കവിത: ഒരിറ്റു ശാന്തി | സുനില്‍ വര്‍ഗ്ഗിസ്, ബംഗ്ലൂര്‍

കവിത

ഒരിറ്റു ശാന്തി

 

കാലമടർന്നിളകുന്നു

പിന്നേയും

താണ്ടിടാം ഗിരി നിരകൾ

ഇരുളിന്റെ താഴ്വരകൾ

അകലെയെങ്ങോ

ക്ഷീണിതനാമൊരുവൻ

കാത്തിരിപ്പുണ്ടിറ്റു ശാന്തിക്കായി

തിരിവുകളിലെവിടെയോ നിരാശനാമൊരുവൻ

ഒരു നൊടി കൂടി വൈകുന്നുണ്ട്

മരണകയർ മുൻപിൽ

ഭോഗവും ദാഹവും നീറ്റുന്ന മനസ്സുമായി

ഇരുളിന്റെ നിഴലായി

അലയുന്നു ചിലർ

 

തീരുന്ന നിമിഷങ്ങൾക്കിടയിൽ

പോയിടാമവർ

നിത്യമാമിരുളിന്റെ കയങ്ങളിലേക്ക്

 

ഭ്രാന്തമാം വേഗത്തിൽ ചെല്ലുക നാം

തളരാത്ത മനസ്സും

തുളുമ്പുന്ന സ്നേഹവുമായി

ക്രൂശിത നാഥന്റെ രക്ഷയെ ചൊല്ലാം

ഒരു പക്ഷേ ജീവിക്കാം ചിലർ

നാം നൽകും ആശ്വാസഗീതികൾ കാരണം

പുഷ്പിക്കും ചിലരുടെ ശുഷ്കിച്ച വാടികൾ

നാം നൽകും സ്നേഹത്തിൻ നീഹാരത്തുള്ളിയാൽ

പിന്നേയും താണ്ടുക മേടുകൾ

ഇരുളിന്റെ താഴ്വരകൾ