കവിത: നീതി സൂര്യൻ | ജിൻസി ജെയിംസ്

വീണുപോയെന്നാലും മുറിവേറ്റുവെന്നാലും

പ്രാണനാം പ്രിയാ, നിൻ സ്നേഹം ഓർക്കുമ്പോൾ

നോവറിയില്ല അതിന്റെ ആഴം,

വേദനയുടെ ഭാരവും തോന്നുകയില്ല.

വീട്ടുകാർ ദൂരവേ, കൂട്ടുകാർ മാറിടും,

കൂട്ടരായി വന്നവർ കൂടില്ലെന്നാകിലും,

നീതിയുടെ സൂര്യൻ നീ — അന്ധകാരം ചേരാതെ,

രാവ് തുടങ്ങുമ്പോൾ

നിൻ അശ്രുക്കളാൽ പുതിയൊരു പ്രകാശമാകുന്നു.

തിരുക്കാൽവറിയിൽ

നേർത്ത കതിരുകൾക്ക്

പാപത്തിന്റെ ജാലം പൊളിച്ചിടാം;

മറവിയുടെ കാഴ്ചകളിൽ

നിൻ വചനം

ജ്വാലയായി തെളിയുന്നു.

മരുത്തവൻ നീ —

നിൻ ആൽമാതാവിന് പകരമേതുമില്ല;

അലിവിന്റെ തിരുക്കരങ്ങളാൽ

കരുണയുടെ കഠിനമാം ഹൃദയം ഉരുകുന്നു,

നിൻ പുതുക്കത്തിന്റെ ആൽമാവിനെ

പകർന്നു തരുന്നു.

നിഗളമാം മേഘങ്ങൾ ഒഴുകും സമയം,

നിൻ നാമത്തിന്റെ മാരിയിൽ ഞാൻ ലയിക്കുന്നു;

ഉറവതൻ ജീവൻ ഏല്പിക്കുന്ന

നീതിയുടേതായിരുന്ന

പൊൻ നക്ഷത്രമേ.

നീതി സൂര്യനായ യേശുവേ,

നിൻ പ്രകാശം എനിക്കു പകരണമേ;

ഓരോ ദിനവും നിൻ സ്നേഹമാർഗ്ഗം

എൻ ഗമനാഗമനം സുസ്ഥിരമാക്കും.

ഏതു ആപത്തിലും, ക്ഷാമയുദ്ധത്തിലും,

നിൻ കൃപയാൽ ഞാൻ നിലനിൽക്കും —

നീതിയുടെ സൂര്യനാം

എൻ നാഥനെ.

 

ജിൻസി ജെയിംസ്