാത്ത അനുഭവം എത്ര ആകർഷകമായാലും ആത്മീയ പക്വതയുടെ തെളിവല്ല.

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനം എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു വ്യക്തിയെ ക്രിസ്തുവിനോടു കൂടുതൽ സാദൃശ്യമുള്ളവനാക്കും.

അവൻ പാപത്തെക്കുറിച്ച് ബോധ്യപ്പെടുത്തും.

അവൻ വിശുദ്ധിയിലേക്കു നയിക്കും.

അവൻ വചനത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തും.

അവൻ ഒരിക്കലും മനുഷ്യനെ കേന്ദ്രമാക്കുകയില്ല.

അവൻ എപ്പോഴും ക്രിസ്തുവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തും.
ഇന്ന് ചില ഇടങ്ങളിൽ വ്യക്തികൾ ക്രിസ്തുവിനെക്കാൾ വലിയ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയർത്തപ്പെടുന്നു. ആളുകൾ വചനത്തെക്കാൾ വ്യക്തികളെ ആശ്രയിക്കുന്നു. ദൈവത്തേക്കാൾ പ്രസംഗകരിൽ വിശ്വാസം വയ്ക്കുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ ശുശ്രൂഷ ഒരിക്കലും മനുഷ്യനെ സ്വന്തം പിന്നാലെ നടക്കാൻ വിളിക്കുകയില്ല; ക്രിസ്തുവിന്റെ പിന്നാലെ നടക്കാനാണ് വിളിക്കുക.

യഥാർത്ഥ സഭയുടെ അടയാളം വലിയ കെട്ടിടങ്ങളോ, വലിയ ജനക്കൂട്ടങ്ങളോ, അതിശയകരമായ പരിപാടികളോ അല്ല.

ദൈവവചനത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയാണ്.

വിശുദ്ധ ജീവിതമാണ്.

സ്നേഹവും സത്യവും ഒരുപോലെ നിലനിർത്തുന്ന ജീവിതമാണ്.

ക്രിസ്തുവിനെ കേന്ദ്രമാക്കുന്ന ആരാധനയാണ്.

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഫലം പ്രകടമാകുന്ന സമൂഹമാണ്.

ഇന്ന് സഭയ്ക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ളത് പുതിയ രീതികളല്ല.

പുതിയ തന്ത്രങ്ങളല്ല.

പുതിയ വെളിപ്പാടുകളല്ല.

ദൈവം ഇതിനകം നമുക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന പൂർണ്ണ വെളിപ്പാടായ തിരുവെഴുത്തുകളിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവാണ്.

മനുഷ്യബുദ്ധിയിൽ നിന്നുള്ള ആശയങ്ങൾക്കല്ല, ദൈവവചനത്തിന്റെ അധികാരത്തിനാണ് സഭ കീഴടങ്ങേണ്ടത്.

നമുക്ക് പുതിയ അനുഭവങ്ങളെ അന്വേഷിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് പഴയ സത്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ പഠിക്കണം. പുതിയ ആത്മീയ പ്രവണതകളെ പിന്തുടരുന്നതിനേക്കാൾ, അപ്പൊസ്തലന്മാർ കൈമാറിയ വിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കണം.

കാരണം,

സത്യം കാലത്തിനനുസരിച്ച് മാറുന്നില്ല.

ദൈവവചനം ഇന്നലെയും ഇന്നും എന്നേക്കും സ്ഥിരമാണ്.

അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് എഴുതുന്നു:

“എല്ലാ തിരുവെഴുത്തും ദൈവശ്വാസീയമാണ്; ഉപദേശത്തിനും ശാസനയ്ക്കും തിരുത്തലിനും നീതിയിലുള്ള പരിശീലനത്തിനും പ്രയോജനമുള്ളതാകുന്നു.” (2 തിമൊഥെയോസ് 3:16)

“എല്ലാ തിരുവെഴുത്തും” എന്ന ഈ വാക്കുകൾ ഒരു ഭാഗത്തെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നതല്ല; ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തിയ മുഴുവൻ തിരുവെഴുത്തിനെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് പഴയനിയമവും പുതിയനിയമവും ഒരുപോലെ ദൈവത്തിന്റെ പ്രചോദനത്താൽ എഴുതപ്പെട്ട വിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തുകളാണ്.

സങ്കീർത്തനങ്ങളിലും പ്രവാചകന്മാരുടെ പുസ്തകങ്ങളിലും ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അനേകം പ്രവചനങ്ങൾ നാം കാണുന്നു. യേശുക്രിസ്തുവും അപ്പൊസ്തലന്മാരും പഴയനിയമ തിരുവെഴുത്തുകളെ ദൈവവചനമായി അംഗീകരിക്കുകയും അവ ഉദ്ധരിക്കുകയും ചെയ്തു. പുതിയനിയമം പഴയനിയമത്തെ റദ്ദാക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് അതിന്റെ നിവൃത്തിയായി ക്രിസ്തുവിനെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

അതുകൊണ്ട് നാം മുഴുവൻ തിരുവെഴുത്തിനെയും ക്രിസ്തു കേന്ദ്രീകൃതമായി ബഹുമാനിക്കുകയും പഠിക്കുകയും അതിനനുസരിച്ച് ജീവിക്കുകയും വേണം.

കാരണം,

മുഴുവൻ തിരുവെഴുത്തും ക്രിസ്തുവിലേക്കാണ് നമ്മെ നയിക്കുന്നത്.

മുഴുവൻ തിരുവെഴുത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നു.

അതിനാൽ ഓരോ വിശ്വാസിയും സ്വയം ചില ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കണം.

* ഞാൻ കേൾക്കുന്ന ഉപദേശം തിരുവെഴുത്തുമായി യോജിക്കുന്നുണ്ടോ?
* എന്റെ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം വികാരമാണോ, വചനമാണോ?
* ഞാൻ ക്രിസ്തുവിനെ പിന്തുടരുകയാണോ, അതോ ഒരു വ്യക്തിയെ?
* എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വിശുദ്ധി വളരുന്നുണ്ടോ?
* ഞാൻ ദൈവവചനത്തെ ദിവസേന പഠിക്കുകയും അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?

യഥാർത്ഥ ആത്മീയ ഉണർവ് പുതിയ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നല്ല ആരംഭിക്കുന്നത്.

അത് ദൈവവചനത്തിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

അനുതാപത്തിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്….

 

രഞ്ജിത്ത് സാമുവേൽ