ലേഖനം: ദൂരദേശത്തുനിന്ന് പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് – മടങ്ങിവരവിന്റെ കഥ | റ്റോജോ തോമസ്, ദുബായ്

“ഈ എന്റെ മകൻ മരിച്ചവനായിരുന്നു; വീണ്ടും ജീവിച്ചു; കാണാതെ പോയവനായിരുന്നു; വീണ്ടും കണ്ടുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു.”— ലൂക്കോസ് 15:24

മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്ന യേശുവിന്റെ ഉപമകളിൽ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്പർശിയായ ഒന്നാണ് മുടിയനായ പുത്രന്റെ ഉപമ. ലൂക്കോസ് പതിനഞ്ചാം അധ്യായത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ഈ കഥ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം കഥയല്ല; മനുഷ്യന്റെ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള അകലം, പാപത്തിന്റെ വഞ്ചന, മാനസാന്തരത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം, കൃപയുടെ അതിരില്ലാത്ത ആഴം, പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ വിശാലത എന്നിവ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ആത്മീയ കണ്ണാടിയാണ്.

ഈ കഥയിൽ ഒരു പിതാവുണ്ട്. രണ്ട് പുത്രന്മാരുണ്ട്. ഒരാൾ വീട്ടിൽനിന്ന് ദൂരദേശത്തേക്ക് പോകുന്നു. മറ്റൊരാൾ വീട്ടിൽ തന്നെ തുടരുന്നു. ഒരാൾ തന്റെ സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു; മറ്റൊരാൾ തന്റെ സഹോദരനെ നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി കാണുന്നു. ഒരാൾ പാപത്തിലൂടെ അകന്നു പോകുന്നു; മറ്റൊരാൾ സ്വനീതിയിലൂടെ പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് അകന്നു നിൽക്കുന്നു.

എന്നാൽ യഥാർത്ഥ നായകൻ മുടിയനായ പുത്രനല്ല. അത് പിതാവാണ്.

മകനേക്കാൾ വലുതാണ് പിതാവിന്റെ കാത്തിരിപ്പ്.

മകന്റെ പാപത്തേക്കാൾ വലുതാണ് പിതാവിന്റെ കരുണ.

മകന്റെ ദൂരത്തേക്കാൾ വേഗത്തിലാണ് പിതാവിന്റെ കൃപ.

മുടിയനായ പുത്രന്റെ കഥ ആരംഭിക്കുന്നത് ഒരു വിചിത്രമായ അഭ്യർത്ഥനയോടെയാണ്:“അപ്പാ, സ്വത്തിൽ എനിക്കു വരേണ്ട പങ്കു തരേണമേ.”അവൻ പിതാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തേക്കാൾ പിതാവിന്റെ സമ്പത്താണ് ആഗ്രഹിച്ചത്.

പിതാവ് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവകാശം ആവശ്യപ്പെടുന്നതിൽ ഒരു ആത്മീയ ദുരന്തത്തിന്റെ വിത്തുണ്ട്. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഇതിനകം തന്നെ ഒരു ദൂരദേശം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. ശരീരം വീട്ടിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും ഹൃദയം വീട്ടിൽനിന്ന് യാത്ര തുടങ്ങിയിരുന്നു.പാപത്തിന്റെ സ്വഭാവവും ഇതുതന്നെയാണ്. പാപം ആദ്യം ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽനിന്ന് മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തെ അകറ്റുന്നു; പിന്നീട് ജീവിതത്തെ ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകറ്റുന്നു.

ഇന്നത്തെ മനുഷ്യനും പലപ്പോഴും ദൈവത്തിൽനിന്ന് ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹങ്ങളെയാണ് കൂടുതൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ആരോഗ്യവും സമ്പത്തും വിജയവും സ്ഥാനവും സുരക്ഷയും വേണം. എന്നാൽ അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ ഉറവിടമായ ദൈവത്തെക്കാൾ അനുഗ്രഹങ്ങളെയാണ് ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാക്കുന്നതെങ്കിൽ, അത് ആത്മീയമായി അപകടകരമായ അവസ്ഥയാണ്. “ദൈവം എനിക്കു എന്തു തരുന്നു?” എന്ന ചോദ്യത്തെക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത്:“ദൈവം തന്നെ എനിക്ക് മതിയോ?”എന്ന ചോദ്യമാണ്.

മകൻ ദൂരദേശത്തേക്ക് പോയി.എന്നാൽ അവൻ ആദ്യം പോയത് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ഒരു സ്ഥലത്തേക്കല്ല. അവൻ ആദ്യം പോയത് പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്നാണ്.ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള അകലം പലപ്പോഴും നമ്മുടെ കാലുകളിൽ തുടങ്ങുന്നില്ല; നമ്മുടെ ചിന്തകളിലാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

ഒരു പ്രാർത്ഥന പതുക്കെ കുറഞ്ഞുപോകുന്നു.പിന്നീട് വചനവായന ഇല്ലാതാകുന്നു.പിന്നീട് സഭാകൂട്ടായ്മ ഭാരമായി തോന്നുന്നു.പിന്നീട് വിശുദ്ധിയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം മങ്ങുന്നു.അവസാനം ദൈവസാന്നിധ്യം ആവശ്യമില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം സ്വാഭാവികമായി തോന്നിത്തുടങ്ങുന്നു.ഇതാണ് ഇന്നത്തെ ദൂരദേശം.

അത് നിർബന്ധമായും ഒരു വിദേശരാജ്യം ആയിരിക്കണമെന്നില്ല.അത് ഒരു മൊബൈൽ ഫോൺ സ്ക്രീനായിരിക്കാം.ഒരു രഹസ്യ ബന്ധമായിരിക്കാം.അശുദ്ധമായ ഒരു ശീലമായിരിക്കാം. പണത്തോടുള്ള അമിതമായ ആസക്തിയായിരിക്കാം. അഹങ്കാരമായിരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ ഏറ്റവും അപകടകരമായി, “എനിക്ക് ദൈവത്തെ ആവശ്യമില്ല” എന്ന ആത്മവിശ്വാസമായിരിക്കാം.

ദൂരദേശം ചിലപ്പോൾ കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെയല്ല. അത് ഹൃദയത്തിന്റെ ഏതോ ഇരുണ്ട മുറിയിലാണ്.

ദൂരദേശത്ത് മകൻ സ്വാതന്ത്ര്യം ആസ്വദിച്ചു.പണം ഉണ്ടായിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആനന്ദമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ പാപത്തിന്റെ വിരുന്നിന് ഒരു പ്രത്യേക സ്വഭാവമുണ്ട്:അത് ആദ്യം സൗജന്യമാണെന്ന് തോന്നും; പിന്നീട് അതിന്റെ വില ഈടാക്കും.പാപം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നത് സ്വാതന്ത്ര്യം. നൽകുന്നത് അടിമത്തം. വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നത് സന്തോഷം. നൽകുന്നത് ശൂന്യത. വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നത് ബന്ധങ്ങൾ. നൽകുന്നത് ഏകാന്തത. വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നത് ഉയർച്ച. നൽകുന്നത് തകർച്ച.

മകൻ എല്ലാം ധൂർത്തടിച്ചു. ഒടുവിൽ അവന്റെ കൈയിൽ ഒന്നുമില്ലാതായി. പണം പോയി. സുഹൃത്തുക്കൾ പോയി. മാന്യത പോയി. സുരക്ഷ പോയി. അവസാനം അവൻ പന്നികളെ മേയിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി.

ഒരിക്കൽ പിതാവിന്റെ മേശയിൽ ഭക്ഷിച്ചവൻ, ഇപ്പോൾ പന്നികൾ കഴിക്കുന്ന തീറ്റയ്ക്കായി കൊതിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലായി.പാപം മനുഷ്യനെ ദൈവം നൽകിയ സ്ഥാനത്തിൽനിന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലാത്ത താഴ്‌ചയിലേക്ക് എത്തിക്കും.

ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ നിമിഷം അവൻ ദൂരദേശത്ത് എത്തിയതല്ല. അവൻ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതുമല്ല. അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ വഴിത്തിരിവ് സംഭവിച്ചത് ഈ വാക്കുകളിലാണ്: “അവന്നു ബോധം വന്നു.” മാനസാന്തരത്തിന്റെ ആദ്യപടി ഇതാണ്—സ്വന്തം അവസ്ഥ തിരിച്ചറിയുക. “ഞാൻ ശരിയായ വഴിയിലാണ്” എന്നു കരുതുന്ന ഒരാൾക്ക് മടങ്ങിവരാൻ കഴിയില്ല. “എനിക്ക് പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല” എന്നു പറയുന്നവന് സൗഖ്യം തേടേണ്ട ആവശ്യമില്ല. എന്നാൽ: “ഞാൻ തെറ്റിപ്പോയി” എന്ന് സമ്മതിക്കുന്ന നിമിഷത്തിലാണ് മടങ്ങിവരവിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നത്. മാനസാന്തരം കണ്ണുനീർ മാത്രം അല്ല. പശ്ചാത്താപം മാത്രം അല്ല. ദിശമാറ്റമാണ് മാനസാന്തരം.

മകൻ പറഞ്ഞു:“ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു എന്റെ അപ്പന്റെ അടുക്കൽ പോകും.” അവൻ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നില്ല. അവൻ എഴുന്നേറ്റു.

പാപത്തിലേക്ക് പോകാൻ പലപ്പോഴും ധൈര്യം വേണ്ടിവരില്ല.പക്ഷേ പാപത്തിൽനിന്ന് മടങ്ങിവരാൻ ധൈര്യം വേണം. കാരണം മടങ്ങി വരുന്നവന് സ്വന്തം തെറ്റ് സമ്മതിക്കേണ്ടിവരും.അഭിമാനം താഴ്ത്തേണ്ടി വരും.കഴിഞ്ഞകാലത്തെ നേരിടേണ്ടിവരും.“ഞാൻ തെറ്റി” എന്ന് പറയേണ്ടിവരും.

ഇന്നത്തെ ലോകം മനുഷ്യനെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് തന്റെ തെറ്റുകൾ മറയ്ക്കാനാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ നമ്മൾ ജീവിതത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഭാഗങ്ങൾ മാത്രം പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നു. പരാജയങ്ങൾ മറയ്ക്കുന്നു. കണ്ണുനീർ മറയ്ക്കുന്നു. തകർച്ചകൾ മറയ്ക്കുന്നു.പക്ഷേ ദൈവസന്നിധിയിൽ അഭിനയിക്കേണ്ടതില്ല.

ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ മുഖംമൂടികൾക്ക് ആവശ്യമില്ല. അവിടെ നമുക്ക് പറയാം: “കർത്താവേ, ഞാൻ തെറ്റിപ്പോയി.” “ഞാൻ വീണുപോയി.” “ഞാൻ നിന്നിൽനിന്ന് അകന്നുപോയി.” “എന്നെ വീണ്ടും സ്വീകരിക്കണമേ.”

ഈ ഉപമയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ രംഗം മകൻ മടങ്ങിവരുന്നതാണ്. അവൻ ഇപ്പോഴും ദൂരെയായിരുന്നു. അവൻ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ പിതാവ് അവനെ കണ്ടു. അവൻ ഓടിച്ചെന്നു. അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ചുംബിച്ചു. ഇവിടെയാണ് സുവിശേഷത്തിന്റെ ഹൃദയം തുറക്കുന്നത്. മകൻ വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ യോഗ്യനായതുകൊണ്ടല്ല പിതാവ് അവനെ സ്വീകരിച്ചത്; പിതാവ് അവനെ സ്നേഹിച്ചതുകൊണ്ടാണ്.

മകൻ തന്റെ പ്രസംഗം തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു:“അപ്പാ, ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തോടും നിന്നോടും പാപം ചെയ്തു; ഇനി നിന്റെ മകൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുവാൻ യോഗ്യനല്ല.” പക്ഷേ അവൻ തന്റെ പ്രസംഗം മുഴുവനായി പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനു മുമ്പേ പിതാവ് അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അത് കൃപയുടെ ഭാഷയാണ്.

പിതാവിന് മകന്റെ കഴിഞ്ഞകാലത്തെക്കുറിച്ച് ചോദ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നല്ല. പക്ഷേ ആ നിമിഷത്തിൽ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ചോദ്യങ്ങളേക്കാൾ സ്നേഹമായിരുന്നു. അവൻ ചോദിച്ചില്ല: “എന്റെ സ്വത്ത് എവിടെ?” “ആരോടൊപ്പമായിരുന്നു?” “എന്തിനാണ് എന്നെ വിട്ടുപോയത്?” “എന്തൊക്കെ ചെയ്തു?” പകരം അവൻ മകനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഇത് പാപത്തെ നിസാരമാക്കുന്ന കൃപയല്ല. പാപം ഗുരുതരമാണ്; എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ കൃപ പാപത്തേക്കാൾ മഹത്താണ്.

ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം ഇതാണ്:നമ്മുടെ കഴിഞ്ഞകാലം ദൈവത്തിന്റെ കൃപയുടെ മുമ്പിൽ അന്തിമ വിധിയല്ല.

പിതാവ് മകനെ പഴയ അവസ്ഥയിൽ തന്നെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചില്ല. അവൻ പറഞ്ഞു: “വേഗം ഏറ്റവും നല്ല വസ്ത്രം കൊണ്ടുവന്നു അവനെ ധരിപ്പിപ്പിൻ.” പിന്നെ മോതിരം. പിന്നെ ചെരിപ്പ്. ഇവ വെറും സമ്മാനങ്ങളായിരുന്നില്ല. അവ പുനഃസ്ഥാപനത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായിരുന്നു. വസ്ത്രം — മാന്യതയുടെ പുനഃസ്ഥാപനം. മോതിരം — ബന്ധത്തിന്റെയും അംഗീകാരത്തിന്റെയും പുനഃസ്ഥാപനം. ചെരിപ്പ് — അടിമയല്ല, മകനാണെന്ന പ്രഖ്യാപനം. പിതാവ് അവനെ വേലക്കാരനാക്കി സ്വീകരിച്ചില്ല. മകനായി തന്നെയാണ് സ്വീകരിച്ചത്.

ഇതാണ് സുവിശേഷത്തിന്റെ മഹത്വം.ദൈവം നമ്മെ വെറും ക്ഷമിക്കുന്നില്ല. അവൻ നമ്മെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നു.

പിതാവിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഈ ഉപമയുടെ ആത്മീയ ആഴം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു: “ഈ എന്റെ മകൻ മരിച്ചവനായിരുന്നു; വീണ്ടും ജീവിച്ചു.” ശരീരത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ആത്മാവിൽ മരിച്ച അവസ്ഥയായിരുന്നു മകന്റേത്.

പാപം മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ സംവേദനത്തെ മരവിപ്പിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ തെറ്റായി തോന്നിയ കാര്യങ്ങൾ പിന്നീട് സാധാരണയായി തോന്നുന്നു. ഒരിക്കൽ മനസ്സാക്ഷിയെ വേദനിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾ പിന്നീട് വിനോദമായി തോന്നുന്നു. ഒരിക്കൽ പ്രാർത്ഥനയിൽ കണ്ണുനീർ വന്നിരുന്ന ഹൃദയം പിന്നീട് കഠിനമാകുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ആത്മീയ ഉണർവ് ആവശ്യമായത്. മാനസാന്തരം ആത്മാവിന്റെ ഉണർവാണ്.

എന്നാൽ ഈ ഉപമയുടെ കഥ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ദൂരദേശത്തായിരുന്ന ഇളയ മകന്റെ കഥയ്ക്കപ്പുറം, വീട്ടിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് അകന്നുനിന്ന മറ്റൊരു മകന്റെ കഥയിലേക്കാണ് യേശു നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നത്—മൂത്ത സഹോദരന്റെ കഥയിലേക്ക്.അവൻ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. പിതാവിനൊപ്പം തന്നെയായിരുന്നു. വയലിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. എങ്കിലും അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സഹോദരനോടുള്ള സ്നേഹമില്ലായിരുന്നു. ഇളയ മകൻ തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ അവൻ സന്തോഷിച്ചില്ല. പകരം കോപിച്ചു.

ഇവിടെ യേശു സഭയ്ക്ക് ഒരു ഗൗരവമുള്ള മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു: ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുന്നത് പാപത്തിലൂടെ മാത്രമല്ല; സ്വനീതിയിലൂടെയും സാധിക്കും. ഒരാൾ ദൂരദേശത്ത് നഷ്ടപ്പെടാം.മറ്റൊരാൾ ദൈവാലയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടാം.

സഭയിൽ വർഷങ്ങളായി ഇരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ദൈവത്തോട് അടുത്തവനാകണമെന്നില്ല. വേദിയിൽ നിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഹൃദയം ദൈവസന്നിധിയിൽ ആകണമെന്നില്ല. പാടുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ആരാധകനാകണമെന്നില്ല. പ്രസംഗിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ക്രിസ്തുവിന്റെ ഹൃദയം നമ്മിൽ രൂപപ്പെടണമെന്നില്ല. സഭാപ്രവർത്തനങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ അവയെല്ലാം ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽനിന്ന് ഒഴുകിവരേണ്ടതാണ്. മൂത്ത സഹോദരന്റെ പ്രശ്നം അവൻ സേവിച്ചതല്ല.സേവനത്തിനുള്ളിൽ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെട്ടതാണ്. അവൻ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് അകന്നിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ദൂരദേശം പല രൂപങ്ങളിലാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. ഒരു യുവാവിന് അത് മൊബൈൽ ഫോൺ സ്ക്രീനാകാം. ഒരു കുടുംബത്തിന് അത് പണത്തോടുള്ള അമിതമായ ആസക്തിയാകാം. ഒരു വ്യക്തിക്ക് അത് രഹസ്യമായ ഒരു പാപശീലമാകാം. ഒരു പ്രൊഫഷണലിന് അത് കരിയറിനെ ദൈവത്തേക്കാൾ ഉയർത്തുന്നതാകാം. ഒരു സഭാപ്രവർത്തകനു അത് സ്ഥാനത്തോടുള്ള അമിതമായ ആസക്തിയാകാം. ഒരു വിശ്വാസിക്ക് അത് ക്ഷമിക്കാത്ത മനസ്സാകാം. ഒരു ആത്മീയ വ്യക്തിക്ക് അത് സ്വനീതി തന്നെയാകാം. ദൂരദേശം എന്നത് ഒരു സ്ഥലമല്ല. ദൈവത്തെക്കാൾ മറ്റെന്തെങ്കിലും നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനത്ത് എത്തുന്ന അവസ്ഥയാണ് ദൂരദേശം.

ഈ ഉപമ സഭയ്ക്ക് ഒരു വലിയ ഉത്തരവാദിത്വവും നൽകുന്നു. തെറ്റിപ്പോയ ഒരാൾ മടങ്ങിവരുമ്പോൾ, നാം അവനെ പഴയ പാപത്തിന്റെ കണ്ണാടിയിലൂടെ മാത്രം കാണരുത്. അവൻ മാനസാന്തരപ്പെട്ടാൽ, അവനെ കൃപയുടെ കണ്ണുകളിലൂടെ കാണണം. സഭ പരിപൂർണ്ണരായവരുടെ പ്രദർശനശാല ആകരുത്. അത് തകർന്ന മനുഷ്യർക്ക് സൗഖ്യം ലഭിക്കുന്ന ആത്മീയ ആശുപത്രിയായിരിക്കണം. വീണുപോയവനെ ഉയർത്തണം. കരഞ്ഞവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കണം. തെറ്റിപ്പോയവനെ സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കണം. മടങ്ങിവന്നവനെ സ്വീകരിക്കണം. എന്നാൽ അതോടൊപ്പം വിശുദ്ധിയുടെ വഴിയിൽ നടത്തുകയും വേണം.

മുടിയനായ പുത്രന്റെ കഥയെ ചിലപ്പോൾ തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. “എന്തു ചെയ്താലും ദൈവം ക്ഷമിക്കും” എന്ന ചിന്ത സുവിശേഷമല്ല. പിതാവ് മകനെ സ്വീകരിച്ചത് പാപത്തെ അംഗീകരിച്ചതുകൊണ്ടല്ല. മകൻ പാപത്തിൽനിന്ന് തിരിഞ്ഞുവന്നതുകൊണ്ടാണ്. യഥാർത്ഥ കൃപ നമ്മെ പാപത്തിൽ തുടരാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നില്ല. അത് പാപത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുവരാനുള്ള ശക്തി നൽകുന്നു. കൃപയുടെ യഥാർത്ഥ ഫലം: മാറ്റപ്പെട്ട ജീവിതം.

ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് സാങ്കേതികവിദ്യയുണ്ട്. അവസരങ്ങളുണ്ട്. സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. എന്നാൽ പലപ്പോഴും ദിശയില്ല. ലോകം യുവാക്കളോട് പറയുന്നു: “നിനക്കിഷ്ടമുള്ളതുപോലെ ജീവിക്കൂ.” സുവിശേഷം പറയുന്നു: “നീ ആരുടേതാണെന്ന് ഓർക്കുക.” ലോകം പറയുന്നു: “സ്വയം കണ്ടെത്തുക.” ക്രിസ്തു പറയുന്നു: “എന്നിൽ നിന്നെ കണ്ടെത്തുക.” ലോകം പറയുന്നു: “വീട് വിട്ടുപോകൂ.” പിതാവ് പറയുന്നു: “വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരൂ.”

മുടിയനായ പുത്രന്റെ ഉപമ ഒരു ദുഃഖകഥയായി ആരംഭിച്ചെങ്കിലും ആഘോഷമായി അവസാനിക്കുന്നു. ദൂരദേശത്തിൽ ആരംഭിച്ച യാത്ര പിതാവിന്റെ ആലിംഗനത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. പാപത്തിൽ ആരംഭിച്ച അധഃപതനം മാനസാന്തരത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ട മകൻ വീണ്ടും കണ്ടെത്തപ്പെടുന്നു. മരിച്ചവൻ വീണ്ടും ജീവിക്കുന്നു. പിതാവിന്റെ വീട് വീണ്ടും ആഘോഷഭവനമാകുന്നു. ഈ കഥയുടെ അവസാനത്തിൽ നമ്മോട് കേൾക്കുന്ന ഒരു മൃദുവായ വിളിയുണ്ട്: “വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരിക.” നീ ദൂരദേശത്താണെങ്കിൽ—മടങ്ങിവരിക. നീ വീണുപോയെങ്കിൽ—എഴുന്നേൽക്കുക. നീ തകർന്നുപോയെങ്കിൽ—ക്രിസ്തുവിന്റെ അടുക്കൽ വരിക. നീ കുറ്റബോധത്തിൽ കഴിയുകയാണെങ്കിൽ—കൃപയിലേക്ക് നോക്കുക.

നീ സഭയിൽ തന്നെയുണ്ടെങ്കിലും പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോയെങ്കിൽ—വീണ്ടും അവന്റെ സ്നേഹത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരിക. കാരണം പിതാവിന്റെ വീട്ടിൽ ഇന്നും വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുന്നു. പിതാവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇന്നും വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ ഇന്നും ആലിംഗനത്തിനായി നീണ്ടിരിക്കുന്നു. അവന്റെ മേശയിൽ ഇന്നും ഒരു സ്ഥലം ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. നിനക്കായി. അതുകൊണ്ട്—

ദൂരദേശത്തിന്റെ വഴികൾ എത്ര മനോഹരമായി തോന്നിയാലും, പിതാവിന്റെ വീടിന്റെ സമാധാനത്തോളം മനോഹരമല്ല. ലോകത്തിന്റെ വിരുന്നുകൾ എത്ര സമൃദ്ധമായാലും, പിതാവിന്റെ മേശയിലെ അപ്പംപോലെ തൃപ്തികരമല്ല.ലോകം നൽകുന്ന തിരിച്ചറിയൽ എത്ര ഉയർന്നാലും, “എന്റെ മകൻ” എന്ന പിതാവിന്റെ വിളിയോളം മഹത്തല്ല.

അതിനാൽ, വൈകുന്നതിന് മുമ്പ് മടങ്ങിവരിക. അകന്നു പോകുന്നതിന് മുമ്പ് നിൽക്കുക.വീണുപോയെങ്കിൽ എഴുന്നേൽക്കുക.

പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ നടക്കുക. കാരണം, “കാണാതെ പോയവനായിരുന്നു; വീണ്ടും കണ്ടുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു.”

അതാണ് സുവിശേഷം. അതാണ് കൃപ. അതാണ് പിതാവിന്റെ ഹൃദയം. അതാണ് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി.

റ്റോജോ തോമസ്, ദുബായ്