ലേഖനം: ഭയാശങ്കകൾ | റോജി തോമസ്, ചെറുപുഴ

ദൈവത്തിന്റെ കരുതലിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് നിങ്ങളെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ഉത്കണ്ഠയോ ഭയമോ നിങ്ങളെ അനുവദിക്കുന്നുണ്ടോ? തങ്ങളുടെ യാത്രയ്ക്കായി അപ്പം കൊണ്ടുവരാൻ മറന്നതിനാൽ അപ്പൊസ്തലന്മാർ ആശങ്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, യേശു അത്ഭുതകരമായി അയ്യായിരം പേർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകി (മർക്കോസ് 6:41-44, മത്തായി 14:17-21). പിന്നീട് മറ്റൊരു അവസരത്തിൽ നാലായിരം പേർക്കും ഭക്ഷണം നൽകി (മർക്കോസ് 8:1-10, മത്തായി 15:34-38).

ദൈവം നമുക്കുവേണ്ടി ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ മറക്കുന്നതും ഭാവിയിലും നമുക്കുവേണ്ടി എന്തു ചെയ്യുമെന്ന് സംശയിക്കുന്നതും എത്ര എളുപ്പമാണ്. “സ്നേഹത്തിൽ ഭയമില്ല; ഭയത്തിന്നു ദണ്ഡനം ഉള്ളതിനാൽ തികഞ്ഞ സ്നേഹം ഭയത്തെ പുറത്താക്കിക്കളയുന്നു; ഭയപ്പെടുന്നവൻ സ്നേഹത്തിൽ തികഞ്ഞവനല്ല” (1 യോഹന്നാൻ 4:18). കർത്താവായ യേശുവിനോട് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ അവിടുത്തെ സ്നേഹം നിറയ്ക്കാനും അവിടുത്തെ പരിപോഷണത്തിലുള്ള വിശ്വാസം വർദ്ധിപ്പിക്കാനും ആവശ്യപ്പെടുക.

നമ്മൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ വികാരങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഭയവും ഉത്കണ്ഠയും ആശങ്കയും. ഇവയ്ക്ക് ഒാർമ്മയെ വളച്ചൊടിക്കാനും വിശ്വാസത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്താനും കഴിയും. ദൈവത്തിന്റെ കരുതലിൽ ആശ്രയിക്കുമ്പോൾ, ഭയം പലപ്പോഴും സംശയാസ്പദമായ ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു; “ഇത് മതിയാകുവതല്ലെങ്കിൽ എന്തുചെയ്യും?’ മതിയായ വിഭവങ്ങൾ, മതിയായ ശക്തി, മതിയായ സമയം, മതിയായ സൗഭാഗ്യം, മതിയായ അനുഗ്രഹം എന്നിങ്ങനെ സംപൂർണ്ണമായി തൃപ്തരാകാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ടോ. എന്നിരുന്നാലും, കഴിഞ്ഞ കാലത്തിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയിലുള്ള ഉറപ്പ്; ഭാവിയിലുള്ള നമ്മുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ അടിത്തറയാണെന്ന് തിരുവെഴുത്തുകൾ ആവർത്തിച്ച് ഒാർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

സുവിശേഷങ്ങളിൽ, അപ്പോസ്തലന്മാർ ഈ പ്രശ്നങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിച്ചതായി കാണാം. യേശു അയ്യായിരം പേർക്കും പിന്നീട് നാലായിരം പേർക്കും അപ്പങ്ങളും മത്സ്യവും വർദ്ധിപ്പിച്ചു നൽകിയ അത്ഭുതങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചതിന് ശേഷവും അവർ തങ്ങളുടെ യാത്രയ്ക്കായി അപ്പം കൊണ്ടുവരാൻ മറന്നതിൽ ഉത്കണ്ഠാകുലരായി. ഉള്ളതിന്മേലുള്ള സമൃദ്ധമായ വർദ്ധനവ് അവർ കണ്ടിരുന്നു. അവർ ബാക്കിയുള്ളവ കൊട്ടകളിൽ ശേഖരിച്ചിരുന്നു. എന്നിട്ടും, ഒരു പുതിയ സാഹചര്യത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ അവരിൽ ഭയവും ആശങ്കയും വീണ്ടും ഉയർന്നു വരുന്നു.

മർക്കോസ് 6:41-44 ലും മത്തായി 14:17-21 ലെ സുവിശേഷത്തിലും യേശു സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും എണ്ണാതെ അയ്യായിരം പുരുഷന്മാരെ പോഷിപ്പിക്കാനായി അഞ്ച് അപ്പവും രണ്ട് മത്സ്യവും വർദ്ധിപ്പിച്ചു. പിന്നീട്, മർക്കോസ് 8:1-10-ലും മത്തായി 15:34-38 ലും അവൻ നാലായിരം പേർക്ക് ഏഴു അപ്പവും ഏതാനും ചെറിയ മത്സ്യവും വർദ്ധിപ്പിച്ചു നൽകി. ഇവ ദൈവിക വ്യവസ്ഥയുടെ പ്രകടമായ പ്രവർത്തനങ്ങളായിരുന്നു. ശിഷ്യന്മാർ തന്നെ അവ വിതരണം ചെയ്തു. അസാധ്യമായത് യാഥാർത്ഥ്യമാകുന്നത് സ്വന്തം കൈകളിൽ അവർ കണ്ടു. എന്നിട്ടും അവരുടെ വിശ്വാസ്ഥിരതയുടെ അപര്യാപ്തതയിൽ പലപ്പോഴും ആകുലത അവരെ പിടിമുറുക്കിയിരുന്നു.

നാം അത്ഭുതങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവയുടെ അർത്ഥം ഹൃദിസ്ഥമാക്കുന്നതിൽ മന്ദഗതിയാണ്. ആ സംഭവം ഒാർക്കുന്നു, പക്ഷേ അതിലെ പാഠം മറക്കുന്നു. ആ പാഠം ഒരിക്കലും അപ്പത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നില്ല; അത് വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. ഇന്ന് നൽകുന്നവൻ നാളെയും നൽകുമെന്ന് യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ ഉത്കണ്ഠ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി കാണുന്നതിൽ നിന്നും, ദൈവത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നതിൽ നിന്നും അവരെ അകറ്റിനിർത്തി.

ഭയം പലപ്പോഴും മറവിയിൽ നിന്ന് ഉളവാകുന്നു. സത്യമെന്ത്, യാഥാർഥ്യം എന്ത്, മുന്നനുഭവങ്ങൾ എന്ത്, പഠനാനുഭവങ്ങൾ എന്ത് എന്നതെല്ലാം വിസ്മരിക്കുമ്പോൾ ആശങ്ക അല്ലെങ്കിൽ ഭയം നമ്മെ ഭരിക്കുവാൻ തുടങ്ങുന്നു. ദൈവം ഇതിനകം ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ മറന്നുപോകുമ്പോൾ, വിശ്വസ്തതയേക്കാൾ ദൗർലഭ്യം കൊണ്ട് നിർവചിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ഭാവിയെക്കുറിച്ച് നാം സങ്കൽപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. മരുഭൂമിയിലെ ഇസ്രായേല്യർ ഇത് ആവർത്തിച്ച് അനുഭവിച്ചു. ദൈവം അവരെ ഈജിപ്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചു, ചെങ്കടൽ വിഭജിച്ചു, ദിവസേന മന്ന നൽകി, എന്നിട്ടും കഷ്ടതയുടെ ആദ്യ അനുഭവത്തിൽ അവർ പരാതിപ്പെട്ടു. അപ്പൊസ്തലന്മാരെപ്പോലെ, മുൻകാല ദൈവിക ഇടപെടലുകളെ വർത്തമാനകാല ശോധനകളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുവാൻ, മനസ്സിലാക്കുവാൻ അവർ പാടുപെട്ടു.

“സ്നേഹത്തിൽ ഭയമില്ല; ഭയത്തിന്നു ദണ്ഡനം ഉള്ളതിനാൽ തികഞ്ഞ സ്നേഹം ഭയത്തെ പുറത്താക്കിക്കളയുന്നു; ഭയപ്പെടുന്നവൻ സ്നേഹത്തിൽ തികഞ്ഞവനല്ല” (1 യോഹന്നാന്റെ 4:18). ഈ വാക്യം ഭയം ഉണ്ടെന്നത് നിഷേധിക്കുന്നില്ല; ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണ സ്നേഹ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഭയത്തിന്റെ ആധിപത്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നുവെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ദൈവം നമ്മെ പൂർണ്ണമായും വിശ്വസ്തതയോടെയും ത്യാഗത്തോടെയും സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് യഥാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, ദൈവിക കരുതലിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ഉത്കണ്ഠ കുറയാൻ തുടങ്ങുന്നു. നമ്മൾ വിസ്മരിക്കപ്പെടില്ലെന്ന് സ്നേഹം നമുക്ക് ഉറപ്പ് നൽകുന്നു. നാം ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന് സ്നേഹം നമ്മെ ഒാർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. സാഹചര്യങ്ങളുടെ അനിശ്ചിതത്വത്തേക്കാൾ ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹ സ്വഭാവത്തിലാണ് നമ്മെ ഉറപ്പിക്കുന്നത്.

ദൈവിക കരുതലിൽ വിശ്വസിക്കുക എന്നതിനർത്ഥം യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അവഗണിക്കുകയോ ബുദ്ധിപൂർവമായ ആസൂത്രണം വിസമ്മതിക്കുകയോ ചെയ്യുക എന്നല്ല. പ്രായോഗിക ആവശ്യങ്ങൾ പരിഗണിക്കുക എന്നതിനാൽ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ജീവിത പാത തെറ്റായിരുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, തന്റെ ശക്തി ഇതിനകം തെളിയിച്ച കർത്താവിലുള്ള വിശ്വാസം സംശയമായി മാറാൻ അവർ അനുവദിച്ചത് തെറ്റായിപ്പോയി. വിശ്വാസം ഉത്തരവാദിത്വത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല; “എനിക്ക് മതിയായില്ലെങ്കിലോ?’ എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിനുപകരം, ദൈവിക വിശ്വസ്തത ഇതിനകം എനിക്ക് എന്താണ് കാണിച്ചുതന്നത് എന്ന് ഉറപ്പുള്ളവരാകുക. “എന്നെ ശക്തനാക്കുന്നവൻ മുഖാന്തരം ഞാൻ സകലത്തിന്നും മതിയാകുന്നു.” (ഫിലിപ്പിയർ 4:13). “എന്റെ ദൈവമോ നിങ്ങളുടെ ബുദ്ധിമുട്ടു ഒക്കെയും മഹത്വത്തോടെ തന്റെ ധനത്തിന്നൊത്തവണ്ണം ക്രിസ്തുയേശുവിൽ പൂർണ്ണമായി തീർത്തുതരു” (ഫിലിപ്പിയർ 4:19). ആകയാൽ ദൈവിക വിശ്വസ്തത സംപൂർണ്ണവും തികവാർന്നതും മതിവരുവോളം പകരുന്നതും ആകുന്നു എന്നറിയുക.

ഉത്കണ്ഠ പലപ്പോഴും അനിയന്ത്രിത ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. നമുക്ക് ഉറപ്പുകളും ദൃശ്യമായ അനുഭവങ്ങളും പ്രവചനാതീതമായ ഫലങ്ങളും വേണം. ദൈവം നമ്മെ നിയന്ത്രണത്തേക്കാൾ തന്റെ സ്നേഹ ബന്ധത്തിലേക്കാണ് ക്ഷണിക്കുന്നത്. നമുക്ക് അവിടുത്തെ കരം കാണാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ; അവിടുത്തെ ഹൃദയകാരുണ്യത്തെ വിശ്വസിക്കാൻ അവിടുന്ന് നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഒാരോ തവണയും തന്റെ മുൻകാല വിശ്വസ്തത നാം ഒാർക്കുമ്പോൾ, തന്റെ പരിചരണത്തിലുള്ള നമ്മുടെ ആത്മവിശ്വാസം നാം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

പ്രായോഗികമായി, വിശ്വാസം വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിന് ലഭിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ അനുസ്മരണം ഗുണകരമാകുന്നു. ഉത്തരം ലഭിച്ച പ്രാർത്ഥനകൾ, അപ്രതീക്ഷിതമായ കരുതലുകൾ, ബലഹീനതയിൽ ദൈവിക ശക്തിയുടെ നിമിഷങ്ങൾ, ഒന്നും സാധ്യമല്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ തുറന്ന വാതിലുകൾ എന്നിവ നമുക്ക് ഒാർക്കാൻ കഴിയും. അവ സാക്ഷ്യങ്ങളാക്കുക, തിരുവെഴുത്തുകളെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുക എന്നിവയെല്ലാം ആത്മീയ മറവിയെ ചെറുക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. നന്ദി ഭയത്തിനെതിരായ ഒരു ആയുധമായി മാറുന്നു.

ആത്യന്തികമായി, നമ്മുടെ ഉത്കണ്ഠയെ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് കൊണ്ടുചെല്ലുക. നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ അവന്റെ സ്നേഹം കൊണ്ട് നിറയ്ക്കാനും നമ്മുടെ വിശ്വാസം വർദ്ധിപ്പിക്കാനും തന്നോട് ആവശ്യപ്പെടുക. വിശ്വാസം വളരുന്നത് മനുഷ്യരുടെ പരിശ്രമത്തിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതിൽ നിന്നാണ്. അവിടുത്തെ സ്നേഹം നമ്മിൽ ആഴത്തിലാകുമ്പോൾ ഭയത്തിന്, അല്പവിശ്വാസത്തിന്, ആശങ്കയ്ക്ക് അതിന്റെ അധികാരം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. അപ്പവും മത്സ്യവും വർദ്ധിപ്പിച്ച അത്ഭുതങ്ങൾ ചെയ്ത അതേ യേശു നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ വിശദാംശങ്ങളിലും ശ്രദ്ധാലുവാണ് എന്ന് നമുക്ക് മനസിലാവും. നാം ചോദിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ താൻ അറിയുന്നു. ഭയാശങ്ക ഉയരുമ്പോൾ നമുക്ക് ആത്മശക്തിയുടെ അത്യന്തം ഉറപ്പോടെ നിലകൊള്ളാം.

നമ്മുടെ കർത്താവ് മുമ്പും അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്; അവിടുന്ന് വീണ്ടും നൽകും; തന്റെ സ്നേഹം ശാശ്വതമാണ്; അവിടുത്തെ ശക്തി മതി എനിക്ക് എന്നീ ഉറപ്പുകളാൽ, ഉത്കണ്ഠയും അവിശ്വാസവും അസമാധാനവും എല്ലാം സമാധാനത്തിന് വഴിയൊരുക്കും. വിശ്വാസം പ്രബലപ്പെടും. സകലതിനും ശാശ്വത പരിഹാരവും കരുതലും സ്ഥായിയായ സാന്നിധ്യവും പകരുന്നത് കർത്താവും രക്ഷിതവുമായ യേശു ക്രിസ്തു അത്രേ. “നാം മുടിഞ്ഞുപോകാതിരിക്കുന്നതു യഹോവയുടെ ദയ ആകുന്നു; അവന്റെ കരുണ തീർന്നു പോയിട്ടില്ലല്ലോ; അതു രാവിലെതോറും പുതിയതും നിന്റെ വിശ്വസ്ഥത വലിയതും ആകുന്നു” (വിലാപങ്ങൾ 3:22-23).

 

റോജി തോമസ്, ചെറുപുഴ