ലേഖനം: സ്വമേധാ പാപം | റ്റോജോ തോമസ്, ദുബായ്

എബ്രായർ 10:26 “സത്യത്തിന്റെ പരിജ്ഞാനം ലഭിച്ചശേഷം നാം മനഃപൂർവം പാപം ചെയ്താൽ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഇനി ഒരു യാഗവും ശേഷിക്കുന്നില്ല.”

പാപത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ മനസ്സിൽ തെളിയുന്നത് ബലഹീനതയിൽ സംഭവിക്കുന്ന വീഴ്ചകളും പ്രലോഭനങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ തളർന്നുപോകുന്ന നിമിഷങ്ങളുമാണ്. എന്നാൽ, തെറ്റാണെന്ന് വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞിട്ടും അതിനെ മനഃപൂർവം തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും പിന്നീട് അതിനെ ന്യായീകരിച്ച് അതിൽ തുടരുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ അതിലേറെ ഗൗരവമുള്ളതാണ്. ഇതാണ് സ്വമേധാ പാപത്തിന്റെ ആത്മീയ അപകടം.

“ഇത് ദൈവത്തിന് ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം; എങ്കിലും ഞാൻ ഇത് ചെയ്യും” എന്ന മനോഭാവത്തിലാണ് സ്വമേധാ പാപത്തിന്റെ വേരുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത്. ഇവിടെ പ്രശ്നം അറിവില്ലായ്മയല്ല; അറിഞ്ഞ സത്യത്തോടുള്ള അനുസരണക്കേടാണ്. ദൈവഹിതം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് മുൻഗണന നൽകുന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ നിലപാടാണത്.

ഒരു വലിയ കെട്ടിടം തകർന്നുവീഴുന്നതിനു മുമ്പ് അതിന്റെ അടിത്തറയിൽ ചെറിയൊരു വിള്ളൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുപോലെ, വലിയൊരു പാപത്തിന്റെ തുടക്കം പലപ്പോഴും ഹൃദയത്തിലെ ചെറിയൊരു സമ്മതമാണ്. ആദ്യം ഒരു ചിന്ത, പിന്നെ ഒരു ആഗ്രഹം, തുടർന്ന് ഒരു ന്യായീകരണം, ഒടുവിൽ ഒരു തീരുമാനം. ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ആ തീരുമാനം ശീലമായി മാറുകയും ശീലം ക്രമേണ മനുഷ്യനെ ബന്ധനത്തിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ട് പാപത്തോടുള്ള പോരാട്ടം പലപ്പോഴും പ്രവൃത്തിയിൽനിന്നല്ല, അതിലേക്കുള്ള ആദ്യത്തെ മനഃപൂർവമായ സമ്മതത്തിൽനിന്നാണ് ആരംഭിക്കേണ്ടത്.

ഏദെൻതോട്ടത്തിലെ ആദാമിന്റെയും ഹവ്വയുടെയും വീഴ്ച ഈ സത്യത്തിന്റെ ആദ്യകാല ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ വചനം വ്യക്തമായിരുന്നിട്ടും അവർ സ്വന്തം ആഗ്രഹത്തിന് മുൻഗണന നൽകി. ദൈവം വിലക്കിയതിനെക്കാൾ ആകർഷകമായി സ്വന്തം ആഗ്രഹം തോന്നിയപ്പോൾ അനുസരണത്തിന്റെ അതിരുകൾ ലംഘിക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ, ദൈവവചനത്തെക്കാൾ സ്വന്തം ഇച്ഛയെ വിശ്വസിക്കുന്ന നിമിഷത്തിൽ മനുഷ്യൻ പാപത്തിലേക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നു.

ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ അറിവിന്റെ അഭാവമല്ല പലപ്പോഴും നമ്മുടെ പ്രശ്നം; അറിഞ്ഞ സത്യത്തോടുള്ള അനുസരണത്തിന്റെ അഭാവമാണ്. ബൈബിൾ വായിക്കാനും പ്രസംഗങ്ങൾ കേൾക്കാനും ആത്മീയ സന്ദേശങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാനും നമുക്ക് അനേകം അവസരങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ ദൈവം അന്വേഷിക്കുന്നത് അറിവിന്റെ സമൃദ്ധി മാത്രമല്ല, അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഹൃദയമാണ്. ദൈവവചനം കേൾക്കുന്നത് ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമാണെങ്കിൽ, അതിനെ അനുസരിക്കുന്നത് യഥാർത്ഥ വിശ്വാസത്തിന്റെ തെളിവാണ്.

ദൈവം മനുഷ്യന് നൽകിയ വിലപ്പെട്ട മുന്നറിയിപ്പുകളിലൊന്നാണ് മനസ്സാക്ഷി. തെറ്റായ ഒരു തീരുമാനത്തിന്റെ മുമ്പിൽ അത് നമ്മെ തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ആദ്യമായി തെറ്റു ചെയ്യുമ്പോൾ ഹൃദയം അസ്വസ്ഥമാകാം; കുറ്റബോധം നമ്മെ അലട്ടാം. എന്നാൽ അതേ തെറ്റ് ആവർത്തിക്കുകയും ഓരോ തവണയും അതിനെ ന്യായീകരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മനസ്സാക്ഷിയുടെ ശബ്ദം ക്രമേണ മങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നു. ഒരിക്കൽ നമ്മെ കരയിച്ച കാര്യം പിന്നീട് നമ്മെ അലട്ടാതാകുന്നു. ഇതാണ് പാപത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ അവസ്ഥകളിലൊന്ന്.

പാപം ഒരിക്കലും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടല്ല പലപ്പോഴും കടന്നുവരുന്നത്. “ഒരിക്കൽ മാത്രമല്ലേ?”, “എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നതല്ലേ?”, “ഇതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്?”, “ദൈവം ക്ഷമിക്കുമല്ലോ?” എന്നിങ്ങനെ അത് നമുക്ക് അനുമതി ചോദിക്കുന്നു. നാം അതിന് ഇടം നൽകുമ്പോൾ, ക്രമേണ അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അധികാരം സ്ഥാപിക്കുന്നു. ആദ്യം നാം പാപത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നുവെന്ന് കരുതും; ഒടുവിൽ പാപം നമ്മെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തും.

ശൗൽ രാജാവിന്റെ ജീവിതം ഇതിന് ശക്തമായ ഉദാഹരണമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ നിർദേശം പൂർണമായി അനുസരിക്കാതിരുന്ന ശൗൽ തന്റെ പ്രവൃത്തിയെ ന്യായീകരിക്കാൻ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. എന്നാൽ ശമൂവേൽ പ്രവാചകൻ അവനെ ഓർമിപ്പിച്ചു: “അനുസരിക്കുന്നതു യാഗത്തെക്കാളും നല്ലതു” (1 ശമൂവേൽ 15:22). മതപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അനുസരണക്കേടിന് പകരമാകില്ല എന്നതാണ് ഈ വചനത്തിന്റെ സന്ദേശം. സഭയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതും പാടുന്നതും ശുശ്രൂഷിക്കുന്നതും വിലപ്പെട്ടതാണ്; എന്നാൽ അവയോടൊപ്പം ദൈവവചനത്തോടുള്ള അനുസരണവും ഉണ്ടായിരിക്കണം.

ദാവീദിന്റെ ജീവിതവും പാപത്തിന്റെ വളർച്ചയും അതിന്റെ മറച്ചുവയ്ക്കലും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. തെറ്റായ ആഗ്രഹത്തിന് വഴങ്ങിയപ്പോൾ അവന്റെ പാപം അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല; അത് മറയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ കൂടുതൽ തെറ്റുകളിലേക്ക് നയിച്ചു. എന്നാൽ നാഥാൻ പ്രവാചകൻ അവനെ നേരിട്ടപ്പോൾ ദാവീദ് തന്റെ കുറ്റം ഏറ്റുപറഞ്ഞു: “ഞാൻ യഹോവയോടു പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു” (2 ശമൂവേൽ 12:13). സ്വന്തം തെറ്റിനെ ന്യായീകരിക്കാതെ അംഗീകരിച്ചതാണ് മാനസാന്തരത്തിലേക്കുള്ള നിർണായക ചുവടായത്.

അതേസമയം, യോസേഫിന്റെ ജീവിതം പ്രലോഭനത്തെ എങ്ങനെ നേരിടണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. പാപം ചെയ്യാനുള്ള അവസരം മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അവൻ ഉറച്ച നിലപാടെടുത്തു: “എങ്ങനെ ഈ മഹാപാതകം ഞാൻ ചെയ്യും? അതു ഞാൻ ദൈവത്തിനെതിരായി ചെയ്യുന്ന പാപമാണല്ലോ?” (ഉല്പത്തി 39:9). മനുഷ്യർ കാണുന്നുണ്ടോ എന്നതിനെക്കാൾ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ താൻ എങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നു എന്നതായിരുന്നു യോസേഫിന്റെ ചിന്ത. അതാണ് വിശുദ്ധിയുടെ അടിസ്ഥാനം. പ്രലോഭനത്തോട് സംവാദം നടത്തുന്നതിനു പകരം അതിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാനുള്ള ജ്ഞാനം നമുക്കും ആവശ്യമാണ്.

സ്വമേധാ പാപം പഴയകാലത്തെ തെറ്റായ പ്രവൃത്തികളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ആധുനിക ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ മേഖലകളിലും അത് പല രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യയും സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളും നമ്മുടെ കൈകളിൽ വലിയ സാധ്യതകൾ തുറന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവയിലൂടെ പ്രലോഭനങ്ങളും രഹസ്യമായ തെറ്റുകളും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരാം.

ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന ധാരണയിൽ നാം എന്താണ് കാണുന്നത്? ആരും അറിയില്ലെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ നാം എന്താണ് തിരയുന്നത്? മറ്റുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ മറച്ചുവയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നില്ല. ഡിജിറ്റൽ ചരിത്രം മായ്ക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിലും, തെറ്റായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ഹൃദയത്തിലും സ്വഭാവത്തിലും വരുത്തുന്ന സ്വാധീനം അത്ര എളുപ്പത്തിൽ മായ്ച്ചുകളയാനാവില്ല. അതിനാൽ സാങ്കേതികവിദ്യയെ വിവേകത്തോടെ ഉപയോഗിക്കുകയും ആത്മാവിനെ മലിനമാക്കുന്ന ഉള്ളടക്കങ്ങളിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുകയും സ്വകാര്യജീവിതത്തിലും ദൈവഭയത്തോടെ നടക്കുകയും വേണം.

അതുപോലെ, “എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നതല്ലേ?” എന്നത് തെറ്റിനെ ന്യായീകരിക്കാനുള്ള സാധാരണമായ വാദമാണ്. എന്നാൽ ക്രിസ്തീയജീവിതത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളല്ല; ദൈവവചനമാണ്. സമൂഹം അംഗീകരിക്കുന്നതെല്ലാം ദൈവം അംഗീകരിക്കുന്നതായിരിക്കണമെന്നില്ല. അന്യായലാഭം, വഞ്ചന, കള്ളരേഖകൾ, അപവാദം, ക്ഷമിക്കാതിരിക്കൽ, പ്രതികാരം, അഹങ്കാരം എന്നിവയും ഹൃദയത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയെ തകർക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്.

സഭയ്ക്കുള്ളിലും ശുശ്രൂഷയിലും അഹങ്കാരം കടന്നുവരാം. “എന്റെ അഭിപ്രായമാണ് ശരി”, “എനിക്ക് ആരുടെയും ഉപദേശം ആവശ്യമില്ല”, “എന്നെ കൂടാതെ ഈ പ്രവർത്തനം നടക്കില്ല” എന്ന ചിന്തകൾ ദൈവത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിന്റെ സൂചനകളാകാം. അതുപോലെ, വർഷങ്ങളോളം വൈരം സൂക്ഷിക്കുകയും മറ്റൊരാളുടെ വീഴ്ചയിൽ സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ആത്മീയജീവിതത്തെ മലിനമാക്കുന്നു. അതിനാൽ സ്വമേധാ പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആത്മപരിശോധന പുറമേ പ്രകടമാകുന്ന പ്രവൃത്തികളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കും കടക്കണം.

“ദൈവം ക്ഷമിക്കുന്നവനല്ലേ? അവന്റെ കൃപ വലുതല്ലേ?” എന്ന ചിന്ത ചിലപ്പോൾ പാപത്തിൽ തുടരാനുള്ള ന്യായീകരണമായി മാറാം. എന്നാൽ ദൈവകൃപ പാപം ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യപത്രമല്ല; പാപത്തിൽനിന്ന് മോചനം പ്രാപിക്കാനുള്ള ദൈവിക ക്ഷണമാണ്. പൗലോസ് അപ്പൊസ്തലൻ ചോദിക്കുന്നു: “കൃപ പെരുകേണ്ടതിന്നു നാം പാപത്തിൽ തുടരണമോ?” അതിനുള്ള മറുപടി വ്യക്തമാണ്: “ഒരുനാളും അരുത്!” (റോമർ 6:1–2).

എബ്രായർ 10:26 സത്യത്തിന്റെ പരിജ്ഞാനം ലഭിച്ചിട്ടും അതിനെ ബോധപൂർവം തിരസ്കരിച്ച് പാപത്തിൽ തുടരുന്നതിന്റെ ഗൗരവം നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരിക്കൽ ബലഹീനതയിൽ വീണുപോയ വിശ്വാസിക്ക് ഇനി പ്രത്യാശയില്ല എന്നല്ല ഈ വചനത്തിന്റെ അർത്ഥം. പത്രോസ് യേശുവിനെ നിഷേധിച്ചെങ്കിലും തന്റെ വീഴ്ചയിൽ അഭിമാനിച്ചില്ല; അവൻ കരഞ്ഞു, പിന്നീട് യേശു അവനെ പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. ഇതിൽനിന്ന് നമുക്ക് ഒരു പ്രധാന സത്യം മനസ്സിലാക്കാം: ബലഹീനതയിൽ വീണുപോയി ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്ന ഹൃദയവും പാപമാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അതിൽ തുടരാൻ തീരുമാനിക്കുന്ന ഹൃദയവും ഒരുപോലെയല്ല.

ക്രൂശ് നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നത് പാപം നിസ്സാരമല്ലെന്നും അതേസമയം മാനസാന്തരത്തോടെ ക്രിസ്തുവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് വരുന്നവന് കൃപയിൽ പ്രത്യാശയുണ്ടെന്നും ആണ്. അതുകൊണ്ട് വീഴ്ചയെ ന്യായീകരിക്കരുത്; വീണുപോയതിന്റെ പേരിൽ ദൈവത്തിൽനിന്ന് ഓടിയകലുകയുമരുത്. പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യഥാർത്ഥ ദുഃഖം അതിൽനിന്ന് തിരിഞ്ഞുനടക്കാനുള്ള തീരുമാനത്തിലേക്ക് നയിക്കണം. കണ്ണുനീർ മാനസാന്തരത്തിന്റെ തുടക്കമായേക്കാം; ജീവിതത്തിന്റെ ദിശമാറ്റമാണ് അതിന്റെ തെളിവ്.

ഓരോ വിശ്വാസിയും സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന ചോദ്യമുണ്ട്: എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ ആരാണ് ഇരിക്കുന്നത്? ക്രിസ്തുവോ, അതോ എന്റെ സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളോ? ദൈവവചനം എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ആരെയാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്? ആരും കാണാത്ത സമയങ്ങളിൽ എന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെയാണ്? എന്റെ തെറ്റുകളെ തിരുത്താൻ ഞാൻ തയ്യാറാണോ, അതോ അവയെ ന്യായീകരിക്കാൻ പുതിയ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയാണോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനല്ല, സ്വന്തം ഹൃദയത്തെ ദൈവവചനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കാനാണ്. യഥാർത്ഥ ആത്മീയ പക്വത സ്വന്തം ബലത്തിൽ അഭിമാനിക്കുന്നതിലല്ല; ബലഹീനത തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ദൈവകൃപയിൽ ആശ്രയിക്കുകയും അനുസരണത്തിന്റെ വഴിയിൽ നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലാണ്.

സ്വമേധാ പാപത്തിൽനിന്നുള്ള മോചനത്തിന്റെ തുടക്കം സത്യസന്ധമായ മാനസാന്തരമാണ്. പാപത്തെ മറച്ചുവയ്ക്കാതെ ഏറ്റുപറയുക, അതിലേക്കു നയിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുക, ദൈവവചനത്തിന് ജീവിതത്തിൽ പ്രാധാന്യം നൽകുക, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ബോധ്യപ്പെടുത്തലിന് ഹൃദയം തുറക്കുക—ഇവയെല്ലാം വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ അനിവാര്യമാണ്.

ഗെത്സേമനെയിൽ യേശു നടത്തിയ പ്രാർത്ഥന ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും ജീവിതത്തിന്റെ പ്രാർത്ഥനയായിത്തീരട്ടെ: “എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല, നിന്റെ ഇഷ്ടം തന്നേ ആകട്ടെ” (ലൂക്കോസ് 22:42). സ്വമേധാ പാപം സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തെ ഉയർത്തുമ്പോൾ, സമർപ്പണം ദൈവഹിതത്തിന് ഹൃദയത്തിൽ സിംഹാസനം ഒരുക്കുന്നു. അവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ അനുസരണവും ആത്മീയ രൂപാന്തരവും ആരംഭിക്കുന്നത്.

പ്രിയരേ, പാപത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അപകടം അതിൽ വീഴുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, അതിൽ തുടരാൻ തീരുമാനിക്കുകയും അതിനെ ന്യായീകരിക്കാൻ പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലാണ്. പാപം മനസ്സാക്ഷിയെ മന്ദമാക്കുന്നു; ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നു; ഒടുവിൽ തെറ്റിനെ ശരിയെന്നു കരുതുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് മനുഷ്യനെ നയിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് നമ്മെ നിരാശയിലേക്ക് തള്ളിവിടാനല്ല, മാനസാന്തരത്തിലൂടെ അവങ്കലേക്ക് മടങ്ങിവരാൻ ഉണർത്താനാണ്.

അതുകൊണ്ട് പാപത്തോട് സന്ധി ചെയ്യാതെ ദൈവവചനത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാം. നമ്മുടെ രഹസ്യജീവിതത്തിലും പരസ്യജീവിതത്തിലും ഒരുപോലെ വിശ്വസ്തരായിരിക്കാം. വീഴ്ച സംഭവിച്ചാൽ അതിനെ മറച്ചുവയ്ക്കാതെ കർത്താവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് മടങ്ങിവരാം. കൃപയെ പാപത്തിനുള്ള മറയാക്കാതെ വിശുദ്ധിയിൽ നടക്കാനുള്ള ശക്തിയായി സ്വീകരിക്കാം.

നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് ഈ പ്രാർത്ഥന ഉയരട്ടെ:

“കർത്താവേ, പാപത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള വെളിച്ചവും അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള ധൈര്യവും എനിക്കു നൽകണമേ. എന്റെ ബലഹീനതയിൽ നിന്റെ കൃപയിൽ ആശ്രയിക്കാനും, പ്രലോഭനങ്ങളുടെ നടുവിൽ നിന്റെ വചനത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാനും, വീഴ്ചകളിൽ മാനസാന്തരത്തോടെ നിന്റെ അടുക്കലേക്ക് മടങ്ങിവരാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഇടങ്ങളിൽപ്പോലും നിന്റെ വിശുദ്ധി വാഴട്ടെ. എന്റെ ഇഷ്ടത്തെക്കാൾ നിന്റെ ഹിതത്തിന് ഞാൻ പ്രാധാന്യം നൽകട്ടെ. എന്റെ ജീവിതം നിന്റെ കൃപയാൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ട ജീവിതത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമായിത്തീരട്ടെ. എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല, കർത്താവേ, നിന്റെ ഇഷ്ടം എന്നിൽ നിറവേറട്ടെ.”

പാപത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്ന ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് മാനസാന്തരപ്പെടുന്ന ഹൃദയത്തിലേക്കും, അനുസരണക്കേടിൽനിന്ന് സമർപ്പണത്തിലേക്കും, സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിൽനിന്ന് ദൈവഹിതത്തിലേക്കും നമുക്ക് മുന്നേറാം. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ മേഖലയിലും ഒരേയൊരു പ്രഖ്യാപനം മുഴങ്ങട്ടെ:

“എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല, കർത്താവേ, നിന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറട്ടെ.”

റ്റോജോ തോമസ്, ദുബായ്