സമകാലികം: സഭാ ശുശ്രൂഷകരുടെ പ്രസംഗവും പ്രവർത്തിയും

1. പ്രസംഗിക്കുന്നത് ജീവിതത്തിൽ പ്രവർത്തികമാക്കണം –

ഒരു ശുശ്രൂഷകന്റെ ജീവിതം തന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ സന്ദേശം. വേദിയിൽ പ്രസംഗിക്കുന്ന ദൈവവചനം ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുമ്പോഴാണ് അതിന് വിശ്വാസ്യത ലഭിക്കുന്നത്. വാക്കും ജീവിതവും തമ്മിൽ പൊരുത്തമുണ്ടാകുമ്പോൾ മാത്രമേ ശുശ്രൂഷ ഫലപ്രദമാകൂ.

2. ഇന്നത്തെ തലമുറ ശുശ്രൂഷകന്റെ ജീവിതം വിലയിരുത്തുന്നു –

ഇന്നത്തെ തലമുറ വാക്കുകൾ മാത്രം കേട്ട് വിശ്വസിക്കുന്നവരല്ല. അവർ പാസ്റ്ററുടെയും ശുശ്രൂഷകരുടെയും ജീവിതശൈലി, പെരുമാറ്റം, കുടുംബജീവിതം, സമൂഹത്തോടുള്ള ഇടപെടൽ എന്നിവ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. അതിനാൽ ജീവിതം തന്നെ ഒരു മാതൃകയായിരിക്കണം.

3. വിശ്വസ്തത ശുശ്രൂഷയുടെ അടിത്തറ –

ദൈവത്തോടും വിളിയോടും സഭയോടും വിശ്വാസികളോടും പൂർണ്ണ വിശ്വസ്തത പുലർത്തുന്ന ശുശ്രൂഷകനാണ് യഥാർത്ഥ മാതൃക. വിശ്വാസം നേടാനും നിലനിർത്താനും വിശ്വസ്തത അനിവാര്യമാണ്.

4. സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളിൽ സത്യസന്ധത –

സാമ്പത്തിക വിഷയങ്ങളിൽ സത്യസന്ധതയും ഉത്തരവാദിത്തവും പരസ്യതയും ശുശ്രൂഷകന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കണം. ചെറിയ വീഴ്ചകൾ പോലും വലിയ സംശയങ്ങൾക്ക് വഴിവെക്കും. അതിനാൽ ധനകാര്യങ്ങളിൽ വിശുദ്ധിയും കൃത്യതയും പാലിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

5. ശുശ്രൂഷയിലുള്ള ആത്മാർത്ഥത –

അംഗീകാരത്തിനോ പ്രശസ്തിക്കോ വേണ്ടിയല്ല, ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്താനും ആത്മാക്കളെ നേടാനുമുള്ള ആത്മാർത്ഥതയോടെയായിരിക്കണം ഓരോ ശുശ്രൂഷയും. ആത്മാർത്ഥതയുള്ള സേവനം സഭയെ ആത്മീയമായി ശക്തിപ്പെടുത്തും.

6. വിശ്വാസികളോടുള്ള കപടമില്ലാത്ത കരുതൽ –

ഒരു നല്ല ഇടയന്റെ ഹൃദയം സ്നേഹവും കരുതലും നിറഞ്ഞതായിരിക്കും. വിശ്വാസികളുടെ സന്തോഷങ്ങളിലും ദുഃഖങ്ങളിലും പങ്കുചേരുകയും പ്രാർത്ഥനയിലും ഉപദേശത്തിലും അവർക്കൊപ്പം നിൽക്കുകയും ചെയ്യുക ശുശ്രൂഷയുടെ പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

ഉപസംഹാരം –

പ്രസംഗവും പ്രവർത്തിയും ഒരുമിക്കുമ്പോഴാണ് ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് യഥാർത്ഥ ശക്തി ലഭിക്കുന്നത്. ജീവിതം വചനത്തിന് സാക്ഷിയാകുമ്പോൾ വാക്കുകൾക്ക് അധികാരമുണ്ടാകും. ഇന്നത്തെ സഭയ്ക്കും സമൂഹത്തിനും ആവശ്യമായത് വചനങ്ങൾ പ്രസംഗിക്കുന്നവരെക്കാൾ വചന പ്രകാരം മാതൃകയോടെ ജീവിക്കുന്ന ശുശ്രൂഷകരെയാണ്.