കവിത: നമ്മുടെതല്ലാത്ത ആകാശം l സുനിൽ വർഗ്ഗീസ് ബാംഗ്ലൂർ

ഞാൻ എപ്പോഴും അങ്ങനെയായിരുന്നു

post watermark60x60

വർഷങ്ങളോളം

ഒരു മാറ്റത്തിലും ഇടകലരാതെ

Download Our Android App | iOS App

ഓരോ നിശ്വാസത്തിലും

ഓരോ തിരിവുകളിലും

അകത്തു വരുമ്പോഴും

പുറത്തു പോകുമ്പോഴും

ആകാശത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴും

പുഴ കാണുവാനോടിയിറങ്ങുമ്പൊഴും

ചിലപ്പോൾ

കാടിന്റെ വന്യതയിലെക്ക് നടക്കുമ്പോഴും

ഞാൻ നിന്നെ തൊട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു

എന്നാൽ നീ അകലം പാലിച്ചു

നീ എപ്പോഴും കാതങ്ങളോളം

ശബ്ദങ്ങള്ക്കും

പ്രകാശങ്ങൾക്കുമകലെ

മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ പോകുകയായിരുന്നു.

ഞാൻ പറയുമായിരുന്നു

രണ്ടു എറുമ്പിൻ കണ്ണുകളുടെ ദൂരമേ

നമ്മുക്കിടയിൽ ഉള്ളുവെന്ന്

നീ ഒരിക്കലുമത് കേട്ടിരിക്കുവാനിടയില്ല

നീ ഒരിക്കലും എന്നെ നോക്കി

നിൽക്കാറില്ലായിരുന്നുവല്ലോ

എന്നിട്ടും ഞാൻ മുറിവേറ്റ പക്ഷിയെപ്പോലെ

ആകാശമെന്ന നഷ്ടത്തിലൂടെ

പുഴയെന്ന മറ്റൊരു നഷ്ടത്തിലൂടെ

പിന്നെ വീട്ടിലും

വഴിവക്കിലും

വായനശാലയിലെ ഇരുണ്ട മൂലയിലും

പിന്നെ ഉതിർന്നു പോയ ചിറകുമായി

വർഷങ്ങൾ താണ്ടി

ഒരു പ്രഭാതം കൂടി തുടങ്ങുന്നു.

സുനിൽ വർഗ്ഗീസ് ബാംഗ്ലൂർ

-ADVERTISEMENT-

-ADVERTISEMENT-

You might also like