ലേഖനം: ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ദൈവസഭകളുടെ ആത്മീയ മൂല്യച്യുതിയും ദൈവവചനത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങളും | രാജൻ പെണ്ണുക്കര

ദൈവസഭകളിൽ ദൈവത്തിന്റെ സ്ഥാനം മനുഷ്യർ കൈയടക്കുമ്പോൾ…

കണ്ണടച്ച് എല്ലാവരെയും അടച്ചാക്ഷേപിക്കാനോ, ഒരു സമൂഹത്തെ മുഴുവൻ കുറ്റക്കാരായി ചിത്രീകരിക്കാനോ ഉദ്ദേശ്യമില്ല. മറിച്ച്, കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ നമ്മുടെ ആത്മീയ സമൂഹത്തിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചില യാഥാർഥ്യങ്ങളിലേക്ക് വെറുതെയൊന്ന് വിരൽചൂണ്ടുക മാത്രമാണ് ലക്ഷ്യം.

കാരണം, എന്റെ ശരികൾ നിങ്ങൾക്ക് തെറ്റായും നിങ്ങളുടെ ശരികൾ എനിക്ക് തെറ്റായും തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ വ്യക്തിപരമായ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾക്കപ്പുറം, സത്യത്തെ സത്യമായി തിരിച്ചറിയാനുള്ള ആർജവം നമുക്കുണ്ടാകണം. വിമർശനങ്ങളെ ശത്രുതയായി കാണാതെ, ആത്മപരിശോധനയ്ക്കുള്ള അവസരമായി കാണാൻ നമുക്ക് കഴിയണം.

പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുമ്പ് കേരളത്തിലെ വേർപെട്ട പെന്തക്കോസ്തു സമൂഹത്തിലെ പൂർവപിതാക്കന്മാർ കണ്ട ദർശനം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ പ്രലോഭനങ്ങളിൽനിന്നും ജഡികമായ മോഹങ്ങളിൽനിന്നും വേർപെട്ട്, വിശുദ്ധിയിലും പ്രാർത്ഥനയിലും വചനാധിഷ്ഠിതമായ ജീവിതത്തിലും ആത്മാവിന്റെ നിറവിലും നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു സഭയായിരുന്നു അവരുടെ സ്വപ്നം. മനുഷ്യരുടെ മഹത്വവൽക്കരണമല്ല, ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വീകരണമായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. സ്ഥാനമാനങ്ങളല്ല, ആത്മീയ പക്വതയായിരുന്നു അവരുടെ സമ്പത്ത്.

എന്നാൽ ഇന്ന് ആ ദർശനത്തിന്റെ തിളക്കം എത്രത്തോളം നമ്മുടെ ഇടയിൽ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ട്?

ഒരിക്കൽ വിശുദ്ധിക്കുവേണ്ടി വേർപെട്ടുനിന്നവർ ഇന്ന് വ്യക്തിമഹിമയ്ക്കും സ്ഥാനമാനങ്ങൾക്കും അധികാരത്തിനും വേണ്ടി മത്സരിക്കുന്നവരായി മാറുകയാണോ? ആത്മീയ വളർച്ച ലക്ഷ്യമാക്കിയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃതമായ അധികാരവ്യവസ്ഥകളിലേക്ക് വഴിമാറുകയാണോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുമ്പോൾ ചിലർക്കെങ്കിലും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാകാം. പക്ഷേ, ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതുകൊണ്ട് സത്യം അസത്യമാകുന്നില്ല; വിമർശനം ഉയരുന്നതുകൊണ്ട് യാഥാർഥ്യങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നുമില്ല.

i). സഭയുടെ യഥാർഥ ഉടമ ആരാണ്?

വചനാടിസ്ഥാനത്തിൽ സഭയുടെ കർത്താവും ഉടമയും ക്രിസ്തുവാണ്. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിനും നേതൃത്വത്തിനും വിധേയമായി സഭ മുന്നോട്ടുപോകണമെന്നാണ് നാം വിശ്വസിക്കുന്നത്. ഇതാണ് നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

എന്നാൽ പ്രായോഗിക ജീവിതത്തിൽ ചില സഭകളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു: സഭയുടെ നേതൃത്വം യഥാർഥത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ കരങ്ങളിലാണോ, അതോ ചില വ്യക്തികളുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും നിയന്ത്രണത്തിലാണോ?

വായകൊണ്ട് ക്രിസ്തുവിനെ കർത്താവെന്ന് ഏറ്റുപറയുകയും പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ചില മനുഷ്യരെ ചോദ്യം ചെയ്യാനാകാത്ത അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ ആത്മീയ വളർച്ചയെന്നു വിളിക്കാനാകുമോ?

ദൈവത്തിന്റെ ആലയം മനുഷ്യരുടെ വ്യക്തിപരമായ സാമ്രാജ്യമല്ല. സഭ ആരുടെയും കുടുംബസ്വത്തുമല്ല. സ്ഥാപിച്ചതിന്റെ പേരിലോ, വർഷങ്ങളായി നേതൃത്വം വഹിക്കുന്നതിന്റെ പേരിലോ, സാമ്പത്തികമായി സഹായിക്കുന്നതിന്റെ പേരിലോ ഒരാൾക്ക് സഭയുടെ മേൽ പരമാധികാരം ലഭിക്കുന്നില്ല.

എന്നിട്ടും ചില ഇടങ്ങളിൽ അപ്രഖ്യാപിത അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളും ഉടമസ്ഥതയും വാഴ്ചകളും രൂപപ്പെടുന്നില്ലേ?

പദവിയില്ലെങ്കിലും അധികാരമുള്ളവർ! ഉത്തരവാദിത്വമില്ലെങ്കിലും തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്നവർ! ഔദ്യോഗികമായി ഒന്നും പറയുന്നില്ലെങ്കിലും

കസേരയിൽനിന്ന് ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറാകാതെ, എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ അനുസരിക്കണമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നവർ!

ഇവരുടെ സമ്മതമാണ് പലപ്പോഴും നിർണായകമാകുന്നത്. ഇവരുടെ ഇഷ്ടമാണ് തീരുമാനങ്ങളുടെ മാനദണ്ഡമാകുന്നത്. ഇവർ അമർത്തുന്ന ബട്ടണിനനുസരിച്ച് ശുശ്രൂഷകരുടെ നിലപാടുകളും സഭയുടെ തീരുമാനങ്ങളും മാറുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടത് ആരുടെ അധികാരമാണ്?

പേരിൽ ദൈവസഭ; പ്രവർത്തനത്തിൽ ചിലരുടെ സ്വകാര്യ സാമ്രാജ്യം!

ഇതാണോ നമ്മുടെ പൂർവപിതാക്കന്മാർ സ്വപ്നം കണ്ട ആത്മീയ പാരമ്പര്യം?

ii). പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നേതൃത്വമോ, മനുഷ്യരുടെ റിമോട്ട് കൺട്രോളോ?

ദൈവഹിതം തിരിച്ചറിയാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന സഭകൾ തന്നെയാണ് നാം. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നടത്തിപ്പിനും വചനത്തിന്റെ അധികാരത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു എന്ന് നാം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ചില മനുഷ്യരുടെ തീരുമാനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ആ പ്രഖ്യാപനങ്ങളെല്ലാം അപ്രസക്തമാകുന്നുവെങ്കിൽ എന്താണ് അതിന്റെ അർഥം?

ഒരു ശുശ്രൂഷകനെ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടിവരുമ്പോൾ ആത്മീയ യോഗ്യതയാണോ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത്, അതോ ചില സ്വാധീനശക്തികളുടെ താൽപര്യങ്ങളാണോ? സഭയുടെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ സമൂഹത്തിലെ സാക്ഷ്യവും, സത്യസന്ധതയും ആത്മീയ പക്വതയുമാണോ മാനദണ്ഡം, അതോ കുടുംബബന്ധങ്ങളും വ്യക്തിപരമായ അടുപ്പങ്ങളും സാമ്പത്തികശേഷിയുമാണോ?

ഒരു വ്യക്തിക്ക് എത്ര സമ്പത്തുണ്ട് എന്നതിനെക്കാൾ അയാൾക്ക് എത്ര ആത്മീയ പക്വതയുണ്ട് എന്നതല്ലേ പ്രധാനം? എത്രപേരെ സ്വാധീനിക്കാൻ കഴിയും എന്നതിനെക്കാൾ എത്രത്തോളം ദൈവവചനത്തോട് വിശ്വസ്തനാണ് എത്രപേരെ ഇന്നുവരെ നേടി വിശ്വാസത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു അവർ എത്രമാത്രം സമൂഹത്തിലും സഭയിലും മാതൃക ആകുന്നു എന്നതല്ലേ വിലയിരുത്തേണ്ടത്?

ദൈവത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കേണ്ടവർ മനുഷ്യരെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യരെ ഭയപ്പെടുന്നവർ സത്യത്തിനുവേണ്ടി ശബ്ദമുയർത്താൻ മടിക്കുമ്പോൾ, സഭയുടെ ആത്മീയ ദിശ തെറ്റിപ്പോകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

ചിലർക്ക് ദൈവവചനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഉപദേശം സ്വീകരിക്കാൻ മടിയാണ്. ആത്മീയമായി പക്വതയുള്ള ശുശ്രൂഷകർ നൽകുന്ന തിരുത്തലുകൾ പോലും അംഗീകരിക്കാൻ വൈമനസ്യമുണ്ട്. എന്നാൽ തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വ്യക്തികൾ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ, അതിൽ വചനവിരുദ്ധമായ ഘടകങ്ങളുണ്ടോ എന്നു പരിശോധിക്കാതെ, അക്ഷരംപ്രതി അനുസരിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നവരുമുണ്ട്.

അപ്പോൾ ചോദിക്കട്ടെ: നമ്മുടെ അനുസരണം ദൈവവചനത്തോടാണോ, അതോ വ്യക്തികളോടാണോ?

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നേതൃത്വത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുന്ന നാം, പ്രായോഗികമായി മനുഷ്യരുടെ റിമോട്ട് കൺട്രോളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരായി മാറിയിട്ടില്ലേ?

iii). കുടുംബമഹിമയും പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അധികാരവും

സഭയുടെ സ്ഥാപകരോടുള്ള ആദരവ് തെറ്റല്ല. ദീർഘകാലം വിശ്വസ്തതയോടെ ചുമതലകൾ വഹിച്ചവരെയും ശുശ്രൂഷിച്ചവരെയും ബഹുമാനിക്കുന്നതും തെറ്റല്ല. പാരമ്പര്യത്തെ വിലമതിക്കുന്നതിലും തെറ്റില്ല.

എന്നാൽ അങ്ങനെയുള്ള ആദരവ് അധികാരമായി മാറുമ്പോഴും, പാരമ്പര്യം ചോദ്യം ചെയ്യാനാകാത്ത നിയമമായി മാറുമ്പോഴും, കുടുംബമഹിമ ആത്മീയ യോഗ്യതയ്ക്ക് പകരമായി ഉയർത്തപ്പെടുമ്പോഴും പ്രശ്നം ആരംഭിക്കുന്നു.

‘ഒരു വ്യക്തി’ സ്ഥാപകന്റെ കുടുംബത്തിൽപ്പെട്ടതുകൊണ്ടുമാത്രം മികച്ച ആത്മീയ നേതാവാകുന്നില്ല. ഒരാൾക്ക് അനേക വർഷങ്ങളുടെ പരിചയമുണ്ടെന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അയാളുടെ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും ശരിയാകുന്നില്ല. ഒരു കുടുംബത്തിന് സഭയിൽ ദീർഘകാല സ്വാധീനമുണ്ടെന്നതുകൊണ്ട് സഭയുടെ ഭാവിയും നേതൃത്വവും ആ കുടുംബത്തിന്റെ താൽപര്യങ്ങൾക്ക് വിധേയമാകേണ്ടതില്ല.

ദൈവരാജ്യത്തിൽ പാരമ്പര്യാവകാശത്തേക്കാൾ പ്രധാനം ആത്മീയ യോഗ്യതയാണ്. കുടുംബപ്പേരിനേക്കാൾ പ്രധാനം ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവമാണ്. മനുഷ്യരുടെ അംഗീകാരത്തേക്കാൾ പ്രധാനം ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയാണ്.

സഭയിൽ കുടുംബ അധികാരത്തിന്റെ തുടർച്ചയല്ല വേണ്ടത്; വിശ്വാസത്തിന്റെ വിശ്വസ്തമായ തുടർച്ചയാണ് വേണ്ടത്.

iv). പണത്തിന്റെ സ്വാധീനം: ഔദാര്യമോ ആത്മീയ അടിമത്തമോ?

പാവപ്പെട്ട വിശ്വാസികൾക്ക് സഹായം നൽകുന്നവരും സഭയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉദാരമായി സംഭാവന ചെയ്യുന്നവരും തീർച്ചയായും ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവരാണ്. എന്നാൽ ഒരു പ്രധാന കാര്യം നാം മറക്കരുത്: സാമ്പത്തിക ഔദാര്യം ആത്മീയ അധികാരം വാങ്ങാനുള്ള വിലയാകരുത്.

സഹായം സ്വീകരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഒരാളുടെ എല്ലാ അഭിപ്രായങ്ങളോടും യോജിക്കേണ്ട ബാധ്യതയില്ല. സംഭാവന നൽകുന്ന ഒരാൾക്ക് സഭയുടെ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അവകാശവുമില്ല.

എന്നാൽ ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ സാമ്പത്തികമായി ശക്തരായ വ്യക്തികളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾക്കു അമിതപ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നതായി കാണാം. അവരുടെ സഹായം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ ചിലർ മൗനം പാലിക്കുന്നു. തെറ്റെന്ന് ബോധ്യമുള്ള കാര്യങ്ങളിൽപ്പോലും എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ മടിക്കുന്നു. അങ്ങനെ നന്ദി പതുക്കെ വിധേയത്വമായി മാറുന്നു; ആദരവ് അമിതബഹുമാനമായി മാറുന്നു; സഹായം ആശ്രിതത്വമായി മാറുന്നു.

ഒടുവിൽ, സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാനും സത്യത്തിനുവേണ്ടി സംസാരിക്കാനും കഴിയാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിലേക്ക് വിശ്വാസികൾ എത്തിച്ചേരുന്നു.

ഇത് എത്ര ദുഃഖകരമാണ്!

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഔദാര്യം മറ്റൊരാളുടെ ആത്മീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ബന്ധിക്കുന്ന ചങ്ങലയായി മാറരുത്. സഹായിക്കുന്നവനെ ബഹുമാനിക്കാം; എന്നാൽ ദൈവത്തിന് മാത്രം അർഹമായ സ്ഥാനം ഒരു മനുഷ്യനും നൽകരുത്.

കാരണം, സഭയുടെ യഥാർഥ സമ്പത്ത് പണമല്ല. സഭയുടെ ശക്തി സമ്പന്നരായ വ്യക്തികളുടെ സ്വാധീനവുമല്ല. കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ ഭൂരിപക്ഷം അല്ല, വചനത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയും പ്രാർത്ഥനയും വിശുദ്ധിയും സ്നേഹവും ആത്മാവിന്റെ നേതൃത്വവുമാണ്.

v). സഭയിൽ വ്യക്തികൾ ദൈവങ്ങളായി മാറുമ്പോൾ…

ഒരു മനുഷ്യനെ ബഹുമാനിക്കുന്നത് ഒന്നാണ്. അയാൾ പറയുന്നതെല്ലാം ശരിയാണെന്ന് കരുതുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. അയാളുടെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പാടില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നത് അതിനേക്കാൾ അപകടകരമാണ്.

ആരെയും തിരുത്താനാകാത്തവരായി കാണുമ്പോൾ, ആരുടെയും തീരുമാനങ്ങളെ പരിശോധിക്കാനാകാത്തവരായി മാറുമ്പോൾ, ആരുടെയെങ്കിലും ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമായി സംസാരിക്കുന്നത് ആത്മീയ കുറ്റമായി ചിത്രീകരിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ ആരോഗ്യകരമായ ആത്മീയ ജീവിതം നിലനിൽക്കുമോ?

സഭയിൽ ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഇത്രയധികം സ്വാധീനം ലഭിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? അയാളുടെ ആത്മീയ ജീവിതം മാതൃകാപരമായതുകൊണ്ടാണോ, അതോ അയാൾക്കുള്ള സമ്പത്തും ബന്ധങ്ങളും പാരമ്പര്യവും അനുഭവസമ്പത്തും അധികാരവുമാണോ കാരണം?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് ആരെയും അപമാനിക്കാനല്ല. മറിച്ച്, വ്യക്തികളെക്കാൾ വചനത്തിനും സ്ഥാനമാനങ്ങളെക്കാൾ ആത്മീയ യോഗ്യതയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഓർമിപ്പിക്കാനാണ്.

മനുഷ്യർ ദൈവത്തിന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയർത്തപ്പെടുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ മനുഷ്യർക്ക് കഴിയാതെ വരുന്നു. പരിശുദ്ധത്മാവ് സഭക്ക് പുറത്താകുന്നു.

അതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ആത്മീയ ദുരന്തം.

vi). നാം തിരിച്ചുപോകേണ്ടത് എവിടേക്ക്?

ഇന്നത്തെ പെന്തക്കോസ്തു സഭകളിൽ ആത്മാർത്ഥമായി ദൈവത്തെ സേവിക്കുന്നവരും വിശ്വസ്തരായ ശുശ്രൂഷകരും നിസ്വാർഥരായ വിശ്വാസികളും ഉണ്ടെന്ന കാര്യം ആരും നിഷേധിക്കുന്നില്ല. എല്ലാവരെയും ഒരേ തുലാസിൽ തൂക്കുന്നതും നീതിയല്ല.

എന്നാൽ നല്ല മനുഷ്യർ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടെന്ന കാരണത്താൽ തെറ്റായ പ്രവണതകളെ ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല. യഥാർഥ ആത്മീയത നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന കാരണത്താൽ ആത്മീയതയുടെ പേരിൽ നടക്കുന്ന അധികാരദുർവിനിയോഗങ്ങളെ അവഗണിക്കാനും പാടില്ല.

നമുക്ക് ആവശ്യം വ്യക്തികളെ തകർക്കുന്ന വിമർശനമല്ല; തെറ്റായ സംവിധാനങ്ങളെ തിരുത്തുന്ന ആത്മപരിശോധനയാണ്. സഭകളിൽ സുതാര്യത വേണം. നേതൃത്വത്തിൽ ഉത്തരവാദിത്വബോധം വേണം. *ശുശ്രൂഷകരുടെയും കമ്മറ്റിയുടേയും തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ആത്മീയ യോഗ്യതയ്ക്കും വചനാധിഷ്ഠിതമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾക്കും മുൻഗണന വേണം*. അവിടെ പാനലിനും മത്സരത്തിനും പ്രസക്തിയില്ല; സാമ്പത്തിക സംഭാവനകളെ അധികാരത്തിനുള്ള ഉപാധിയാക്കരുത്. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നവരെ ശത്രുക്കളായി കാണാതെ, അവരുടെ ആശങ്കകൾ വചനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കാൻ തയ്യാറാകണം.

എല്ലാറ്റിനുമുപരി, സഭയുടെ യഥാർഥ കർത്താവ് ക്രിസ്തുവാണെന്ന വിശ്വാസം പ്രസംഗങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ തീരുമാനങ്ങളിലും പ്രവർത്തനങ്ങളിലും തെളിയണം.

പൂർവപിതാക്കന്മാർ കണ്ട ദർശനത്തിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടത് പഴയകാലത്തെ മഹത്വവൽക്കരിക്കാനല്ല; അവർ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച ആത്മീയ മൂല്യങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കാനാണ്.

vii). അവസാനമായി ചില ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം:

സഭയിൽ ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഇഷ്ടം ദൈവഹിതത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാകുന്നുവെങ്കിൽ, നാം യഥാർഥത്തിൽ ആരെയാണ് അനുസരിക്കുന്നത്?

സാമ്പത്തികശേഷി ആത്മീയ യോഗ്യതയെക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതാകുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ മൂല്യവ്യവസ്ഥയിൽ എന്തോ തകരാറില്ലേ?

കുടുംബമഹിമയും പാരമ്പര്യവും വചനത്തിന്റെ അധികാരത്തെ മറികടക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നാം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിനെയാണോ അതോ മനുഷ്യരെയാണോ?

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നേതൃത്വത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുകയും പ്രായോഗികമായി മനുഷ്യരുടെ താൽപര്യങ്ങൾക്കു കീഴടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ പ്രസംഗങ്ങളും ജീവിതവും തമ്മിൽ വലിയൊരു വിടവ് രൂപപ്പെട്ടിട്ടില്ലേ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരോട് ചോദിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് നമുക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തം ഹൃദയത്തോട് ചോദിക്കാം.

കാരണം, സഭയുടെ മൂല്യച്യുതി ആരംഭിക്കുന്നത് കെട്ടിടങ്ങളുടെ തകർച്ചയിലല്ല; ആത്മീയ മൂല്യങ്ങൾക്കു പകരം മനുഷ്യരുടെ താൽപര്യങ്ങൾ മാത്രം സ്ഥാനം പിടിക്കുമ്പോഴാണ്.

മനുഷ്യർക്ക് മഹത്വം നൽകാൻ വേണ്ടിയല്ല സഭ. കുടുംബങ്ങളുടെ അധികാരം നിലനിർത്താൻ വേണ്ടിയല്ല സഭ. സമ്പന്നരുടെ സ്വാധീനം ഉറപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല സഭ. ഇഷ്ടം ഉള്ളവരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് സ്വന്തം വരുതിയിൽ കൊണ്ടുവരാനുള്ളതല്ല സഭ.

സഭ ക്രിസ്തുവിനുള്ളതാണ്. മഹത്വം ക്രിസ്തുവിനാണ്. നേതൃത്വം ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനത്തിനും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിനും വിധേയമായിരിക്കണം.

മനുഷ്യരെ ദൈവങ്ങളാക്കുന്ന പ്രവണതയിൽനിന്ന് മോചനം നേടി, ദൈവത്തെ ദൈവമായി അംഗീകരിക്കുന്ന ആത്മീയ തിരിച്ചുവരവ് ഉണ്ടാകട്ടെ.

അതാണ് യഥാർഥ നവീകരണം. അതാണ് സഭയ്ക്ക് ഇന്ന് ഏറ്റവും ആവശ്യമായത്.

വാക്കുകളുടെ അർത്ഥമറിയാതെ വീടിന്റെ മുൻവാതിലിൽ “ക്രിസ്തു ഈ വീടിന്റെ നായകൻ” എന്ന് എഴുതിവെക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ ക്രിസ്തു യഥാർത്ഥത്തിൽ സഭയുടെ നായകനാണെന്ന് അംഗീകരിക്കുകയും അവിടുത്തെ അധികാരത്തിന് കീഴടങ്ങുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് സഭയുടെ ചുവരിൽ “ക്രിസ്തു സഭയുടെ നായകൻ” എന്ന് എഴുതിവെക്കാൻ എത്രപേർക്ക് ധൈര്യമുണ്ട്?

“അവൻ വളരുകയും ഞാനോ കുറയുകയും വേണം.” – യോഹ 3:30

ഒരുനാൾ എണ്ണിയെണ്ണി കണക്ക് പറയേണ്ടിവരും…

ഇത് ആരെയെങ്കിലും വ്യക്തിപരമായി അധിക്ഷേപിക്കാനോ അപമാനിക്കാനോ വേണ്ടിയല്ല. മറിച്ച്, ആത്മപരിശോധനയ്ക്കും തിരുത്തലിനും വേണ്ടിയാണ്. സഭയുടെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥ തിരിച്ചറിയാനും തെറ്റുകൾ തിരുത്താനും ആത്മീയമായി വളരാനും വേണ്ടിയാണ് ഈ ചിന്തകൾ പങ്കുവെക്കുന്നത്. കുറ്റപ്പെടുത്തലല്ല ലക്ഷ്യം; തിരിച്ചറിവാണ്. തകർക്കലല്ല ഉദ്ദേശ്യം; പണിതുയർത്തലാണ്. കാരണം, സഭയുടെ നന്മയും ആത്മീയവളർച്ചയും ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

രാജൻ പെണ്ണുക്കര