ഫീച്ചർ – വഴിയോരത്ത് ഇന്നും ഉയരുന്ന ദൈവശബ്ദം : അലൻ ബാലാജി

യാത്രയ്ക്കിടയിൽ വഴിയോരത്തുനിന്ന് ഉയർന്നുകേട്ട ആ ശബ്ദം അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

വലിയൊരു ജനക്കൂട്ടമില്ല. അലങ്കരിച്ച വേദിയില്ല. കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചമില്ല. ശബ്ദസംവിധാനങ്ങളോ ക്യാമറകളോ ഇല്ല. മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നവർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നുപോലും നോക്കാതെ, വാർധക്യം ശരീരത്തെ തളർത്തിയിട്ടും ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ വിളിച്ചുപറയുകയാണ്:

“കർത്താവ് വരുവാൻ സമയം അടുത്തിരിക്കുന്നു; ഒരുങ്ങുക.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് സേതു രാമൻ. പ്രായം എൺപത് പിന്നിട്ടിട്ടുണ്ടാകണം.

ആ വൃദ്ധനെ കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഉയർന്നത് ഒരു ചോദ്യം മാത്രമായിരുന്നു: സുവിശേഷം പോലും പലപ്പോഴും പ്രശസ്തിയുടെയും പണത്തിന്റെയും പ്രചാരണത്തിന്റെയും അളവുകോലുകളിൽ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്ന ഈ കാലത്ത്, ആരുടെയും കൈയടി പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വഴിയോരത്തുനിന്ന് ക്രിസ്തുവിനെ വിളിച്ചുപറയുന്ന ഈ മനുഷ്യനെ മുന്നോട്ടുനയിക്കുന്നത് എന്തായിരിക്കും?

ഉത്തരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ തന്നെയുണ്ട്.

🔷 എല്ലാം മാറ്റിമറിച്ച ഒരു തീരുമാനം

ഹൈന്ദവ പാരമ്പര്യമുള്ള കുടുംബത്തിലാണ് സേതു രാമൻ ജനിച്ചത്. ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ യേശുക്രിസ്തുവിനെ രക്ഷിതാവായി സ്വീകരിച്ചതോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ മാറി.

അന്ന് അദ്ദേഹം സ്പെയർ പാർട്സ് വ്യാപാരരംഗത്ത് സാമ്പത്തികമായി ഉയർന്ന നിലയിലായിരുന്നു. സുരക്ഷിതമായ ജീവിതം, സാമൂഹിക അംഗീകാരം, സാമ്പത്തിക ഭദ്രത—എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കാനുള്ള തീരുമാനം അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ വില നൽകേണ്ടിവന്ന ഒന്നായി മാറി.

കുടുംബപാരമ്പര്യത്തിന്റെ സുരക്ഷിതവലയത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുവരേണ്ടിവന്നു. സാമൂഹിക അംഗീകാരങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. സാമ്പത്തികമായ അനിശ്ചിതത്വങ്ങളെയും നേരിടേണ്ടിവന്നു. ഭാര്യയെയും ചെറിയ മക്കളെയും കൂട്ടി ഭാവി എന്താകുമെന്ന് അറിയാത്ത ഒരു വഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടിവന്നു.

എന്നാൽ സേതു രാമൻ തിരിഞ്ഞുനടന്നില്ല.

കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ മക്കൾ വളർന്നു. അവർ വിദേശരാജ്യങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നതിനൊപ്പം ദൈവത്തെ സേവിക്കുന്നവരായും മാറി. ജീവിതം പല വഴിത്തിരിവുകളിലൂടെ കടന്നുപോയെങ്കിലും സേതു രാമന്റെ ഉള്ളിലെ സുവിശേഷകനിൽ മാറ്റമുണ്ടായില്ല.

🔷 അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗപീഠം തെരുവാണ്

ഇന്നും അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടെത്തേണ്ടത് വലിയ സമ്മേളനങ്ങളുടെ പ്രധാന വേദികളിലല്ല.

തെരുവുകളിൽ, വഴിയോരങ്ങളിൽ, സാധാരണ മനുഷ്യർ കടന്നുപോകുന്ന പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ—അവിടെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗപീഠം.

പ്രതിഫലം ചോദിക്കാനില്ല. പ്രശസ്തി തേടാനില്ല. തന്റെ പേരിനുപിന്നിൽ വലിയ വിശേഷണങ്ങൾ ചേർക്കാനുമില്ല. ആളുകൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ, അവഗണിച്ചുപോകുന്നുണ്ടോ എന്നതൊന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൗത്യത്തെ ബാധിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നില്ല.

അദ്ദേഹത്തിന് പറയാനുള്ളത് ലളിതമായ ഒരു സന്ദേശമാണ്:

“നേരായി ജീവിക്കുക. വിശുദ്ധജീവിതം നയിക്കുക. നിർമ്മലയായ മണവാട്ടിയെപ്പോലെ കർത്താവിനെ പ്രതീക്ഷിക്കുക. പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നടത്തപ്പെടുക.”

അത് കേൾക്കാൻ സുഖമുള്ള ഒരു പ്രസംഗമല്ല. മനുഷ്യനെ സ്വയം പരിശോധിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്ന സന്ദേശമാണ്.

🔷 ജീവിതംതന്നെ ഒരു പ്രസംഗമാകുമ്പോൾ

സേതു രാമന്റെ വാക്കുകളേക്കാൾ എന്നെ സ്പർശിച്ചത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതമാണ്.

സുവിശേഷത്തിനായി വലിയ സംവിധാനങ്ങൾ അനിവാര്യമായി മാറിയെന്നു തോന്നുന്ന ഒരു കാലത്താണ് അദ്ദേഹം യാതൊരു ആഡംബരവുമില്ലാതെ തെരുവിൽ നിൽക്കുന്നത്. സുവിശേഷപ്രവർത്തനം പോലും ചിലപ്പോൾ വരുമാനത്തിന്റെയും പ്രശസ്തിയുടെയും വ്യക്തിപരമായ ബ്രാൻഡിങ്ങിന്റെയും ഭാഗമാകുന്ന കാലത്ത്, പ്രതിഫലം വാങ്ങാതെ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസംഗിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധന്റെ ജീവിതം ചില അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ നമ്മുടെ മുന്നിൽ ഉയർത്തുന്നു.

സുവിശേഷം ഒരു സേവനമാണോ, അതോ ഉപജീവനമാർഗമാണോ?

ദൈവവിളിയുടെ ലക്ഷ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യരെ കണ്ടെത്തലാണോ, അതോ സ്വന്തം പേരും സ്വാധീനവും വളർത്തലാണോ?

വേദിയും വെളിച്ചവും കൈയടികളും ഇല്ലാതായാലും നമ്മൾ ഇതേ ആവേശത്തോടെ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസംഗിക്കുമോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം ഹൃദയത്തിലാണ് ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടത്.

🔷 വെളിച്ചം അണഞ്ഞാലും ശബ്ദം നിലയ്ക്കരുത്

വലിയ വേദികളുടെ വെളിച്ചം ഒരുനാൾ അണയും. ജനക്കൂട്ടങ്ങളുടെ കൈയടികൾ അവസാനിക്കും. സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളിലെ പ്രശസ്തിയും കണക്കുകളും മാറിമറിയും.

എന്നാൽ ഒരു വഴിയോരത്ത്, ആരുടെയും ശ്രദ്ധ തേടാതെ, വാർധക്യത്തിന്റെ ക്ഷീണത്തെയും മറികടന്ന് ഒരു മനുഷ്യൻ ഇന്നും വിളിച്ചുപറയുകയാണ്:

“കർത്താവ് വരുവാൻ സമയം അടുത്തിരിക്കുന്നു; ഒരുങ്ങുക.”

ആ ശബ്ദം സേതു രാമന്റേത് മാത്രമല്ല.

സുവിശേഷത്തിന്റെ ലാളിത്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരാൻ സഭയെ വിളിക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദമാണത്. സമർപ്പണത്തിന്റെ വില മറന്നുപോകുന്ന തലമുറയോടുള്ള ഓർമപ്പെടുത്തലാണത്. പ്രസംഗിക്കുന്ന വാക്കുകളും ജീവിക്കുന്ന ജീവിതവും ഒന്നാകണമെന്ന് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദ വെല്ലുവിളിയാണത്.

സേതു രാമനെ കണ്ടുമുട്ടിയ ശേഷം യാത്ര തുടർന്നെങ്കിലും, ആ വഴിയോരത്ത് കേട്ട ശബ്ദം മനസ്സിൽനിന്ന് മാഞ്ഞില്ല.

കാരണം, ചില പ്രസംഗങ്ങൾ വേദിയിൽ അവസാനിക്കും.

ചില ജീവിതങ്ങൾ പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.