ലേഖനം: അവങ്കലേക്ക് നോക്കിയവർ പ്രകാശിതരായി | റ്റോജോ തോമസ്

മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള നിമിഷങ്ങൾ പുറത്തുള്ള ലോകത്തല്ല, ഉള്ളിലെ നിശ്ശബ്ദതയിലാണ് ജനിക്കുന്നത്. അവിടെ മനുഷ്യൻ തന്റെ ദുർബലതകളെയും ഭയങ്ങളെയും അപര്യാപ്തതകളെയും നേരിട്ട് കാണുന്നു.

ആ നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഇടയിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു “എവിടേക്കാണ് ഞാൻ നോക്കേണ്ടത്?”കാരണം മനുഷ്യൻ നോക്കുന്ന ദിശ അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഗതി നിർണ്ണയിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനകാരൻ ദാവീദ് തന്റെ അനുഭവത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്നു ഒരു മഹത്തായ സത്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:

“അവങ്കലേക്ക് നോക്കിയവർ പ്രകാശിതരായി; അവരുടെ മുഖം ലജ്ജിക്കയില്ല.” (സങ്കീർത്തനം 34:5) ഈ വചനം ഒരു ആത്മീയ യാത്രയുടെ സമ്പൂർണ്ണ ഭൂപടമാണ് മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ ഇവിടെ പ്രദിപാദിക്കുന്നു . നോട്ടം , പ്രകാശം, ലജ്ജയില്ലായ്മ.

മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ചിലർ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് നോക്കുന്നു, ചിലർ മനുഷ്യരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളിലേക്ക് നോക്കുന്നു, ചിലർ സ്വന്തം പരാജയങ്ങളിലേക്ക് നോക്കുന്നു ഈ നോട്ടങ്ങൾ എല്ലാം മനുഷ്യനെ ക്ഷീണിപ്പിക്കുന്നു. പത്രോസ് ഒരിക്കൽ യേശുവിനെ നോക്കി വെള്ളത്തിന്മേൽ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ കാറ്റിനെയും തിരകളെയും നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ മുങ്ങിത്തുടങ്ങി. “കാറ്റ് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഭയപ്പെട്ടു…” (മത്തായി 14:30) ഈ സംഭവത്തിൽ ഒരു ആഴമുള്ള ആത്മീയ സത്യം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, നമ്മൾ നോക്കുന്ന ദിശയാണ് നമ്മുടെ നിലനിൽപ്പിനെ നിർണ്ണയിക്കുന്നത്.

സങ്കീർത്തനകാരൻ പറയുന്നത് “അവങ്കലേക്ക് നോക്കിയവർ” എന്നതാണ്. ഇത് ഒരു സാധാരണ നോട്ടം അല്ല;ഒരു ആത്മീയ തിരിഞ്ഞുനോട്ടം ആണ്.

മനുഷ്യന്റെ മനസ്സും ഹൃദയവും ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിയുന്ന നിമിഷം ജീവിതത്തിൽ ഒരു മാറ്റം ആരംഭിക്കുന്നു.“നിങ്ങൾ എന്നെ അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടെ അന്വേഷിച്ചാൽ എന്നെ കണ്ടെത്തും.” (യിരെമ്യാവ് 29:13) ദൈവത്തിലേക്കുള്ള ഈ തിരിഞ്ഞുനോട്ടം ഒരു ഭക്തിക്രമമല്ല; ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനമാണ്.

“പ്രകാശിതരായി” എന്ന വാക്ക് ഒരു പുറം മാറ്റത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതല്ല;

ഒരു അന്തരപരിവർത്തനത്തിന്റെ തെളിച്ചമാണ്. മോശെ സീനായി മലയിൽ ദൈവത്തോടു സംസാരിച്ച ശേഷം അവന്റെ മുഖം പ്രകാശിച്ചു. “അവന്റെ മുഖം പ്രകാശിച്ചു…” (പുറപ്പാട് 34:29) ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം മനുഷ്യനെ മാറ്റുന്നു. ആ പ്രകാശം പുറത്ത് മാത്രം അല്ല; ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നു ഉയരുന്ന ഒരു ദീപ്തിയാണ്. ഇത് ഒരു ആത്മീയ യാഥാർത്ഥ്യം ആണ്: ദൈവത്തെ നോക്കുന്നവൻ ദൈവത്തിന്റെ പ്രകാശം ധരിക്കുന്നു.

പാപം മനുഷ്യനിൽ സൃഷ്ടിച്ച ഏറ്റവും വലിയ വികാരങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ലജ്ജ. ആദാമും ഹവ്വയും പാപം ചെയ്ത ശേഷം തങ്ങളെ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ദൈവത്തിലേക്കു നോക്കുന്നവൻ മറയ്ക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. “ഇപ്പോൾ ക്രിസ്തുവിലുള്ളവർക്ക് ശിക്ഷയില്ല.” (റോമർ 8:1) ലജ്ജയില്ലായ്മ അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഫലമല്ല;കൃപയുടെ ഫലമാണ്. ക്രിസ്തുവിൽ മനുഷ്യൻ പുതുക്കപ്പെടുന്നു.

ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളാണ് നമ്മുടെ നോട്ടത്തെ പരീക്ഷിക്കുന്നത്. ദാവീദ് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ പല പ്രതിസന്ധികളും നേരിട്ടു.എന്നാൽ അവൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ യഹോവയെ നിരന്തരം എന്റെ മുമ്പിൽ വെച്ചിരിക്കുന്നു.” (സങ്കീർത്തനം 16:8) ഇത് ഒരു ശീലമാത്രമല്ല; ഒരു ആത്മീയ ശാസനം ആണ്.പ്രതിസന്ധികൾ ദൈവത്തിലേക്കു കൂടുതൽ അടുത്തു നോക്കാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ദൈവത്തിലേക്കു നോക്കൽ ഒരു പ്രത്യേക സമയത്തേക്കുള്ള അനുഭവമല്ല; ഒരു ദൈനംദിന ജീവിതശൈലി ആണ്. പ്രാർത്ഥനയിൽ, വചനധ്യാനത്തിൽ, നിശ്ശബ്ദതയിൽ. മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രകാശം ജനിക്കുന്നു. “നിന്റെ വചനം എന്റെ കാൽക്കു ദീപവും എന്റെ വഴിക്കു വെളിച്ചവും ആകുന്നു.” (സങ്കീർത്തനം 119:105)

ദൈവത്തെ നോക്കി പ്രകാശിതനായ മനുഷ്യൻ ലോകത്തിനുള്ള ഒരു സാക്ഷ്യമാണ്. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു സമാധാനം കാണാം അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു ഉറപ്പ് കേൾക്കാം അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പ്രകാശം തെളിയും യേശു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ വെളിച്ചം മനുഷ്യരുടെ മുമ്പിൽ പ്രകാശിക്കട്ടെ.” (മത്തായി 5:16) ഈ പ്രകാശം നമ്മുടേതല്ല; ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്.

“അവങ്കലേക്ക് നോക്കിയവർ പ്രകാശിതരായി;അവരുടെ മുഖം ലജ്ജിക്കയില്ല”—

ഈ വചനം ഒരു വാഗ്ദാനം മാത്രമല്ല;ഒരു അനുഭവത്തിന്‍റെ ക്ഷണമാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ വഴികളിൽ നാം പലതിലേക്കും നോക്കാം എന്നാൽ ദൈവത്തിലേക്കു നോക്കുമ്പോഴാണ് ജീവിതം പ്രകാശിതമാകുന്നത്.

ലജ്ജയുടെ ഇരുട്ട് മാറി കൃപയുടെ പ്രകാശം നിറയും.അതുകൊണ്ട് ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും നമ്മുടെ നോട്ടം ഉറച്ചിരിക്കട്ടെ പ്രശ്നങ്ങളിലല്ല മനുഷ്യരിലല്ല സ്വന്തം ബലഹീനതകളിലല്ല അവങ്കലേക്ക്. അപ്പോൾ നമ്മുടെ ജീവിതം ഒരു ദീപ്ത സാക്ഷ്യമായി മാറും പ്രകാശിതമായ മുഖത്തോടും ലജ്ജയില്ലാത്ത ആത്മാവോടും.

 

റ്റോജോ തോമസ്