ലേഖനം: ഗലീലക്കടൽ പുനർജ്ജനിക്കുന്നു, യിസ്രായേൽ തളിർക്കുന്നു | പാസ്റ്റർ സണ്ണി പി സാമുവൽ

ഗലീലക്കടൽപോലെ ലോകചരിത്രത്തിലും മതഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഇത്രയേറെ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള മറ്റൊരു ജലാശയം ഒരുപക്ഷേ ഉണ്ടാകില്ല. ഗലീലക്കടൽ (Sea of Galilee) പേരു സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു കടലല്ല, മറിച്ചു, അതൊരു സുന്ദരമായ ശുദ്ധജലതടാകം ആണ്. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതം, പരസ്യശുശ്രൂഷ, അനേകം അത്ഭുതപ്രവൃത്തികൾ എന്നിവയുമായി ഗലീലക്കടൽ ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കോടിക്കണക്കിനു തീർത്ഥാടകരുടെ പുണ്യഭൂമിയും വിനോദസഞ്ചാരികളുടെ പറുദീസയും ആണിവിടം.

ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രത്യേകതകൾ

ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി ഏറെ വിസ്മയങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണു ഗലീലക്കടൽ. സിറിയൻ അതിർത്തിയോടു ചേർന്നു വടക്കു-കിഴക്കൻ യിസ്രായേലിലാണു ഇതു സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. സമുദ്രനിരപ്പിൽനിന്നു ഏകദേശം 209 മീറ്ററോളം താഴ്ന്നാണു ഈ തടാകം നിലകൊള്ളുന്നത്. ചാവുകടൽ കഴിഞ്ഞാൽ, സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും ഏറ്റവും താഴ്ന്നു സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ലോകത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ തടാകമാണിത്. എന്നാൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ‘ശുദ്ധജല’തടാകം എന്ന ബഹുമതി ഗലീലക്കടലിനു മാത്രമുള്ളതാണ്. ഏതാണ്ട് 21 കിലോമീറ്റർ നീളവും, 13 കിലോമീറ്റർ വരെ വീതിയുമുള്ള ഈ തടാകത്തിന്റെ പരമാവധി ആഴം 48-49 മീറ്റർ വരെയാണ്. ജോർദ്ദാൻനദീജലത്തിന്റെ ഇടത്താവളമാണു ഗലീലക്കടൽ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാം. ലെബാനോനിലെ ശെനീർമലകളിൽനിന്നു ഉത്ഭവിക്കുന്ന ഹസ്ബാനി, ഹെർമ്മോൻമലകളിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ടു സിറിയൻ അതിർത്തിയിൽനിന്നു ഒഴുകിയെത്തുന്ന ബനിയാസ്, യിസ്രായേലിലെ ഏറ്റവും വലിയ നീരുറവയിൽനിന്നു തുടങ്ങുന്ന ദാൻനദി എന്നിവ ഹുല എന്നും പേരുള്ള മെരോംതടാകത്തിലേക്കു ഒഴുകിയെത്തുന്നു. ഈ ജലം 24 കിലോമീറ്റർ തെക്കോട്ടു ഒഴുകിയാണു ഗലീലാക്കടലിൽ എത്തുന്നത്. യോർദ്ദാൻനദി ചാവുകടലിൽ നിപതിക്കുന്നു.

വിവിധ പേരുകൾ

എബ്രായഭാഷയിൽ കിന്നർ എന്നു പേർ വിളിക്കുന്ന സംഗീതോപകരണത്തിന്റെ ആകൃതി ഉള്ളതിനാൽ കന്നേരോത്തുകടൽ (യോശുവ:12:3,13:27) എന്നും, തിബെര്യാസ് ചക്രവർത്തിയുടെ ബഹുമാനാർത്ഥം തടാകത്തിന്റെ തീരത്തു ഹെരോദാവു അന്തിപ്പാസ് രാജാവു ഒരു പട്ടണം പണിതതിനാൽ തിബെര്യായാസ് കടൽ എന്നും (യോഹ: 21:1), തടാകത്തിലെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ ഭാഗത്തു സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന അതീവഫലഭൂയിഷ്ഠമായ ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്യാനം എന്നും ഗലീലയിലെ പറുദീസ എന്നും റബ്ബീസ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഗെന്നെസരേത്തു സമതലത്തിന്റെ പേരിൽ ഗെന്നെസരെത്തുതടാകം എന്നും (മത്തായി:24:34) വിളിച്ചുപോരുന്നു.

ബൈബിളിലെ പ്രാധാന്യം

യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരായ പത്രോസ്, അന്ത്രയോസ്, യാക്കോബ്, യോഹന്നാൻ എന്നിവർ ഈ തടാകത്തിലെ മീൻപിടുത്തക്കാർ ആയിരുന്നു. യേശുവും ശിഷ്യന്മാരും ഏറ്റവും കുറഞ്ഞതു ആറു പ്രാവശ്യം ഈ തടാകത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതിന്റെ കരയിൽ വച്ചാണു യേശു ശിഷ്യന്മാരെ യഥാസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയത് (യോഹ: 21). യേശുവിന്റെ വിഖ്യാതമായ മലയിലെ പ്രസംഗം (Sermon on the mount) നടന്നത് ഈ തടാകത്തിനു അഭിമുഖമായുള്ള ഏറിമോസ് എന്ന ചെറുമലയിൽ നിന്നായിരുന്നു. കഫർന്നഹൂ, ബെത്സയ്ദ, കോരസീൻ, മഗ്ദല, സുസിത എന്ന്ൺ ഹിപ്പോസ്, ഏഴു നീരുറവിന്റെ നാടായ തബ്ഗ എന്നീ പട്ടണങ്ങൾ എല്ലാം ഈ തടാകത്തിന്റെ തീരത്താണു സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.

പുരാതന റോമൻ, ബൈസന്റൈൻ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ഈ പ്രദേശം വളരെ സജീവമായ ഒരു വ്യാപാര-മീൻപിടുത്ത കേന്ദ്രമായിരുന്നു. 1986-ൽ ഈ തടാകത്തിന്റെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ തീരത്തുനിന്നു ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു പുരാതന തടി വഞ്ചി കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി. ഇത് ‘ജീസസ് ബോട്ട്’ (Jesus Boat) എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ഇതു യേശുവിന്റെ കാലത്തെ തടാകജീവിതത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ തെളിവാണ്.

യെഹൂദാസംസ്കാരത്തിലും ഈ പ്രദേശത്തിന് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്. യെരൂശലേമിൽ യെഹൂദന്മാർ വിലക്കു നേരിട്ടപ്പോൾ സാംസ്കാരിക-ആത്മികകേന്ദ്രം ഗലീലിയിലേക്കും തിബേരിയാസിലേക്കും മാറുകയും, അവിടെവെച്ചു പ്രശസ്തമായ ‘യെരൂശലേം തൽമൂദ്’ (Jerusalem Talmud) രചിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

ആധുനിക യിസ്രായേലിന്റെ വെല്ലുവിളി

സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രാപിച്ചപ്പോൾ മുതൽ യിസ്രായേൽ രാഷ്ട്രം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളികളിൽ ഒന്നായിരുന്നു ശുദ്ധജലക്ഷാമം. ഭൂപടത്തിൽ യിസ്രായേലിനെ നോക്കൂ, പ്രശ്നം ഉടനടി വ്യക്തമാകും. വടക്കു മഴ ലഭിക്കുന്നു. അവിടെ പർവ്വതങ്ങളും നദികളും രാജ്യത്തെ ഒരേയൊരു പ്രധാന പ്രകൃതിദത്ത ശുദ്ധജല ജലസംഭരണിയായ ഗലീലാക്കടലും ഉണ്ട്. പക്ഷേ മദ്ധ്യഭാഗം വരണ്ടതാണ്. തെക്കു മരുഭൂമിയാണ്. ജനസംഖ്യയുടെ പകുതിയിലധികവും സ്വാഭാവികമായ ജലലഭ്യതയുള്ള ഒരേയൊരു പ്രദേശത്തുനിന്നു വളരെ അകലെയാണു താമസിക്കുന്നത്. എന്നാലും ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വരണ്ട ഭൂപ്രകൃതികളിലൊന്നായ നെഗേവിൽ കൃഷിയിടങ്ങൾ വികസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. തീരപ്രദേശത്തു നഗരങ്ങൾ വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അവിടെ തടാകങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. വ്യവസായങ്ങൾക്കു വർഷം മുഴുവനും ജലവിതരണം ആവശ്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ വടക്കൻ ഭാഗത്തെ ഒരു ഇടുങ്ങിയ സ്ട്രിപ്പിൽ മാത്രമേ ശുദ്ധജലം നിലനിന്നിരുന്നുള്ളൂ. ഭൂമിശാസ്ത്രം തുടക്കം മുതൽ തന്നെ രാജ്യത്തിനെതിരെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, എന്തായാലും യിസ്രായേൽ വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

അതിനാൽ, എഞ്ചിനീയേഴ്സ് അവർക്കു അന്നു ചെയ്യുവാൻ കഴിയുമായിരുന്ന ഒരേയൊരു കാര്യം ചെയ്തു. നൂറ്റാണ്ടുകൾ എടുത്ത, പ്രകൃതിക്കു പകരം വയ്ക്കാൻ കഴിയുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഭൂഗർഭജലം വലിച്ചെടുക്കുന്നതിനായി നൂറുകണക്കിനു കുഴൽകിണറുകൾ അവർ സ്ഥാപിച്ചു. രാജ്യം നിശബ്ദമായി ഒരു ബാങ്കിൽനിന്നു കടം വാങ്ങുകയായിരുന്നു. അതു വീണ്ടും നിറയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, അതുപോലും പര്യാപ്തമായിരുന്നില്ല.

1960 കളുടെ തുടക്കത്തിൽ, അടുത്ത അരനൂറ്റാണ്ടിലേക്കുള്ള ജലഭാവിയെ നിർവ്വചിക്കുന്ന ഒരു തീരുമാനം യിസ്രായേൽ എടുത്തു. പ്രകൃതി ഒരിക്കലും നല്കാഞ്ഞ ഒരു നദീപദ്ധതി. 1964-ൽ പൂർത്തീകരിച്ച ദേശീയ ജലവാഹിനി, വടക്കൻ ഭാഗത്തുള്ള ഗലീലക്കടലിൽനിന്നു വെള്ളം വലിച്ചെടുത്തു മരുഭൂമിയുടെ മദ്ധ്യഭാഗത്തും അരികിലുമുള്ള നഗരങ്ങളിലേക്കും കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്കും എത്തിക്കാൻ രൂപകല്പന ചെയ്ത 130 കിലോമീറ്റർ തുരങ്കങ്ങൾ, തുറന്ന കനാലുകൾ, പമ്പിങ് സ്റ്റേഷനുകൾ, പൈപ്പ്ലൈനുകൾ എന്നിവ ഏറ്റവും വലിയ അടിസ്ഥാന സൗകര്യ പദ്ധതിയായി മാറി. ആദ്യമായി, യിസ്രായേലിനു വെള്ളം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തു മാത്രമല്ല, ആവശ്യമുള്ളിടത്തേക്കു എത്തിക്കുവാനും കഴിഞ്ഞു. നെഗവിലെ ഫാമുകൾക്കു സ്ഥിരമായ വിതരണം ലഭിച്ചു. വളർന്നുവരുന്ന തീരദേശ നഗരങ്ങളെ വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു. കുഴൽക്കിണറുകളെ ഇപ്പോൾ ഒരു എഞ്ചിനീയറിംഗ് ധമനിയുടെ സഹായത്താൽ ജീവനോടെ നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞു. ദേശീയ ജലവാഹിനി അസാധാരണമായ ഒരു നേട്ടമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിന്റെ രൂപകല്പനയിൽ ഒരു അടിസ്ഥാന ബലഹീനത ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം ഒരു തടാകത്തെ ആശ്രയിച്ചിരുന്നു. ആ തടാകം ഒരിക്കലും വേണ്ടത്ര വലുതായിരുന്നില്ല. പതിറ്റാണ്ടുകളായി, ഈ സംവിധാനം നിലനിന്നു.

വൻപ്രതിസന്ധി

പക്ഷേ 2000-ങ്ങളുടെ തുടക്കത്തിൽ, തടാകം ഒരു ശത്രുവിനെ നേരിടാൻ തുടങ്ങി. ആഗോളതാപനവും മഴയുടെ കുറവും കാരണം തടാകത്തിലെ ജലനിരപ്പു ഗണ്യമായി താഴുന്നതു വലിയ ആശങ്കയ്ക്കു കാരണമായിരുന്നു. 2013 നും 2018 നും ഇടയിൽ, അഞ്ച് വർഷത്തെ വരൾച്ചയിൽ, വാഹക സംവിധാനത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഹൃദയമായ ഗലീലാക്കടലിലെ ജലനിരപ്പു ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന നിലയിലേക്കു എത്തി. ബീച്ചുകൾ ചെളി നിറഞ്ഞ നിലകളായി മാറി. ചെളിയും മറ്റു അവശിഷ്ടങ്ങളും വായുവും വലിച്ചെടുക്കാതിരിക്കാൻ ഓരോ പമ്പും വേഗത കുറയ്ക്കേണ്ടിവന്നു. യിസ്രായേൽ ഓരോ വർഷവും തടാകത്തിൽ നിന്ന് നാനൂറു മുതൽ അഞ്ഞൂറു ദശലക്ഷം ക്യുബിക് മീറ്റർ വരെ വെള്ളം ശേഖരിച്ചിരുന്നു. ജലനിരപ്പ് കുറഞ്ഞതോടെ അതു വെറും 99 ദശലക്ഷമായി കുറഞ്ഞു.

പുതിയ ചുവടുവയ്പ്

2000-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ, യിസ്രായേൽ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും അഭിലഷണീയമായ ജല അടിസ്ഥാന സൗകര്യ പദ്ധതികളിൽ ഒന്നിന് തുടക്കമിട്ടു. മെഡിറ്ററേനിയൻ തീരം, അഷ്‌കെലോൺ, പാൽമഖിൻ, ഹദേര, സോറെക് A, സോറെക് B എന്നിവിടങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന വൻതോതിലുള്ള ഉപ്പുവെള്ള നിർമ്മാർജ്ജന പ്ലാന്റുകളുടെ ഒരു ശൃംഖല. ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ റിവേഴ്സ് ഓസ്മോസിസ് ഡീസലൈനേഷൻ പ്ലാന്റായിരുന്നു ഈ പദ്ധതി. കടൽവെള്ളം വലിച്ചെടുത്തു നേർത്ത മെംബ്രണുകളിലൂടെ തീവ്രമായ സമ്മർദ്ദത്തിൽ കടത്തിവിട്ടു ഓരോ ഉപ്പുതന്മാത്രകളെയും നിർബന്ധിതമായി തടയുന്നു. മറുവശത്തു പുറത്തുവരുന്നതു പൂർണ്ണ പ്രവർത്തനശേഷിയുള്ള ശുദ്ധജലമാണ്. തൽഫലമായി, യിസ്രായേലിന്റെ തീരദേശത്തുള്ള ഈ ഉപ്പുനിർമ്മാർജ്ജനശുദ്ധജലപദ്ധതി ശൃംഖല രാജ്യത്തിന്റെ കുടിവെള്ളത്തിന്റെ ക്ഷാമത്തിനു പരിഹാരമായി. കാലക്രമേണ ഉല്പാദനച്ചെലവു ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞു. ഇന്ന്, ശരാശരി യിസ്രായേലി കുടുംബം ഒരു ക്യൂബിക് മീറ്റർ വെള്ളത്തിനു ഏകദേശം രണ്ടര യൂറോ നൽകുന്നു. ഡെൻമാർക്കിലോ ഐസ്‌ലൻഡിലോ ഇതേ വെള്ളത്തിനു ആറു മുതൽ ഏഴു വരെ യൂറോ ചെലവാകുന്നു. യൂറോപ്പിലെ ഏറ്റവും ഈർപ്പമുള്ള ചില രാജ്യങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ചു ശുദ്ധജലം ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഈ ചെലവു വളരെ കുറഞ്ഞതാണ്.

കടുത്ത തീരുമാനം

ശുദ്ധജലലഭ്യതക്കു പരിഹാരം ആയെങ്കിലും ഗലീലക്കടലിന്റെ പ്രശ്നത്തിനു പരിഹാരമായില്ല. ഗലീലാക്കടലിനു വെള്ളം നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടേയിരുന്നു. തടാകം നന്നാക്കുന്നതിനു ലോകത്തു മറ്റൊരിടത്തും ചെയ്യാത്ത ഒരു കാര്യം ആവശ്യമാണെന്നു യിസ്രായേൽ മനസ്സിലാക്കി. തടാകത്തിൽനിന്നു വെള്ളം കോരിയെടുക്കുകയല്ല, അതിലേക്കു വെള്ളം തിരിച്ചയയ്ക്കുകയത്രേ അഭികാമ്യം..

2018-ൽ, എഞ്ചിനീയർമാർ ദേശീയ കാരിയർ ഫ്ലോ റിവേഴ്‌സൽ എന്നു വിളിച്ച പദ്ധതി യിസ്രായേൽ ആരംഭിച്ചു. ഗലീലിയിൽ നിന്നു തെക്കോട്ടു വെള്ളം വലിച്ചെടുക്കാൻ 50 വർഷം ചെലവഴിച്ച സംവിധാനം ഉപയോഗിച്ചു വെള്ളം വടക്കോട്ടു തടാകത്തിലേക്കു തള്ളിവിടുക. സാങ്കേതിക വെല്ലുവിളി ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു. കടൽനിരപ്പിൽ സമുദ്രനിരപ്പിലാണു ഡീസലൈനേറ്റ് ചെയ്ത വെള്ളം ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നത്. ഗലീലാക്കടൽ സമുദ്രനിരപ്പിൽനിന്നു ഏകദേശം 200 മീറ്റർ താഴെയാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ തീരത്തിനും തടാകത്തിനും ഇടയിലുള്ള ലോവർ ഗാലിലി മൗണ്ടൻ റിഡ്ജ് മലനിരകൾ ഉണ്ട്. അതു മുറിച്ചുകടക്കണം. അതായതു, ആദ്യം വെള്ളം മലനിരകൾക്കു മുകളിലൂടെ പമ്പ് ചെയ്തു ബേസിനിലേക്ക് ഇറക്കണം. എഞ്ചിനീയർമാർ ആ ഭൂപ്രദേശത്തു ഉയർന്ന ശേഷിയുള്ള പമ്പിങ് സ്റ്റേഷനുകളും മർദ്ദ പൈപ്പ്ലൈനുകളും സ്ഥാപിച്ചു. 30 കിലോമീറ്റർ വരെ നീളമുള്ള ഒരു പുതിയ ഇടനാഴി പൂർണ്ണ തോതിൽ നിയന്ത്രിത ഇൻഫ്ലോ ഘടനകളിലൂടെ തടാകത്തിലേക്കു നേരിട്ടു എത്തിക്കുന്നു. ഇതിനായി 1.6 മീറ്റർ വ്യാസമുള്ള പൈപ്പാണു ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. പദ്ധതി വൻവിജയമായി. കൂടാതെ ശുദ്ധീകരണശാലയിലേക്കു വെള്ളം എത്തിക്കുന്നതു മൂന്നു പൈപ്പുകൾ ആണ്. ഇവയുടെ വ്യാസം 1.4 മീറ്റർ ആണ്.

പമ്പ് ചെയ്യുന്ന വെള്ളം നേരിട്ടു ഗലീലി കടലിലേക്കു ഒഴുകുന്നില്ല; പകരം, തടാകത്തിൽ എത്തുന്നതിനുമുമ്പു അതു പ്രകൃതിദത്ത ഭൂപ്രകൃതിയിലൂടെ ഒഴുകി ഒരു അരുവിയിലൂടെ തടാകത്തിലേക്കു എത്തുന്നു. തീരത്തുനിന്നു മുകളിലേക്കു പൈപ്പ് വഴി എത്തുന്ന വെള്ളം “എയ്ൻ റാവിഡ്” നീരുറവയിൽ പുറന്തള്ളുന്നു. അവിടെ നിന്നു, സീസണൽ സാൽമോൻ അരുവിയുടെ (Nahal Tzalmon) 4 കിലോമീറ്റർ (2.5 മൈൽ) ഭൂപ്രദേശത്തിലൂടെ പരന്നു ഒഴുകി ഗലീലാക്കടലിന്റെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ ഭാഗത്തു എത്തുന്നു. എഷ്‌കോൾ റിസർവോയർ പമ്പിങ് സ്റ്റേഷൻ സിസ്റ്റത്തിൽനിന്നു യിസ്രായേലിന്റെ റിവേഴ്‌സ് നാഷണൽ വാട്ടർ കാരിയർ (RNWC) പദ്ധതിവഴി താഴ്ന്ന നഹൽ റ്റ്സാൽമൻ അരുവിയിലേക്കുള്ള ദൂരം 35 കിലോമീറ്റർ (22 മൈൽ) ആണ്. തീരദേശത്തെ ഉത്ഭവസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ജലത്തിന്റെ വിശാലമായ യാത്ര നോക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഉപ്പുനീക്കം ചെയ്ത വെള്ളം അഷ്‌ദോദ്, ഹദേര തുടങ്ങിയ പ്ലാന്റുകളിൽനിന്നു യിസ്രായേലിലുടനീളം ഏകദേശം 60 മുതൽ 90 മൈൽ (96 മുതൽ 145 കിലോമീറ്റർ വരെ) സഞ്ചരിച്ചാണു നഹൽ റ്റ്സാൽമോനിൽ എത്തുന്നത്. മണിക്കൂറിൽ 72,000 ക്യുബിക് മീറ്റർ വരെ വെള്ളം തള്ളുവാൻ ഈ സംവിധാനത്തിനു കഴിയും.

ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി, ഈ സംവിധാനത്തിലൂടെ മണിക്കൂറിൽ 1000 ക്യുബിക് മീറ്റർ, അടിയന്തരഘട്ടത്തിൽ ഇതു 15,000 ക്യുബിക് മീറ്റർവരെ ഉയർത്തും, കൃത്രിമ ശുദ്ധജലം ഗലീലാകടലിലേക്കു എത്തിക്കാൻ കഴിയുന്നു. ലോകചരിത്രത്തിൽ ഇദംപ്രഥമമായി, ഒരു രാജ്യം പ്രകൃതിദത്ത തടാകത്തിന്റെ അളവു സജീവമായി നിലനിറുത്താൻ ഡീസലൈനേറ്റ് ചെയ്ത കടൽ വെള്ളം ഉപയോഗിച്ചു. ഗലീലി ഇനി പ്രകൃതിദത്തമായ വെറുമൊരു ജലസ്രോതസ്സു മാത്രമല്ല, മഴയെ ആശ്രയിക്കാതെ യിസ്രായേലിനു ഇപ്പോൾ ഭാഗികമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു തന്ത്രപ്രധാനമായ ജലസംഭരണിയായി അതു മാറിയിരുന്നു.

പുനരുപയോഗം

എന്നാൽ ഒരു രാജ്യത്തുടനീളം വെള്ളം എത്തിക്കുന്നതു പദ്ധതിയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ്. ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതു അതിൽ ഒരുതുള്ളിയും പാഴാകുന്നില്ലെന്നു ഉറപ്പാക്കുക എന്നതാണ്. യിസ്രായേൽ ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ഭൂമിയിലെ ഒരു രാജ്യവും വെള്ളം പുനരുപയോഗം ചെയ്യുന്നില്ല. എല്ലാ മലിനജലത്തിന്റെയും 85% മുതൽ 90% വരെ ശേഖരിക്കുകയും സംസ്കരിക്കുകയും കൃഷിക്കായി വൻതോതിൽ പുനരുപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇക്കാര്യത്തിൽ ആഗോളതലത്തിൽ രണ്ടാം സ്ഥാനത്തു സ്പെയിനാണു 25%. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് പത്താം സ്ഥാനത്തുമാത്രം. ഷാഫ്റ്റാൻ പോലുള്ള വലിയ സംസ്കരണ സമുച്ചയങ്ങളിലൂടെയാണു ഈ സംവിധാനം പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഇതു ടെൽ അവീവ് മെട്രോപൊളിറ്റൻ പ്രദേശത്തു സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ, മണ്ണ്, അക്വിഫർ ട്രീറ്റ്മെന്റ് എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രക്രിയ മണലിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള പാളികളിലൂടെ ദ്വിതീയ മാലിന്യങ്ങൾ നീക്കുന്നു. പ്രകൃതിദത്ത ഫിൽട്രേഷൻ രോഗകാരികൾ, ജൈവവസ്തുക്കൾ, രാസാവശിഷ്ടങ്ങൾ എന്നിവ നീക്കം ചെയ്യുന്നു. താഴെയുള്ള അക്വിഫറിൽ വെള്ളം എത്തുമ്പോഴേക്കും, അതിന്റെ ഗുണനിലവാരം കുടിവെള്ള നിലവാരത്തിലേക്കു അടുക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വരണ്ട സ്ഥലങ്ങളിലൊന്നായ നെഗെവിനെ ഇപ്പോൾ ജലസേചനം ചെയ്യുന്നതു ഈ വെള്ളമാണ്. 24 മണിക്കൂർ മുമ്പു മലിനജലമായിരുന്ന വെള്ളം ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നതു പച്ചക്കറികൾ, പഴങ്ങൾ, കയറ്റുമതി വിളകൾ എന്നിവയാണ്. ഓരോ തുള്ളിയേയും കുറഞ്ഞതു രണ്ടുതവണയെങ്കിലും ഉപയോഗിക്കാൻ അവർ പഠിച്ചു. മരുഭൂമിയിൽ എല്ലാം മാറി. നെഗെവിൽ വെള്ളം എത്തിയപ്പോൾ, അപ്രതീക്ഷിതമായ എന്തോ ഒന്നു പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. മരുഭൂമിയുടെ വടക്കേ അറ്റത്തു മരങ്ങൾ. നെഗെവ് മരുഭൂമിയുടെ അരികിൽ ആരംഭിച്ച വനവൽക്കരം ഇപ്പോൾ യാതിർ വനമായി. ഇതു രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ മനുഷ്യനിർമ്മിത വനമാണ്. ഏകദേശം 30 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ (7,400 ഏക്കർ) വിസ്തൃതിയുള്ള ഇവിടെ അവിശ്വസനീയമാംവിധം കഠിനവും അർദ്ധ-വരണ്ടതുമായ കാലാവസ്ഥയിൽ തഴച്ചുവളരുന്ന നാലു ദശലക്ഷത്തിലധികം മരങ്ങൾ -പ്രധാനമായും അലപ്പോ പൈൻ മരങ്ങൾ -ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. വീറ്റ്സ്മാൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞർ വനത്തിനുള്ളിൽ നിരീക്ഷണ കേന്ദ്രങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. വനം ചുറ്റുമുള്ള ഭൂമിയെ മാറ്റുന്നതു അവർ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. മരങ്ങൾ നിലത്തെ തണുപ്പിച്ചു. അവ അന്തരീക്ഷത്തിൽനിന്നു കാർബൺ വലിച്ചെടുത്തു, ഒപ്പം പ്രാദേശിക ഹ്യുമിഡിറ്റി മാറ്റി -കാറ്റിന്റെ പാറ്റേണും. പ്രകൃതിദത്തമായി ഒരിക്കലും ഒരു വനം അവിടെ നിലനിൽക്കാൻ സാദ്ധ്യമല്ലായിരുന്നു, എന്നാൽ അതു സംഭവിച്ചു. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, അതു കൃഷിയിടത്തിനും മരുഭൂമിക്കും ഇടയിലുള്ള അതിർത്തി നിശബ്ദമായി പുനർനിർമ്മിച്ചു.

ചെലവ്

Mekoret എന്ന കമ്പനിക്കായിരുന്നു നിർമ്മാണച്ചുമതല. ഇതു പൂർത്തിയാക്കുവാൻ 297 മില്യൻ അമേരിക്കൻ ഡോളർ വേണ്ടിവന്നു. പദ്ധതി പൂർത്തിയായപ്പോൾ ഒരു ക്യുബിക് മീറ്റർ വെള്ളം (ആയിരം ലിറ്റർ) തടാകത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ 0.80 അമേരിക്കൻ ഡോളർ ചെലവാകുന്നു. അതായതു ആയിരം ലിറ്റർ വെള്ളത്തിനു 7.55 രൂപ!

മുൻകരുതൽ

യുദ്ധം, അട്ടിമറികൾ, സൈബർ ആക്രമണങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ മെഡിറ്ററേനിയൻ കടലിലുണ്ടാകുന്ന പായൽ ബാധ (Algae blooms), എണ്ണച്ചോർച്ച എന്നിവ കാരണം ഡീസലൈനേഷൻ പ്ലാന്റുകൾ എപ്പോഴെങ്കിലും പ്രവർത്തനരഹിതമായാൽ രാജ്യത്തിനു ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ബാക്-അപ്പ് ജലശേഖരമായി ഗലീലക്കടൽ പൂർണ്ണ സജ്ജമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഉദാഹരണത്തിനു, കടലിലെ പ്രതിസന്ധികൾ കാരണം ഡീസലൈനേഷൻ പ്ലാന്റുകളുടെ പ്രവർത്തനം തടസ്സപ്പെടുമ്പോൾ, യിസ്രായേൽ തങ്ങളുടെ നാഷണൽ വാട്ടർ കാരിയർ വഴി ഗലീലക്കടലിൽ നിന്നുള്ള പമ്പിങ് വർദ്ധിപ്പിച്ചു രാജ്യത്തെ ജലവിതരണം സുരക്ഷിതമായി നിലനിർത്താറുണ്ട്. ചുരുക്കത്തിൽ, പ്രകൃതിയോടു വരൾച്ചയോടു തോറ്റുകൊടുക്കാതെ, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ കരുത്തിൽ സ്വന്തം ജീവനാഡിയായ ഗലീലക്കടലിനെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തുന്ന യിസ്രായേലിന്റെ ഈ മാതൃക ആഗോള കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെ നേരിടുന്ന ലോകരാജ്യങ്ങൾക്കു വലിയൊരു പാഠമാണ്. പ്രകൃതിഭംഗി കൊണ്ടും, ആത്മീയമായ ശാന്തതകൊണ്ടും, ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യംകൊണ്ടും ഗലീലക്കടൽ ഇന്നും ഒരു അത്ഭുതമായി നിലകൊള്ളുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ അഭിലാഷം (Ambition of Nature) എന്നാണു പുരാതന ചരിത്രകാരനായ ഫ്ലാവിയസ് ജോസീഫസ് ഈ പ്രദേശത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്.

 

പാസ്റ്റർ സണ്ണി പി സാമുവൽ