ലേഖനം: പിതാവ് എന്നെ അയച്ചതുപോലെ… | റോജി തോമസ്, ചെറുപുഴ

“പിതാവ് എന്നെ അയച്ചതുപോലെ ഞാനും നിങ്ങളെ അയയ്ക്കുന്നു” (യോഹന്നാൻ 20:21).

തന്റെ സ്നേഹം വെളിപ്പെടുത്താനും തന്റെ രക്ഷാകരമായ ഉദ്ദേശ്യം നിറവേറ്റാനും മനുഷ്യരാശിയെ തന്നോട് തന്നെ അനുരഞ്ജനം ചെയ്യാനും പിതാവ് പുത്രനെ ലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചു. അതുപോലെ, സുവിശേഷം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കുകയും ശിഷ്യരാക്കുകയും ദൈവരാജ്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് തന്റെ ദൗത്യം തുടരാൻ യേശു ശിഷ്യന്മാരെ ലോകത്തിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നു.

പിതാവ് തന്നെ അയച്ചതുപോലെ യേശു നമ്മെ അയച്ചതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണെന്ന് മനസിലാക്കാൻ, നാം പ്രധാന ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കണം. പിതാവ് യേശുവിനെ എങ്ങനെ അയച്ചു? പിതാവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം യേശു നിറവേറ്റിയത് എങ്ങനെ? ജീവിതത്തിലുടനീളം യേശുവിന് എന്ത് സംഭവിച്ചു? അവസാനമായി, ഈ സംഭവങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികൾ എന്ന നിലയിൽ നമ്മുടെ വിളിയെ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു?

പിതാവ് എങ്ങനെയാണ് യേശുവിനെ അയച്ചത്? യേശു ലോകത്തിലേക്ക് വന്നത് സ്വതന്ത്രമായ തീരുമാനത്തിലൂടെയോ ഒരു മതസ്ഥാപകൻ എന്ന നിലയിലൂടെയോ അല്ല. വ്യക്തമായ സ്വത്വത്തോടും ദൈവിക അധികാരത്തോടും പ്രതേ്യക ദൗത്യത്തോടും കൂടി പിതാവ് അയച്ച പുത്രനായാണ് അദ്ദേഹം വന്നത്. യേശു പ്രസ്താവിച്ചു: “”ഞാൻ എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല, എന്നെ അയച്ചവന്റെ ഇഷ്ടമത്രേ ചെയ്വാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു ഇറങ്ങിവന്നിരിക്കുന്നത്” (യോഹന്നാൻ 6:38).

യേശുവിലുള്ള പിതാവിന്റെ ദൗത്യത്തിന് നിരവധി മാനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. മനുഷ്യരോടുള്ള തന്റെ സ്നേഹവും സ്വഭാവവും വെളിപ്പെടുത്താൻ പിതാവ് യേശുവിനെ അയച്ചു.

ദൈവം ആരാണെന്ന് മനുഷ്യരാശി അറിയേണ്ടതിന് പിതാവിന്റെ അനുകമ്പ, വിശുദ്ധി, കരുണ, സത്യം, നീതി, വിശ്വസ്തത എന്നിവ യേശു വെളിപ്പെടുത്തി. “എന്നെ കണ്ടവൻ പിതാവിനെ കണ്ടിരിക്കുന്നു” (യോഹന്നാൻ 14:9). യേശു തന്റെ വാക്കുകളിലൂടെയും പ്രവൃത്തികളിലൂടെയും ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം പ്രകടമാക്കി. അദ്ദേഹം പാപികളെ സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും കുഷ്ഠരോഗികളെ സ്പർശിക്കുകയും രോഗികളെ സുഖപ്പെടുത്തുകയും വിശക്കുന്നവർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുകയും അനുതാപം പ്രകടിപ്പിച്ചവരോട് ക്ഷമിക്കുകയും സമൂഹം തള്ളിക്കളഞ്ഞവരോട് അനുകമ്പ കാണിക്കുകയും ചെയ്തു.

യേശു ശമര്യക്കാരിയെ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ, സാംസ്കാരികവും സാമൂഹികവുമായ അതിരുകൾ മറികടന്ന് അവളെ ജീവനിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു (യോഹന്നാൻ 4:1-30). “അവൻ പുരുഷാരത്തെ ഇടയനില്ലാത്ത ആടുകളെപ്പോലെ കുഴഞ്ഞവരും ചിന്നിയവരുമായി കണ്ടിട്ടു അവരെക്കുറിച്ചു മനസ്സലിഞ്ഞു” (മത്തായി 9:36). ദൈവസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ മാത്രമല്ല, തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ ആ സ്നേഹം ദൃശ്യമാക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് പിതാവ് യേശുവിനെ അയച്ചത്.

ദൈവരാജ്യം പ്രഖ്യാപിക്കാൻ പിതാവ് യേശുവിനെ അയച്ചു. “ദരിദ്രന്മാരോടു സുവിശേഷം അറിയിപ്പാൻ കർത്താവു എന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്കയാൽ അവന്റെ ആത്മാവു എന്റെമേൽ ഉണ്ടു; ബദ്ധന്മാർക്കു വിടുതലും കുരുടന്മാർക്കു കാഴ്ചയും പ്രസംഗിപ്പാനും പീഡിതന്മാരെ വിടുവിച്ചയപ്പാനും കർത്താവിന്റെ പ്രസാദവർഷം പ്രസംഗിപ്പാനും എന്നെ അയച്ചിരിക്കുന്നു” (ലൂക്കോസ് 4:18-19). അനുതാപം, ക്ഷമ, നീതി, വിശ്വാസം, ദൈവത്തിലുള്ള പുതിയ ജീവിതം എന്നിവ അദ്ദേഹം പ്രസംഗിച്ചു. അവിടുത്തെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികൾ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായിരുന്നു. തിന്മയുടെയും രോഗത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും മേൽ തന്റെ അധികാരം പ്രകടമായിരുന്നു.

ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാനും, ദൈവഹിതമനുസരിച്ച് ജീവിക്കുവാനും യേശു ആഹ്വാനം ചെയ്തു. നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയതിനെ അനേ്വഷിക്കുവാനും രക്ഷിക്കുവാനും പിതാവ് യേശുവിനെ അയച്ചു. നഷ്ടപ്പെട്ടവരിൽ; പാപത്തിന്റെ ഭാരം വഹിക്കുന്നവർ, ദൈവത്തിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞവർ, സമൂഹം നിരസിക്കുകയോ മറക്കുകയോ ചെയ്തവർ എന്നിവർ ഉൾപ്പെടുന്നു. ചുങ്കക്കാർ, പാപികൾ, ദരിദ്രർ, രോഗികൾ, പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവർ എന്നിവരെ യേശു സമീപിച്ചു; സമാശ്വസിപ്പിച്ചു.

അവൻ പാപത്തെ അംഗീകരിച്ചില്ല, പക്ഷേ പാപികളെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കും പുനഃസ്ഥാപനത്തിലേക്കും കൊണ്ടുവരിക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ അവരെ സമീപിച്ചു. ലൂക്കോസ് 19:1-10 ലെ സക്കായിയുടെ അനുഭവം ഈ ദൗത്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. യേശു അനേകർ വെറുക്കപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യന്റെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു. ആ കണ്ടുമുട്ടൽ സക്കായിയെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കും നഷ്ടപരിഹാര ദാനത്തിലേക്കും നയിച്ചു. പാപം തകർത്തത് പുനഃസ്ഥാപിക്കവാനും ആളുകളെ ദൈവവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരുവാനും പിതാവ് യേശുവിനെ അയച്ചു.

മനുഷ്യർക്കുവേണ്ടി ജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കൂവാൻ പിതാവ് യേശുവിനെ അയച്ചു. യേശുവിന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ അനുഭവം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ത്യാഗപരമായ മരണമായിരുന്നു. യേശു പറഞ്ഞു: “മനുഷ്യപുത്രൻ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യിപ്പാനല്ല, ശുശ്രൂഷിപ്പാനും അനേകർക്കുവേണ്ടി തന്റെ ജീവനെ മറുവിലയായി കൊടുപ്പാനും അത്രെ വന്നത്” (മർക്കൊസ് 10:45).

യേശു വന്നത് രാഷ്ട്രീയ-രാജകീയ അധികാരമോ സമ്പത്തോ പ്രശസ്തിയോ ലൗകികമായ അംഗീകാരമോ നേടാനല്ല; മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി സ്വയം സമർപ്പിതനായാണ് അദ്ദേഹം വന്നത്. തന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ കുരിശിലേക്ക് നീങ്ങി, അവിടെ അവൻ മനുഷ്യന്റെ പാപത്തിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങൾ വഹിക്കുകയും ദൈവവുമായുള്ള അനുരഞ്ജനത്തിനുള്ള വഴി തുറക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനാൽ, പിതാവ് യേശുവിനെ അയച്ചത് സ്നേഹം, സേവനം, സത്യം, രക്ഷ, ത്യാഗം എന്നിവയുടെ ദൗത്യവുമായായിരുന്നു. ദൈവത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുവാനും തന്റെ രാജ്യം പ്രഖ്യാപിക്കാനും നഷ്ടപ്പെട്ടവ നേടുവാനും അതുവഴി മനുഷ്യരാശിയുടെ വീണ്ടെടുപ്പ് പൂർത്തിയാക്കുവാനും യേശു വന്നു. യേശുവിന്റെ ജീവിതം പിതാവായ ദൈവത്തോടുള്ള പൂർണ്ണ അനുസരണത്താൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. “എന്നെ അയച്ചവന്റെ ഇഷ്ടം ചെയ്തു അവന്റെ പ്രവൃത്തി തികെക്കുന്നതു തന്നെ എന്റെ ആഹാരം” (യോഹന്നാൻ 4:34). ഭക്ഷണം ശാരീരിക ജീവിതത്തെ നിലനിർത്തുന്നതുപോലെ, പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടം ചെയ്യുന്നത് യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയെ നിലനിർത്തുകയും നയിക്കുകയും ചെയ്തു.

മരുഭൂമിയിൽവെച്ച് യേശു പരീക്ഷകന്റെ പ്രലോഭനങ്ങളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു; (മത്തായി 4:1-11). തന്റെ ദിവ്യസ്വത്വം സ്വാർത്ഥ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കാനും, വിട്ടുവീഴ്ചയിലൂടെ അധികാരം നേടാനും, ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തത പരീക്ഷിക്കാനും ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ അദ്ദേഹം വിസമ്മതിച്ചു. അതൂവഴി പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടത്തോട് അദ്ദേഹം വിശ്വസ്തത പുലർത്തി. ഗെത്ത്ശെമനയിലെ പ്രാർത്ഥന അവിടുത്തെ അനുസരണത്തിന്റെ ആഴം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. യേശുവിന്റെ വിശ്വസ്തത കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയോ വേദനയുടെയോ അഭാവമായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, വേദനയിൽപ്പോലും അവൻ തന്നെത്തന്നെ പിതാവിന് സമർപ്പിച്ചു. പിതാവിന്റെ ഹിതത്തെ സ്വന്തം ആശ്വാസത്തിനും സുരക്ഷിതത്വത്തിനും മുകളിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് യേശു പിതാവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം നിറവേറ്റി. ദൈവരാജ്യത്തിലെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം അളക്കുന്നത് പദവിയിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് താഴ്മയുള്ള സേവനത്തിലൂടെയാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷകൾ തെളിയിച്ചു.

വിശക്കുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തിന് അദ്ദേഹം ഭക്ഷണം നൽകി, രോഗം ബാധിച്ചവരെ സുഖപ്പെടുത്തി, കുട്ടികളെ സ്വാഗതം ചെയ്തു, ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടവർക്ക് അന്തസ്സ് പുനഃസ്ഥാപിച്ചു, വിലപിക്കുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുകമ്പ ഒരു വികാര പ്രകടനമായിരുന്നില്ല; അത് അദ്ദേഹത്തെ ദൈവസ്നേഹത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. സാധാരണ സ്നേഹ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയും അസാധാരണമായ അത്ഭുതങ്ങളിലൂടെയും പിതാവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം നിറവേറ്റുവാൻ കഴിയുമെന്ന് യേശു തെളിയിച്ചു. മനുഷ്യരുടെ യഥാർത്ഥ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിലൂടെ അവൻ ദൈവസ്നേഹം ദൃശ്യമാക്കി.

സത്യം പഠിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെയും ശിഷ്യന്മാരെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെയും തന്നെ അനുഗമിക്കുവാനും തന്നിൽനിന്ന് പഠിക്കുവാനും തന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുവാനും യേശു ശിഷ്യന്മാരെ വിളിച്ചു. ദൈവരാജ്യം, പ്രാർത്ഥന, ക്ഷമ, വിശുദ്ധി, ശത്രുസ്നേഹം, ഔദാര്യം, വിശ്വസ്തത എന്നിവ അവൻ അവരെ പഠിപ്പിച്ചു. തന്റെ സന്ദേശം ലോകത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെ അദ്ദേഹം രൂപീകരിച്ചു. ദൈവിക സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തുകയും, ദൈവിക സത്യം സംസാരിക്കുകയും, അവിടുത്തെ ഹിതം അനുസരിക്കുകയും, അവിടുന്ന് പോയതിനുശേഷം ജോലി തുടരാൻ ശിഷ്യന്മാരെ ഒരുക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് യേശു പിതാവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തി. യേശുവിന്റെ ദൗത്യം തന്റെ ഭൗമിക ശുശ്രൂഷയ്ക്കിടെ കണ്ടുമുട്ടിയ ആളുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല. ഭാവി തലമുറകളിലേക്ക് സുവിശേഷം എത്തിക്കാൻ അദ്ദേഹം തന്റെ അനുയായികളെ തയ്യാറാക്കി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൗത്യം പരാജയപ്പെട്ടു എന്നതിന്റെ തെളിവായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ. പുതിയ നിയമത്തിൽ, യേശുവിന്റെ മരണം ദൈവം മാനവപാപം പൊറുക്കുകയും അനുരഞ്ജനത്തിനുള്ള വഴി തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നിർണ്ണായക പ്രവൃത്തിയായി. തന്നെ ഏൽപ്പിച്ച യാഗവേല യേശു പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നു. മരണംവരെ അദ്ദേഹം സ്നേഹത്തിൽ വിശ്വസ്തനായി തുടർന്നു. അവന്റെ പുനഃരുത്ഥാനത്തിലൂടെയും മരണത്തിന്മേലുള്ള വിജയത്തിലൂടെയും തന്നെ. യേശുവിന്റെ മരണത്തെ തുടർന്ന് മൂന്നാം ദിവസം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുനരുത്ഥാനം നടന്നു. മരണത്തിന് അന്തിമ വാക്ക് ഇല്ലെന്നും യേശുവിന്റെ സ്വത്വവും ദൗത്യവും തെളിയിക്കപ്പെട്ടുവെന്നും പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം പ്രത്യാശയാണെന്നും പുനഃരുത്ഥാനം തെളിയിക്കുന്നു. ദൈവപുത്രനും രക്ഷകനുമെന്ന നിലയിൽ യേശുവിന്റെ അതുല്യമായ ദൈവികത ശിഷ്യന്മാർക്ക് അനുവർത്തിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും; വിശ്വസ്തതയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും മാതൃക പിന്തുടരാൻ അവർ വിളിക്കപ്പെട്ടു.

പിതാവിനാൽ അയക്കപ്പെട്ട യേശു പിതാവിന്റെ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തി; യേശു അയച്ച നമ്മൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ വെളിപ്പെടുത്തണം. അവൻ ദൈവരാജ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു; വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും നാം സുവിശേഷം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ അദ്ദേഹം അനേ്വഷിക്കുകയും സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു; പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെടുകയോ ഒഴിവാക്കപ്പെടുകയോ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുകയോ ചെയ്യുന്ന ആളുകളിലേക്ക് നാം എത്തിച്ചേരണം. പാവപ്പെട്ടവരെയും രോഗികളെയും ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവരെയും അദ്ദേഹം സേവിച്ചു; അനുകമ്പയോടും പ്രായോഗിക സ്നേഹത്തോടും കൂടി നാമോ ആളുകളെ സേവിക്കണം. അവൻ പിതാവിനെ അനുസരിച്ചു; ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്കിടയിലും എതിർപ്പുകൾക്കിടയിലും നാം ക്രിസ്തുവിനോട് വിശ്വസ്തത പുലർത്തുക. അദ്ദേഹം സത്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു; നമ്മുടെ വാക്കുകളിലൂടെയും പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയും പെരുമാറ്റത്തിലൂടെയും നാം യേശുവിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു.

യേശു പിതാവിനെ വെളിപ്പെടുത്തിയതുപോലെ, നാം യേശുവിനെ വെളിപ്പെടുത്തണം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം പിതാവിന്റെ സ്വഭാവം ദൃശ്യമാക്കി. അതുപോലെ, നമ്മുടെ വാക്കുകൾ, മനോഭാവങ്ങൾ, തീരുമാനങ്ങൾ, ബന്ധങ്ങൾ, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള പെരുമാറ്റം എന്നിവ അവിടുത്തെ സ്നേഹവും സത്യവും പ്രതിഫലിപ്പിക്കണം. “അങ്ങനെ തന്നേ മനുഷ്യർ നിങ്ങളുടെ നല്ല പ്രവൃത്തികളെ കണ്ടു, സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ നിങ്ങളുടെ പിതാവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്നു നിങ്ങളുടെ വെളിച്ചം അവരുടെ മുമ്പിൽ പ്രകാശിക്കട്ടെ” (മത്തായി 5:16).

ഇതിനർത്ഥം ക്രിസ്തീയ ദൗത്യം ആരംഭിക്കുന്നത് നാം ആരാകുന്നു എന്നതിലാണ്. നാം ക്ഷമ പ്രസംഗിക്കുകയും എന്നാൽ ക്ഷമിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും ചെയ്താൽ നമ്മുടെ സന്ദേശത്തിന് വിശ്വാസ്യത നഷ്ടപ്പെടും. നാം സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരോട് അവജ്ഞയോടെ പെരുമാറുകയും ചെയ്താൽ നാം സുവിശേഷത്തെ എതിർക്കുന്നു. നീതി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ആളുകളെ ചൂഷണം ചെയ്യുകയും ചെയ്താൽ, അയച്ചവനെ നാം തെറ്റായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. നമുക്ക് ക്രിസ്തുവിനെ പൂർണ്ണമായി വെളിപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ നമുക്ക് അവന്റെ സ്വഭാവത്തെ കൂടുതലായി പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. യേശു പ്രഖ്യാപിച്ചതുപോലെ ദൈവരാജ്യം പ്രഖ്യാപിക്കാൻ സുവിശേഷം നാം പ്രഖ്യാപിക്കണം.

സുവിശേഷ പ്രസംഗം, ക്രിസ്തീയസാക്ഷ്യം, തിരുവെഴുത്തുകൾ മനസ്സിലാക്കാൻ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കൽ എന്നിവ ഈ ദൗത്യത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, സുവിശേഷം പ്രഖ്യാപിക്കുക എന്നതിനർത്ഥം നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങൾ ആളുകളുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുക എന്നല്ല. യേശു സത്യസന്ധമായും ധൈര്യത്തോടെയും സംസാരിച്ചുവെങ്കിലും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധാലുവും അനുകമ്പയുള്ളവനുമായിരുന്നു. സുവിശേഷം വിശ്വസ്തതയോടെ വിനിമയം നടത്തുക, മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനെ ബഹുമാനിക്കുക, ആളുകളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുക. ഒരു സഭയിലേക്ക് ആളുകളെ ക്ഷണിക്കാൻ മാത്രമല്ല; ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്ദേശത്തെ മനസിലാക്കുവാനും അവന്റെ വിശാസികളായി വളരാനുമായി അവരെ സഹായിക്കാനുമാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

അതുപോലെ, യേശുവിനെ പിന്തുടരുന്നത് ലൗകിക നിലവാരങ്ങൾക്കനുസൃതമായി സുഖകരമോ വിജയകരമോ ആയ ജീവിതം ഉറപ്പുനൽകുന്നില്ല. ശരിയായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതിന് വിമർശനങ്ങൾ, വിശ്വാസം പങ്കിടുമ്പോൾ തിരസ്കരണം, ശുശ്രൂഷയിൽ നിരാശ, മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കുന്നതിൽ വ്യക്തിപരമായ ത്യാഗം എന്നിവ നമുക്ക് നേരിടേണ്ടിവന്നേക്കാം. സത്യവും സ്നേഹവും വിശ്വസ്തതയും വിലയേറിയതായിത്തീരുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് നാം അവയെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. വിദേ്വഷത്തിന് കീഴടങ്ങാതെ എതിർപ്പിനോട് പ്രതികരിക്കാനും, അംഗീകാരം ആവശ്യപ്പെടാതെ സേവിക്കാനും, പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെടാതെ പിടിച്ചുനിൽക്കാനും യേശു നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ദൗത്യം അളക്കുന്നത് ദൃശ്യമായ ഫലങ്ങളാൽ മാത്രമല്ലെന്നും കുരിശ് നമ്മെ ഒാർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. വിജയം മന്ദഗതിയിലായാലും അദൃശ്യമായാലും ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത പ്രധാനമാണ്.

“ആകയാൽ നിങ്ങൾ പുറപ്പെട്ടു, പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിൽ സ്നാനം കഴിപ്പിച്ചും ഞാൻ നിങ്ങളോടു കല്പിച്ചതു ഒക്കെയും പ്രമാണിപ്പാൻ തക്കവണ്ണം ഉപദേശിച്ചുംകൊണ്ടു സകലജാതികളെയും ശിഷ്യരാക്കിക്കൊൾവിൻ; ഞാനോ ലോകാവസാനത്തോളം എല്ലാനാളും നിങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടു” (മത്തായി 28:19-20). എല്ലാ ജനതകളെയും ശിഷ്യരാക്കാനും സ്നാനം നൽകാനും അവന്റെ കൽപ്പനകൾ അനുസരിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാനും അവൻ കൽപ്പിച്ചു. അതിനാൽ, ഒരു പ്രഭാഷണം എത്രപേർ കേൾക്കുന്നു അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പരിപാടിയിൽ എത്രപേർ പങ്കെടുക്കുന്നു എന്നതിലല്ല; തങ്ങളുടെ ആഹ്വാനത്താൽ ജനം വിശ്വാസത്തിൽ വളരുക, തിരുവെഴുത്തുകൾ മനസിലാക്കുക, ക്രിസ്തീയ സ്വഭാവം വികസിപ്പിക്കുക, മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കുക, യേശുവിനെ അനുഗമിക്കാൻ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുന്ന പക്വതയുള്ള ശിഷ്യന്മാരാകാൻ ആളുകളെ സഹായിക്കുക എന്നിവയാണ്. ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടുമുട്ടിയവർ മറ്റുള്ളവരെയും അവനെ കണ്ടുമുട്ടാൻ സഹായിക്കുമ്പോൾ ദൗത്യം തുടരുന്നു.

യേശുവിന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ മാതൃകയിലാണ് നമ്മെയും അയച്ചിരിക്കുന്നത്. വീണ്ടെടുപ്പ് പൂർത്തിയാക്കാനാണ് യേശു വന്നത്. ആ വീണ്ടെടുപ്പ് പ്രഖ്യാപിക്കാനാണ് നമ്മെ അയച്ചിരിക്കുന്നത്. യേശുവാണ് രക്ഷയുടെ ഉറവിടം. നാം രക്ഷകന്റെ സാക്ഷികളാണ്. യേശു പിതാവിനെ പരിപൂർണ്ണമായി വെളിപ്പെടുത്തി; പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ ക്രിസ്തുവിനെ വിശ്വസ്തതയോടെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ നാം ശ്രമിക്കുന്നു. മനുഷ്യരാശിയെ ദൈവവുമായി അനുരഞ്ജനം ചെയ്യാൻ യേശു തന്റെ ജീവൻ നൽകി. ദൈവകൃപ സ്വീകരിക്കാനും ക്രിസ്തുവിലൂടെ അവനുമായി അനുരഞ്ജനം നേടാനും നാം ആളുകളെ ക്ഷണിക്കുന്നു. നാം ദൗത്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രമല്ല; യേശുവാണ്. നമുക്കപ്പുറം അവനിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുക എന്നതാണ് നമ്മുടെ വിളി. ഈ വിളി നമുക്ക് പലവിധത്തിൽ നിറവേറ്റാനാകും.

ഒന്നാമതായി, ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുക. പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും അനുസരണത്തിലൂടെയും യേശു പിതാവുമായി കൂട്ടായ്മയോടെ ജീവിച്ചു. നമ്മുടെ ദൗത്യം മനസ്സിലാക്കാനും നടപ്പിലാക്കാനും നമുക്ക് പ്രാർത്ഥന, തിരുവെഴുത്തുകൾ, ആരാധന, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം എന്നിവ ആവശ്യമാണ്. രണ്ടാമതായി, ദൈവം നമ്മെ നിർത്തിയിടത്ത് നിന്ന് ആരംഭിക്കുക. നമ്മുടെ ദൗത്യസ്ഥലം കുടുംബം, ജോലിസ്ഥലം, സ്കൂൾ, അയൽപക്കം, സഭ അല്ലെങ്കിൽ സമൂഹം എന്നിവയായിരിക്കാം. ദൈവത്തെ അർത്ഥപൂർണ്ണമായി സേവിക്കുന്നതിന് നാം മറ്റൊരു രാജ്യത്തേക്ക് യാത്ര ചെയ്യേണ്ടതില്ല. മൂന്നാമതായി, നമ്മുടെ പെരുമാറ്റം നമ്മുടെ സന്ദേശത്തെ പിന്തുണയ്ക്കണം. സത്യസന്ധത, വിനയം, ക്ഷമ, അനുകമ്പ, വിശുദ്ധി, സമഗ്രത എന്നിവ ക്രിസ്തീയ സാക്ഷിയുടെ അനിവാര്യമായ പ്രകടനങ്ങളാണ്. നാലാമതായി, വിവേചനം കൂടാതെ ജനങ്ങളെ സേവിക്കുക. യേശു സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമായ അതിരുകൾ മറികടന്നു. പശ്ചാത്തലം, അനുഭവങ്ങൾ, സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവ നമ്മിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ആളുകളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ നാം തയ്യാറാകണം.

അഞ്ചാമതായി, ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് ധൈര്യത്തോടും സ്നേഹത്തോടും കൂടി സംസാരിക്കുക. നല്ല പ്രവൃത്തികൾ പ്രധാനമാണെങ്കിലും ക്രിസ്തീയ ദൗത്യത്തിൽ സുവിശേഷം വ്യക്തമായി വിനിമയം നടത്തുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു. നാം നമ്മുടെ വിശ്വാസം മറച്ചുവെക്കുകയോ മറ്റുള്ളവരെ അപമാനിക്കാൻ അത് ഉപയോഗിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്. ആറാമതായി, ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ ചെലവ് സ്വീകരിക്കുക. അനുസരണത്തിന് ത്യാഗമോ ക്ഷമയോ ധൈര്യമോ ആവശ്യമുള്ള സമയങ്ങളുണ്ടാകും. കഷ്ടപ്പാടുകളെ പരാജയവുമായി ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കാതെ നാം വിശ്വസ്തത പുലർത്തണം. ഏഴാമതായി, പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ ആശ്രയിക്കുക. ഈ ദൗത്യം നിലനിൽക്കുന്നത് മനുഷ്യന്റെ കഴിവിൽ മാത്രമല്ല; അത് ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തെയും ശക്തിയെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ആരാധന നമ്മെ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു, കൂട്ടായ്മ നമ്മെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു, വചനം നമ്മെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു, പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാളെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ നമ്മൾ അനുകമ്പ കാണിക്കുമോ? നിരസിക്കപ്പെട്ട ഒരാളെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ നമ്മൾ അവരെ സ്വാഗതം ചെയ്യുമോ? സത്യത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാൻ പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ നാം വിശ്വസ്തത പുലർത്തുമോ? ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ അവസരം വരുമ്പോൾ നാം സാക്ഷ്യം വഹിക്കുമോ? മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കുമ്പോൾ ത്യാഗം ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ നാം നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ മാതൃക പിന്തുടരുമോ?

തന്റെ രക്ഷാകരമായ സ്നേഹം ലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ പിതാവ് യേശുവിനെ അയച്ചു. നമ്മുടെ വാക്കുകൾ, ജീവിതം, സേവനം, സാക്ഷ്യം എന്നിവയിലൂടെ ആ സ്നേഹം അറിയിക്കാൻ യേശു നമ്മെ അയയ്ക്കുന്നു. അതിനാൽ നാം സുവിശേഷം സ്വീകരിച്ച ആളുകളായി മാത്രമല്ല, സുവിശേഷവുമായി അയക്കപ്പെട്ടവരുമാണ് നാം. അത് മുൻകാലങ്ങളിൽ യേശു ചെയ്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രസ്താവന മാത്രമല്ല. വർത്തമാനകാലത്ത് നാം എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നുവെന്നും ലോകത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നവരാകുന്നു എന്നതിനുമുള്ള ഒരു വിളിയാണത്.

റോജി തോമസ്, ചെറുപുഴ