ലേഖനം: “വേദപുസ്തകക്കാർ” വായന മറക്കുമ്പോൾ: പോറലേൽക്കാത്ത ബൈബിളുകളും മുറിവേൽക്കുന്ന ആത്മീയതയും | ദീപക് എ എൽ മോസസ്

തിരുവല്ലയിലൂടെയോ കുമ്പനാട്ടിലൂടെയോ തിരുവനന്തപുരത്തിന്റെ ഇടവഴികളിലൂടെയോ ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ യാത്ര ചെയ്തു നോക്കൂ.

വഴിയോരങ്ങളിൽ കൂറ്റൻ കൺവെൻഷൻ ബോർഡുകൾ കാണാം. വാഹനങ്ങളുടെ പിന്നിൽ ‘യിരെമ്യാവ് 29:11’ എന്നെഴുതിയ സ്റ്റിക്കറുകൾ കാണാം. അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങുന്ന ഹല്ലേലൂയ്യാ പാട്ടുകളും ഉച്ചഭാഷിണിയിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന പ്രസംഗങ്ങളും കേൾക്കാം.

ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ബൈബിൾ ഇത്രയധികം ജീവിക്കുന്ന മറ്റൊരു മണ്ണില്ലെന്ന് തോന്നിപ്പോകും. എന്നാൽ ഈ ആരവങ്ങൾക്കിടയിൽ നമ്മൾ കാണാതെ പോകുന്ന വലിയൊരു സത്യമുണ്ട്: ബൈബിൾ ഇന്ന് എവിടെയും കാണാനുണ്ട്, എവിടെയും കേൾക്കാനുമുണ്ട്; പക്ഷേ, അത് ആഴത്തിൽ വായിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

പ്യൂ റിസർച്ച് സെന്ററിന്റെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രാർത്ഥിക്കുകയും പള്ളിയിൽ പോവുകയും ചെയ്യുന്നവരാണ് ഇന്ത്യയിലെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ. പക്ഷേ, നിറഞ്ഞുകവിയുന്ന നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനാ ഹാളുകൾക്കുള്ളിൽ, കൈയിലിരിക്കുന്ന വേദപുസ്തകം നമുക്ക് പതുക്കെ അന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

എങ്ങനെയാണ് നമ്മൾ ഇവിടെ എത്തിയത്?

മലയാളിയെ മലയാളിയാക്കിയ പുസ്തകം

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ അറിവും അക്ഷരവും കേരളത്തിൽ ഒരു ചെറിയ വിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം കുത്തകയായിരുന്നു. പള്ളികളിൽ സാധാരണക്കാരന് തിരിയാത്ത സുറിയാനിയും, സാഹിത്യത്തിൽ സംസ്കൃതം കലർന്ന മണിപ്രവാളവും ഭരിച്ചിരുന്ന കാലം. അപ്പോഴാണ് കോട്ടയത്ത് ബെഞ്ചമിൻ ബെയ്‌ലി തടിയിൽ തീർത്ത അച്ചുകൂടവുമായും, തലശ്ശേരിയിൽ ഹെർമൻ ഗുണ്ടർട്ട് ഭാഷാപാണ്ഡിത്യവുമായും എത്തുന്നത്.

അവർ ബൈബിൾ മലയാളത്തിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തപ്പോൾ പിറന്നത് ഒരു മതഗ്രന്ഥം മാത്രമായിരുന്നില്ല, ആധുനിക മലയാള ഗദ്യം കൂടിയായിരുന്നു. തത്വചിന്തയും ചരിത്രവും കവിതയും സാധാരണക്കാരന്റെ ഭാഷയിൽ പറയാൻ കഴിയുമെന്ന് ‘സത്യവേദപുസ്തകം’ തെളിയിച്ചു. കുമാരനാശാന്റെ കവിതകൾ മുതൽ ബഷീറിന്റെയും സക്കറിയയുടെയും കെ.ആർ. മീരയുടെയും കഥകളിൽ വരെ മുടിയനായ പുത്രനും നല്ല ശമര്യക്കാരനും പ്രവാചകന്മാരുടെ രോഷവും ലയിച്ചുചേർന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, സത്യവേദപുസ്തകത്തിന്റെ ഭാഷ അന്യമാകുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് സഭയുടെ പാരമ്പര്യം മാത്രമല്ല, മലയാള സാഹിത്യത്തിന്റെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും താക്കോൽ കൂടിയാണ്.

മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന് ചുറ്റും നടന്ന വിപ്ലവം

കേരളത്തിലെ പെന്തക്കോസ്ത് ചരിത്രത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഈ പുസ്തകത്തിന് മറ്റൊരു മുഖം കൂടിയുണ്ട്. ജർമ്മൻ ചരിത്രകാരനായ മൈക്കൽ ബെർഗുണ്ടറും ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനായ വി.വി. തോമസും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതുപോലെ, ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ കൈയിൽ കിട്ടിയ വിമോചനത്തിന്റെ ആയുധമായിരുന്നു വേദപുസ്തകം.

ജാതിവ്യവസ്ഥയും തൊട്ടുകൂടായ്മയും കൊടികുത്തിവാണിരുന്ന കാലത്ത്, പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ ഇടനിലക്കാരില്ലാതെ ദൈവവചനം നേരിട്ട് വായിക്കാൻ സാധാരണക്കാരന് അവസരം നൽകിയത് റോബർട്ട് എഫ്. കുക്കിനെയും കെ.ഇ. എബ്രഹാമിനെയും സി. മനശ്ശെയെയും പോലുള്ളവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ വളർന്ന പെന്തക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനമാണ്. പാടത്ത് പണിയെടുക്കുന്നവനും, അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ദളിത്-നാടാർ-ഈഴവ സമൂഹങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരും, നവീകരണ ചിന്തയുള്ള സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളും മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ തഴപ്പായയിൽ ഒത്തുകൂടി.

അക്ഷരം കൂട്ടി വായിക്കാൻ പഠിച്ച സാധാരണക്കാരൻ ലേവ്യപുസ്തകവും എബ്രായ ലേഖനവും വെളിപ്പാടും ഉദ്ധരിച്ച് പണ്ഡിതന്മാരോട് സംവദിച്ചു. കക്ഷത്തിൽ എപ്പോഴും ഒരു ബൈബിളുമായി നടന്ന അവരെ നാട്ടുകാർ പരിഹാസത്തോടെ വിളിച്ചു: ‘വേദപുസ്തകക്കാർ’. ആ പരിഹാസപ്പേര് അവർ ഒരു കിരീടം പോലെ ശിരസ്സിലണിഞ്ഞു.

നമുക്ക് എവിടെയാണ് വഴിതെറ്റിയത്?

മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അധ്യായങ്ങൾ കാണാതെ പഠിച്ച ആ ‘വേദപുസ്തകക്കാരുടെ’ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും എങ്ങനെയാണ് ബൈബിൾ വായിക്കാത്തവരായി മാറിയത്? മൂന്ന് മാറ്റങ്ങളാണ് നമ്മെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്:

വചനത്തിൽ നിന്ന് ‘വാഗ്ദത്തങ്ങളിലേക്ക്’

പഴയകാല വെള്ളിയാഴ്ച കുടിൽയോഗങ്ങളിൽ ബൈബിൾ ക്രമമായി പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് ഇന്ന് ‘ന്യൂ ജനറേഷൻ’ ശൈലികളും ടെലിവാഞ്ചലിസവും വന്നു. ബൈബിൾ ഒരു ചരിത്ര-ആത്മീയ ഗ്രന്ഥമായല്ല, മറിച്ച് വിസ ശരിയാകാനും വീടുവെക്കാനും പരീക്ഷ ജയിക്കാനുമുള്ള ഒറ്റപ്പെട്ട ‘വാഗ്ദത്ത വചനങ്ങൾ’ തിരയുന്ന ഒരു മന്ത്രപ്പുസ്തകമായി ചുരുങ്ങി. പഴയകാല യോഗങ്ങളിൽ കൈയിലൊരു നോട്ടുപുസ്തകവും പേനയുമായി വചനപഠനത്തിനിരുന്ന ഒരു തലമുറയുണ്ടായിരുന്നു. സമാഗമന കൂടാരത്തെക്കുറിച്ചും, വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം ആഴത്തിൽ പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ‘ബൈബിൾ ക്ലാസുകൾ’ അന്ന് സഭകളുടെ ജീവവായുവായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ആ പഠനക്കളരികൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. പകരം ‘അനുഗ്രഹങ്ങളും ശാപങ്ങളും’, ‘എങ്ങനെ ആത്മവരങ്ങൾ പ്രാപിക്കാം’, എന്നിവയിലേക്ക് മാത്രമായി നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ ചുരുങ്ങി. ആത്മവരങ്ങളെക്കുറിച്ചോ അനുഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ചോ പറയുന്നതിൽ തെറ്റില്ല; പക്ഷേ, വേദപുസ്തകത്തെ സമഗ്രമായി പഠിച്ചിരുന്ന ആ രീതി എവിടെപ്പോയി? നമ്മുടെ പ്രസംഗപീഠങ്ങളുടെ സ്വരവും മാറി. _വചനത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നിരുന്ന പഴയ പ്രസംഗങ്ങൾക്കു പകരം, കേൾവിക്കാരെ താൽക്കാലികമായി ആവേശം കൊള്ളിക്കുന്ന ഉപരിപ്ലവമായ പ്രസംഗങ്ങൾ അവിടം കയ്യടക്കി;_

60 സെക്കൻഡ് റീലുകളിലെ ആത്മീയത

അച്ചടിച്ച പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് സ്മാർട്ട്ഫോണിലേക്കുള്ള മാറ്റം നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയെ ചിതറിപ്പിച്ചു. റോമാ ലേഖനത്തിലെ ഒരു വാക്യം വായിക്കുമ്പോൾ, അതിനു മുൻപും പിൻപുമുള്ള നാല് അധ്യായങ്ങളിലെ ആശയത്തോട് ചേർത്തുവായിക്കാൻ പഴയ പുസ്തകവായന നമ്മെ സഹായിച്ചിരുന്നു. ഇന്നത് വാട്സാപ്പിലെ പൂക്കളുള്ള ഒരു തുണ്ടുവചനത്തിലോ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിലെ 60 സെക്കൻഡ് റീലിലോ ഒതുങ്ങുന്നു . വചനത്തേക്കാൾ വലുതായി പ്രസംഗകൻ മാറി . പ്രസംഗകൻ പറയുന്നത് ശരിയാണോ എന്ന് ബൈബിൾ തുറന്നു പരിശോധിച്ചിരുന്ന ‘ബെരോവക്കാരുടെ’ ശീലം നമ്മുടെ സഭകളിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയി.

രണ്ടു ഭാഷകൾക്കിടയിൽ പെട്ടുപോയ തലമുറ

ഗൾഫിലേക്കും പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിലേക്കും നഗരങ്ങളിലേക്കുമുള്ള കുടിയേറ്റം വീടുകൾക്കുള്ളിൽ വലിയൊരു ഭാഷാവിടവ് സൃഷ്ടിച്ചു. ഇംഗ്ലീഷിൽ ചിന്തിക്കുന്ന പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് പള്ളിയിലെ പഴയ മലയാളം ബൈബിൾ മനസ്സിലാകാതെയായി; മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് ദൈവശാസ്ത്രവും വഴങ്ങാതെയായി. ഈ വിടവിൽ പെട്ടുപോയ യുവതലമുറ വചനപഠനം വിട്ട്, വൈകാരികമായ നാലുവരി ഇംഗ്ലീഷ് ആരാധനാ ഗാനങ്ങളിലേക്ക് മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.

തുറക്കാത്ത പുസ്തകത്തിന്റെ വില

ഒരു സമൂഹം അതിന്റെ വേദപുസ്തകം ആഴത്തിൽ വായിക്കാതാകുമ്പോൾ ബൈബിൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുകയല്ല ചെയ്യുക; പകരം ബൈബിളിന്റെ തെറ്റായ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ആ സമൂഹത്തെ ഭരിക്കാൻ തുടങ്ങും.

അതുകൊണ്ടാണ് ദൈവവചനത്തിന്റെ പേരിൽ സാമ്പത്തിക ചൂഷണം നടത്തുന്നവർക്കും അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവർക്കും നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാതെ വളരാൻ കഴിയുന്നത്. ബഹുസ്വരമായ ഇന്ത്യയിൽ, തങ്ങൾ വസിക്കുന്ന നഗരത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കാനും ഇതര സമൂഹങ്ങളോട് ആദരവോടെ സംവദിക്കാനും പഠിപ്പിക്കുന്ന ബൈബിളിന്റെ വിശാലത തിരിച്ചറിയാൻ നമുക്ക് കഴിയാതെ പോകുന്നു. പണത്തോടുള്ള ആർത്തിക്കും, അഴിമതിക്കും, കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളോടുള്ള ക്രൂരതയ്ക്കുമെതിരെ ആമോസും മീഖായും യാക്കോബും ഉയർത്തിയ ആ തീക്ഷ്ണമായ പ്രവാചക ശബ്ദം ഉപഭോഗസംസ്കാരത്തിൽ മുങ്ങിയ കേരളത്തിലെ പ്രസംഗപീഠങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇന്ന് കേൾക്കാനേയില്ല.

തിരിച്ചുപിടിക്കേണ്ട അക്ഷരവെളിച്ചം

നമ്മുടെ പൂർവ്വികരുടെ കൈയിലിരുന്ന ബൈബിളുകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ താളുകൾ കീറിയതായിരുന്നു, വരികൾക്ക് താഴെ മഷിപ്പേനകൊണ്ട് വരച്ച പാടുകളുണ്ടായിരുന്നു, കണ്ണുനീർ വീണ് കുതിർന്ന താളുകളുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് അവർ ആ പുസ്തകത്തെ വായിച്ചു; ആ പുസ്തകം അവരെ വളർത്തി.

ഇന്ന് നമ്മുടെ കാറുകളുടെ ഡാഷ്‌ബോർഡുകളിലും, വീടുകളിലെ ഷോകേസുകളിലും, കൈയിലെ ഫോണുകളിലും ഭദ്രമായി ഇരിക്കുന്ന ബൈബിളുകൾക്ക് ഒരു പോറൽ പോലുമേറ്റിട്ടില്ല. പക്ഷേ, നമ്മുടെ ആത്മീയതയ്ക്കും സാമൂഹിക ബോധത്തിനും ആഴത്തിൽ മുറിവേറ്റിരിക്കുന്നു.

മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ കാലത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോകാനല്ല, ആ വിളക്കിനു ചുറ്റും ഇരുന്നവർക്കുണ്ടായിരുന്ന ആ അന്വേഷണ തൃഷ്ണ തിരിച്ചുപിടിക്കാനാണ് കാലം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ വചനം പകർന്നുനൽകാനും, പാട്ടുകളുടെയും ആരവങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ നിശബ്ദമായിരുന്ന് വായിക്കാനും നമുക്ക് കഴിയണം.

മറക്കരുത്: സ്വന്തം പുസ്തകം വായിക്കാൻ മറന്നുപോകുന്ന ഒരു സമൂഹം, തങ്ങൾ എന്തിനുവേണ്ടി നിലനിൽക്കുന്നു എന്നുതന്നെ വൈകാതെ മറന്നുപോകും.

ദീപക് എ എൽ മോസസ്