ലേഖനം: സമയത്തിന് മുൻപ് തിടുക്കപ്പെടുന്നവർ | ബിനു ബേബി ഇളംപള്ളിൽ

ദൈവം വൈകുന്നു എന്ന് തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങളിലാണ് പലപ്പോഴും മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന് മുൻപേ ഓടിത്തുടങ്ങുന്നത്.

തിടുക്കം മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും ഇൻസ്റ്റന്റ് ഭക്ഷണങ്ങളുടെ ഈ കാലത്ത്, വെള്ളം തിളയ്ക്കാൻ പോലും കാത്തുനിൽക്കാൻ ക്ഷമയില്ലാത്ത ഒരു തലമുറയായി നാം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വിരൽത്തുമ്പിൽ ഭക്ഷണം, നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സന്ദേശങ്ങൾ, സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ വിവരങ്ങൾ! എല്ലാം പെട്ടെന്ന് വേണം. കാത്തിരിപ്പ് നമുക്ക് മടുപ്പാണ്; താമസം അസ്വസ്ഥതയാണ്; വൈകുന്നത് പരാജയമാണെന്ന് നാം കരുതുന്നു.

പക്ഷേ, ജീവിതത്തിലെ എല്ലാം ഇൻസ്റ്റന്റ് ആയി ലഭിക്കണമെന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് ദൈവം ഒരുക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ!

നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ഉടൻ ഉത്തരം ലഭിക്കാതെ വരുമ്പോൾ, വാഗ്ദത്തങ്ങൾ നിറവേറാൻ വൈകുമ്പോൾ, ആഗ്രഹിച്ച വാതിലുകൾ തുറക്കപ്പെടാതിരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു:

“ദൈവമേ, ഇനിയും എത്രനാൾ കാത്തിരിക്കണം?”

ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തത്തിൽ വിശ്വസിക്കാൻ നമുക്ക് എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ ആ വാഗ്ദത്തത്തിന്റെ നിറവേറലിനായി കാത്തിരിക്കാൻ അത്ര എളുപ്പമല്ല. ദൈവം പറഞ്ഞത് സത്യമാണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കുമ്പോഴും, അത് എപ്പോൾ സംഭവിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശം നാം പലപ്പോഴും നമുക്ക് തന്നെ നൽകുന്നു.

കാത്തിരിപ്പിന്റെ വേദനയിൽ ദൈവത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നതിനു പകരം സ്വന്തം വഴികൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ് മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ബലഹീനതകളിലൊന്ന്.

സാറയുടെ ജീവിതം ഇതിന് ഒരു ഉദാഹരണമാണ്.

ദൈവം അബ്രാഹാമിനോട് സന്തതിയെക്കുറിച്ച് വാഗ്ദത്തം ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പ്രായം വർധിച്ചു. പ്രതീക്ഷകൾ മങ്ങിത്തുടങ്ങി. ഒരിക്കൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന സ്വപ്നം, കാലം കടന്നുപോകുന്തോറും അസാധ്യമെന്നു തോന്നിയിരിക്കാം. വാഗ്ദത്തം നൽകിയ ദൈവം ഇപ്പോഴും ദൈവമാണ്; പക്ഷേ വാഗ്ദത്തം നിറവേറാത്ത ദിവസങ്ങൾ സാറയുടെ മനസ്സിൽ എത്ര ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ടാകും!

ഒടുവിൽ അവൾ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു. ഹാഗാറിനെ അബ്രാഹാമിന് ഭാര്യയായി നൽകി (ഉല്പത്തി 16:1–4). ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തം നിറവേറാൻ സ്വന്തം വഴിയിലൂടെ ശ്രമിച്ചു. ഒരുപക്ഷേ, ഇനി കാത്തിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് അവൾ കരുതിയിരിക്കാം. ദൈവം പറഞ്ഞ കാര്യം മനുഷ്യന്റെ സഹായത്തോടെ സാധ്യമാക്കാമെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചിരിക്കാം.

എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തം നിറവേറാൻ മനുഷ്യന്റെ തിടുക്കം ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.

സാറയുടെ തിടുക്കം ഒരു കുടുംബത്തിൽ വേദനയും സംഘർഷവും സൃഷ്ടിച്ചു. അവൾ ആഗ്രഹിച്ച പരിഹാരം പുതിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് വഴിതുറന്നു. പിന്നീട്, ദൈവം അരുളിച്ചെയ്തതുപോലെ നിശ്ചിത സമയത്ത് യിസ്ഹാക്ക് ജനിച്ചു (ഉല്പത്തി 21:1–3).

എത്ര മനോഹരമായൊരു സത്യം! സാറയ്ക്ക് അസാധ്യമെന്ന് തോന്നിയിടത്ത് ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തത പരാജയപ്പെട്ടില്ല. അവളുടെ കാത്തിരിപ്പ് നീണ്ടുപോയെങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തം മറന്നുപോയില്ല.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും ചിലപ്പോൾ സാറയുടെ മനസ്സ് കടന്നുവരാറില്ലേ?

പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടും മറുപടി ലഭിക്കാത്തപ്പോൾ മറ്റൊരു വഴി തേടുന്നു. ഒരു വാതിൽ തുറക്കാത്തപ്പോൾ ബലമായി തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ദൈവം മൗനമായിരിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ സ്വന്തം ബുദ്ധിയെ അവസാന ആശ്രയമാക്കുന്നു. പിന്നീട്, തിടുക്കത്തിൽ എടുത്ത തീരുമാനങ്ങളുടെ ഭാരവുമായി ദൈവസന്നിധിയിൽ വീണ്ടും കരയേണ്ടിവരുന്നു.

നാം മറന്നുപോകുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്: ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തം ലഭിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ പ്രധാനമാണ് ആ വാഗ്ദത്തത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നതും.

WAITING IS NOT WASTING

WHEN YOU ARE WAITING ON GOD.

മോശെയുടെ ജീവിതവും നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിതാണ്. തന്റെ ജനത്തിന്റെ കഷ്ടത കണ്ടപ്പോൾ അവൻ മിസ്രയീമ്യനെ കൊന്നു. എന്നാൽ അതിനുശേഷം മരുഭൂമിയിലേക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിച്ചു. വർഷങ്ങളോളം അവിടെ കഴിഞ്ഞശേഷമാണ് ദൈവം അവനെ തന്റെ ജനത്തെ നയിക്കാനുള്ള ദൗത്യത്തിലേക്ക് വിളിച്ചത് (പുറപ്പാട് 2–3). ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിക്ക് ആവേശം മാത്രം പോരാ; ദൈവത്തിന്റെ സമയവും ഒരുക്കവും ആവശ്യമാണ്.

ശൗൽ രാജാവും കാത്തിരിക്കാൻ കഴിയാതെ ശമൂവേൽ വരുന്നതിനു മുൻപേ യാഗം അർപ്പിച്ചു. കാത്തിരിപ്പിന്റെ സമ്മർദത്തിൽ എടുത്ത ആ തീരുമാനം അനുസരണക്കേടായി മാറി (1 ശമൂവേൽ 13:8–14).

ഇവരെല്ലാം നമ്മോട് ഒരേ കാര്യം പറയുന്നു: ദൈവത്തിന് ഒരു സമയം ഉണ്ട്. ആ സമയത്തിനു മുൻപേ ഓടുമ്പോൾ നാം ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തെ സഹായിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ തിടുക്കത്തിന് അടിമകളാകുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

പ്രിയരേ, നിങ്ങൾ ഏറെക്കാലമായി ഒരു പ്രാർത്ഥനയുമായി കാത്തിരിക്കുകയാണോ? വർഷങ്ങൾ കടന്നിട്ടും മറുപടി ലഭിക്കാത്തതിനാൽ ഹൃദയം തളർന്നുപോയിട്ടുണ്ടോ? മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നിറയുന്നത് കാണുമ്പോൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നുണ്ടോ?

എങ്കിൽ ഒരു നിമിഷം നിൽക്കുക.

ദൈവം നിങ്ങളെ മറന്നുപോയി എന്ന് നിങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനെക്കൊണ്ട് മാത്രം തീരുമാനിക്കരുത്.

വിത്ത് മണ്ണിനടിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുന്നവന് അവിടെ ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നാം. പക്ഷേ, മണ്ണിനടിയിൽ വേരുകൾ വളരുന്നുണ്ട്. നിശ്ശബ്ദമായി ഒരു പുതിയ ജീവിതം രൂപപ്പെടുന്നുണ്ട്. അതുപോലെ, നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് ദൈവം ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ലെന്ന് കരുതരുത്.

എന്നാൽ കാത്തിരിപ്പ് എന്നത് കൈകെട്ടിയിരുന്ന് എല്ലാം സംഭവിക്കാനായി നോക്കിയിരിക്കലല്ല. ദൈവവചനത്തിന് അനുസൃതമായി ജീവിച്ചുകൊണ്ട്, ശരിയായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തുകൊണ്ട്, ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് മുന്നോട്ടുപോകലാണ്. എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നാം വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ നിറവേറണമെന്നില്ല. എന്നാൽ കാത്തിരിപ്പിന്റെ കാലത്തും ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനവും വഴിനടത്തലും തേടാൻ നമുക്കു കഴിയും.

ചില വാതിലുകൾ തുറക്കാൻ സമയമെടുക്കും. ചില പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന രീതിയിൽ മറുപടി ലഭിക്കണമെന്നില്ല. ചില സ്വപ്നങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാനും ചില വഴികൾ തിരുത്താനും ദൈവം നമ്മെ നയിച്ചേക്കാം. അതുകൊണ്ട് കാത്തിരിപ്പ് അന്ധമായ പ്രതീക്ഷയല്ല; ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിശ്വാസയാത്രയാണ്.

ഓർക്കുക, ദൈവത്തിന്റെ സമയത്തെ വിശ്വസിക്കുക എന്നത് നമുക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് തീർച്ചയായും ലഭിക്കും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതല്ല; നമ്മുടെ തിടുക്കത്തെക്കാൾ ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനം ശ്രേഷ്ഠമാണെന്ന് അംഗീകരിക്കുന്നതാണ്.

നമുക്ക് വേണ്ടത് വേഗത്തിലുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ മാത്രമല്ല; ശരിയായ വഴിയും വേണം. പെട്ടെന്ന് തുറക്കുന്ന വാതിലുകൾ മാത്രമല്ല; ദൈവഹിതത്തിന് അനുയോജ്യമായ വാതിലുകളും വേണം. ഉടനടി ലഭിക്കുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങൾ മാത്രമല്ല; അവയെ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള പക്വതയും വേണം.

അതുകൊണ്ട്, ദൈവം വൈകുന്നു എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ദൈവത്തിന് മുൻപേ ഓടരുത്. കാത്തിരിപ്പ് വേദനിപ്പിക്കുമ്പോൾ ദൈവത്തെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ഉത്തരം കാണാത്തപ്പോഴും പ്രാർത്ഥന നിർത്തരുത്. നിങ്ങളുടെ സമയപ്പട്ടികയിൽ ദൈവത്തെ ഒതുക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ, ദൈവത്തിന്റെ വഴിനടത്തലിനായി ഹൃദയം തുറന്നുവെക്കുക.

കാരണം, ദൈവത്തിന് മുൻപേ ഓടിയാൽ നമുക്ക് ഒരു വഴി കണ്ടെത്താനായേക്കാം; എന്നാൽ ദൈവത്തോടൊപ്പം നടന്നാൽ ഏത് വഴിയിലൂടെയാണ് പോകേണ്ടതെന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള ജ്ഞാനം ലഭിക്കും.

അവൻ സകലവും അതതിന്റെ സമയത്തു ഭംഗിയായി ചെയ്തു. — സഭാപ്രസംഗി 3:11

ചിന്തിക്കുക

ഞാൻ ഇപ്പോൾ ദൈവത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണോ? അതോ എന്റെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ വേദന സഹിക്കാനാവാതെ, ദൈവം കാണിച്ചുതന്നിട്ടില്ലാത്ത വഴികളിലൂടെ മുന്നേറുകയാണോ?

ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം മറ്റൊരു വാതിൽ ബലമായി തുറക്കുന്നതല്ല; ദൈവസന്നിധിയിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇങ്ങനെ പറയുന്നതാണ്:

കർത്താവേ, എനിക്ക് വേഗം വേണം. എന്നാൽ എന്റെ തിടുക്കത്തെക്കാൾ നിന്റെ ജ്ഞാനത്തിൽ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സമയത്തല്ലെങ്കിലും, നിന്റെ ഹിതം തിരിച്ചറിയാനും നിന്റെ വഴിയിൽ നടക്കാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ.

ഇന്ന് തന്നെ നിങ്ങളുടെ തിടുക്കം ദൈവത്തിന്റെ പാദങ്ങളിൽ സമർപ്പിക്കുക. അടഞ്ഞ വാതിലുകൾ ബലമായി തുറക്കാതെ, ദൈവം തുറക്കുന്ന വാതിലിനായി വിശ്വാസത്തോടെ കാത്തിരിക്കുക. കാരണം ദൈവത്തിന്റെ സമയത്തെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഹൃദയം ഒരിക്കലും വെറുതെയാകില്ല—അത് അനുഗ്രഹത്തിനായി മാത്രമല്ല, അനുഗ്രഹം വഹിക്കാനുള്ള പക്വതയ്ക്കായും ഒരുക്കപ്പെടുന്നു.

സമയത്തിന് മുൻപ് ഓടരുത്; ദൈവത്തോടൊപ്പം നടക്കുക—അവന്റെ സമയത്ത്, അവന്റെ വഴിയിൽ, അവന്റെ മഹത്വത്തിനായി. ദൈവം അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ

ബിനു ബേബി ഇളംപള്ളിൽ