ലേഖനം: വിധിയെഴുതാൻ എല്ലാവർക്കും കഴിയും… എന്നാൽ…| ഡോ. എബി. കെ. ജേക്കബ്

റാന്നിയിലെ ഒരു പെന്തെക്കോസ്ത് വിശ്വാസി കുടുംബമായിരുന്നു മാത്യുവിന്റേത്. സഭയിലും നാട്ടിലും എല്ലാവർക്കും സഹായഹസ്തം നീട്ടുന്ന വ്യക്തി.

ആരുടെയെങ്കിലും വീട്ടിൽ സന്തോഷമോ ദുഃഖമോ ഉണ്ടായാൽ ആദ്യം എത്തുന്ന ആളുകളിൽ ഒരാൾ. ഒരു ദിവസം, സഭയിലെ അടുത്ത സുഹൃത്ത് തന്റെ പുതിയ വീടിന്റെ പാലുകാച്ചലിന് മാത്യുവിനെയും കുടുംബത്തെയും സ്നേഹത്തോടെ ക്ഷണിച്ചു.

“ചേട്ടാ… നിങ്ങൾ വരണം. നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്.” മാത്യുവും സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു. എന്നാൽ ചടങ്ങിന്റെ തലേദിവസം രാത്രി ജീവിതം അപ്രതീക്ഷിതമായി വഴിമാറി. വയോധികനായ അച്ഛന് നെഞ്ചുവേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. രാത്രിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകേണ്ടിവന്നു. പരിശോധനകളും ചികിത്സയും നീണ്ടു. പുലർച്ചെയായപ്പോഴേക്കും മാത്യു പൂർണ്ണമായും ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു. പാലുകാച്ചലിന് പോകാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല.

മനസ്സിൽ വലിയ വിഷമത്തോടെ സുഹൃത്തിനെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ആശുപത്രിയിലെ തിരക്കിലും ആശങ്കയിലും അത് പോലും മറന്നുപോയി. രണ്ടു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ നാട്ടിൽ വാർത്ത പരന്നു. “ഇപ്പോൾ ആളൊക്കെ വലിയ നിലയിലെത്തി.” “പഴയ ബന്ധങ്ങൾക്ക് ഇനി വിലയില്ല.” “വിളിച്ചാൽ പോലും വരാത്ത അഹങ്കാരമായി.”

ഈ വാക്കുകളൊന്നും മാത്യു കേട്ടില്ല. പക്ഷേ പിന്നീട് സുഹൃത്തുക്കളിലൂടെ എല്ലാം അറിഞ്ഞപ്പോൾ, കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു. ആരും ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും വിളിച്ച്, “എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?” എന്ന് ചോദിച്ചില്ല. സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, വിധിയെഴുതാനാണ് എല്ലാവർക്കും തിടുക്കം.

കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്കുശേഷം, അതേ കുടുംബത്തിലെ മറ്റൊരാൾ ഒരു വിവാഹച്ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാതിരുന്നതിനെ കുറിച്ച് ആളുകൾ വീണ്ടും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അപ്പോൾ മാത്യു മാത്രം പറഞ്ഞു:

“ദയവായി ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്. ഞാൻ ഒരിക്കൽ അനുഭവിച്ച വേദന മറ്റൊരാൾക്കും ഉണ്ടാകരുത്. നമുക്ക് അറിയാത്ത ഒരു കണ്ണീർ അവരുടെ ജീവിതത്തിലുണ്ടാകാം.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പലരും തല താഴ്ത്തി.

എത്ര സത്യമാണ് ഇത്!

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ എത്ര വേദനയുണ്ടെന്ന് നമുക്കറിയില്ല. ഒരു ഫോൺവിളി എടുക്കാതിരുന്നതിന് പിന്നിൽ എത്ര കണ്ണീരുണ്ടെന്ന് നമുക്കറിയില്ല. ഒരു ചടങ്ങിൽ എത്താതിരുന്നതിന് പിന്നിൽ എത്ര വലിയ ജീവിതപോരാട്ടമുണ്ടെന്ന് നമുക്കറിയില്ല.

എന്നാൽ, അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായം പറയാൻ നാം പലപ്പോഴും തയ്യാറാകുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് യേശുക്രിസ്തു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയത്:

“നിങ്ങൾ വിധിക്കപ്പെടാതിരിക്കേണ്ടതിന് വിധിക്കരുത്.” (മത്തായി 7:1)

വീണ്ടും അവിടുന്ന് പറയുന്നു:

“നിങ്ങൾ വിധിക്കരുത്; എന്നാൽ നിങ്ങൾക്കും വിധിക്കപ്പെടുകയില്ല. കുറ്റം വിധിക്കരുത്; എന്നാൽ നിങ്ങൾക്കും കുറ്റം വിധിക്കപ്പെടുകയില്ല. ക്ഷമിക്കുവിൻ; എന്നാൽ നിങ്ങൾക്കും ക്ഷമ ലഭിക്കും.” (ലൂക്കോസ് 6:37)

ദാവീദ് മനുഷ്യരുടെ കാഴ്ചയിൽ ഒരു സാധാരണ ഇടയനായിരുന്നു. എന്നാൽ ദൈവം അവന്റെ ഹൃദയമാണ് കണ്ടത്. അതുകൊണ്ടാണ് തിരുവചനം പറയുന്നത്:

 “മനുഷ്യൻ പുറമേ കാണുന്നതു നോക്കുന്നു; യഹോവയോ ഹൃദയത്തെ നോക്കുന്നു.” (1 ശമൂവേൽ 16:7)

ഇന്ന് നാം മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തെ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് വിലയിരുത്തുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ രാത്രിയിലെ ഉറക്കമില്ലായ്മയും, നിശ്ശബ്ദമായ കണ്ണീരും, അവർ ദൈവത്തോട് മാത്രം പറഞ്ഞ പ്രാർത്ഥനകളും നമുക്ക് അറിയില്ല.

സമാപനം

ഒരാളുടെ അഭാവത്തെ അഹങ്കാരമെന്ന് വിളിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, അവരുടെ സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചുനോക്കൂ.

ഒരു ഫോൺവിളി, ഒരു ആശ്വാസവാക്ക്, ഒരു “സുഖമാണോ?” എന്ന ചോദ്യം അത് ചിലപ്പോൾ ഒരു തകർന്ന ഹൃദയത്തിന് മരുന്നാകാം.

ഓർക്കുക…

വിധിയെഴുതാൻ ഒരു നിമിഷം മതി; എന്നാൽ ഒരു മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാക്കാൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഹൃദയം വേണം.

സ്വന്തം സാഹചര്യത്തിന് ന്യായീകരണം തേടുകയും, മറ്റുള്ളവരുടെ സാഹചര്യത്തിന് കുറ്റം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നവരാകരുത്. കരുണ കാണിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; അവർക്ക് കരുണ ലഭിക്കും (മത്തായി 5:7).

നാം മനുഷ്യരുടെ പ്രവൃത്തികളെ മാത്രം കാണുന്നു; എന്നാൽ ദൈവം അവരുടെ ഹൃദയവും സാഹചര്യവും കണ്ണീരും കാണുന്നു. അതിനാൽ, വിധിക്കുന്ന നാവുകളേക്കാൾ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങളാകാം. കാരണം, ഇന്ന് നാം എഴുതുന്ന വിധി, നാളെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ മേൽ മറ്റൊരാൾ എഴുതേണ്ടിവരാം.

 

ഡോ. എബി. കെ. ജേക്കബ്