ലേഖനം: അപ്പന്മാർ കരയും… പക്ഷേ അത് ദൈവം മാത്രം കാണുന്ന കണ്ണുനീർ | ഡോ. എബി. കെ. ജേക്കബ്

ചില കൂടിക്കാഴ്ചകൾ ജീവിതത്തിൽ മറക്കാൻ കഴിയാത്ത പാഠങ്ങളായി മാറും. ദോഹയിൽ നിന്ന് തിരുവനന്തപുരത്തേക്കുള്ള എന്റെ ഒരു വിമാനയാത്രയിൽ അങ്ങനെയൊരു അനുഭവം എനിക്കുണ്ടായി.

എന്റെ അടുത്ത സീറ്റിലിരുന്ന മധ്യവയസ്കൻ വളരെ ശാന്തനായിരുന്നു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെട്ടു. പേര് റെജി. റാന്നിക്കാരൻ. വർഷങ്ങളായി ഗൾഫിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. സംസാരത്തിൽ വിനയവും, മുഖത്ത് ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ പുഞ്ചിരിക്കു പിന്നിൽ വർഷങ്ങളുടെ പോരാട്ടവും ത്യാഗവും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

യാത്ര മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ സംഭാഷണം കുടുംബത്തിലേക്ക് വഴിമാറി. ഭാര്യയെക്കുറിച്ചും മക്കളെക്കുറിച്ചും പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം വലിയ അഭിമാനത്തോടെ സംസാരിച്ചു. ഓരോ വാക്കിലും ഒരു അപ്പന്റെ സ്നേഹവും ഉത്തരവാദിത്വവും നിറഞ്ഞുനിന്നു.

ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:

“ചേട്ടാ… ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ള കാര്യം എന്താണ്?”

അദ്ദേഹം ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ജനലിന് പുറത്തുള്ള മേഘങ്ങളെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി. പിന്നെ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ട് പറഞ്ഞു:

“അപ്പന്മാർ കരയും… പക്ഷേ ആരും കാണില്ല. കാരണം അപ്പൻ കരയുന്നത് കണ്ടാൽ കുടുംബത്തിന്റെ ധൈര്യവും തകരും.”

ആ ഒരു വാചകം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞു.

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ താളുകൾ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.

“ഒരു ദിവസം ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു. ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിൽ പണമില്ല. നാട്ടിൽ മകന്റെ സ്കൂൾ ഫീസ് അടയ്ക്കണം. ഭാര്യ വിളിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, ‘വിഷമിക്കണ്ട, ദൈവം വഴിയൊരുക്കും.’ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത ഉടനെ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്ന് കരഞ്ഞു. എന്റെ കണ്ണുനീർ ആരും കണ്ടില്ല… ദൈവം മാത്രം.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“മക്കൾക്ക് ഞാൻ ഒരു ഹീറോയാണ്. അവരുടെ ആ ഹീറോ തകർന്നുപോകുന്നത് അവർ ഒരിക്കലും കാണരുതെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”

ആ നിമിഷം എന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.

ഇത് റെജിയുടെ മാത്രം കഥയല്ല. ഗൾഫിലെ മുറികളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്ന അനേകം അപ്പന്മാരുടെ നിശ്ശബ്ദ ജീവിതമാണ്. പകലൊന്നാകെ ചൂടിലും പൊടിയിലും അധ്വാനിക്കുന്ന അവർ, രാത്രിയിൽ കുടുംബത്തിന്റെ ഫോട്ടോകൾ നോക്കി മൗനമായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. അവരുടെ വേദനയ്ക്ക് സാക്ഷിയായി നിൽക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ഒരു തലയിണയും തുറന്നുകിടക്കുന്ന ബൈബിളും മാത്രമാണ്.

ബൈബിൾ പറയുന്നു:

“നീ എന്റെ ഉഴൽച്ചകളെ എണ്ണുന്നു; എന്റെ കണ്ണുനീർ നിന്റെ തുരുത്തിയിൽ ആക്കിവയ്ക്കേണമേ; അതു നിന്റെ?പുസ്തകത്തിൽ ഇല്ലയോ? (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 56:8)

ഈ വചനം എത്ര ആശ്വാസകരമാണ്! മനുഷ്യർ മറന്നാലും ദൈവം ഒരു കണ്ണുനീർത്തുള്ളിപോലും മറക്കുകയില്ല.

യോസേഫ് സഹോദരന്മാരുടെ മുമ്പിൽ ധൈര്യത്തോടെ നിന്നു. എന്നാൽ ഒറ്റയ്ക്കായപ്പോൾ കരഞ്ഞു. ദാവീദ് രാജാവ് തന്റെ സങ്കീർത്തനങ്ങളിൽ കണ്ണുനീരിനെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഏറ്റവും വലിയ മാതൃക നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവാണ്. ലാസറിന്റെ കല്ലറയ്ക്കരികിൽ അവിടുന്ന് കരഞ്ഞു. ഗെത്സെമനെയിൽ ഹൃദയം തകർന്നവനെപ്പോലെ പ്രാർത്ഥിച്ചു. അതുകൊണ്ട് കരയുന്നത് വിശ്വാസക്കുറവല്ല; ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ സത്യസന്ധതയാണ്.

റെജി ചേട്ടൻവീണ്ടും പറഞ്ഞു:

“സഹോദരാ… ചില രാത്രികളിൽ ഞാൻ ദൈവത്തോട് ഒരു ചോദ്യം മാത്രമേ ചോദിക്കാറുള്ളൂ. ‘കർത്താവേ, എനിക്ക് ഇനി എത്ര ദൂരം നടക്കാനുണ്ട്?’ ഉടനെ ഒരു സമാധാനം ഹൃദയത്തിലേക്ക് വരും. അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും ജോലിക്ക് പോകാൻ ആ ശക്തി മതി.”

ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി മനുഷ്യർ നൽകുന്ന ആശ്വാസം താൽക്കാലികമാണ്, എന്നാൽ ദൈവം നൽകുന്ന ശക്തി പുതിയൊരു ദിവസം ജീവിക്കാൻ മതിയാകും.

ഇന്ന് അനേകം അപ്പന്മാർ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് മക്കളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നു. പുതിയ വസ്ത്രം വാങ്ങാതെ മകന്റെ പുസ്തകം വാങ്ങുന്നു. സ്വന്തം ആരോഗ്യത്തെ അവഗണിച്ച് കുടുംബത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നു. സ്വന്തം കണ്ണുനീർ മറച്ചുവെച്ച് വീട്ടിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ശബ്ദമാകുന്നു.

ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ പലപ്പോഴും ഒരു അപ്പന്റെ മൗനത്യാഗമുണ്ട്. ഒരു മകന്റെ വിജയത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു അപ്പന്റെ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളുണ്ട്. ഒരു വീടിന്റെ സമാധാനത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു അപ്പന്റെ മുട്ടുകുത്തിയ പ്രാർത്ഥനകളുണ്ട്.

അപ്പന്മാരേ, നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.

നിങ്ങളുടെ മൗനത്തെ ദൈവം കേൾക്കുന്നു.

നിങ്ങളുടെ ക്ഷീണം ദൈവം അറിയുന്നു.

നിങ്ങളുടെ ത്യാഗം ദൈവം വിലമതിക്കുന്നു.

നിങ്ങളുടെ ഓരോ കണ്ണുനീർത്തുള്ളിയും ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ അമൂല്യമാണ്.

 “നിന്റെ ഭാരം യഹോവയുടെമേൽ ഇട്ടുകൊൾക; അവൻ നിന്നെ താങ്ങും.” (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 55:22)

തിരുവനന്തപുരം വിമാനത്താവളത്തിൽ വിമാനം ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ യാത്രപറഞ്ഞു. പോകുന്നതിനുമുമ്പ് റെജി ചേട്ടൻ എന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“സഹോദരാ… മനുഷ്യരുടെ മുമ്പിൽ ഞാൻ ശക്തനായിരിക്കും. പക്ഷേ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ ഞാൻ ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ കരയും. കാരണം എന്റെ കണ്ണുനീർ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഏക പിതാവ് അവിടുന്നാണ്.”

ആ യാത്ര അവസാനിച്ചു. പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾ ഇന്നും എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു.

ഇന്ന് ഈ ലേഖനം വായിക്കുന്ന എല്ലാ അപ്പന്മാർക്കും ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ

നിങ്ങൾ കരയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ലജ്ജിക്കേണ്ട. നിങ്ങളുടെ കണ്ണുനീർ ദൈവം കാണുന്നുണ്ട്. നിങ്ങൾ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ സന്നിധിയിലേക്ക് വരിക. കാരണം ഭൂമിയിലെ പലരും നിങ്ങളുടെ ത്യാഗം തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാം. എന്നാൽ സ്വർഗ്ഗീയ പിതാവ് നിങ്ങളുടെ ഓരോ പോരാട്ടവും എണ്ണിയിരിക്കുന്നു. ഒരുനാൾ, നിങ്ങളുടെ കണ്ണുനീരെ സന്തോഷമാക്കി മാറ്റുന്ന ദൈവം നിങ്ങളെ നിരാശപ്പെടുത്തുകയില്ല.

ഈ നിമിഷം ലോകത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ, കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി നിശ്ശബ്ദമായി കരയുന്ന ഒരു അപ്പനുണ്ടെങ്കിൽ അറിയുക, നിങ്ങളുടെ കണ്ണുനീർ നിലത്തല്ല വീഴുന്നത്; അത് ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കാണ് വീഴുന്നത്. ഒരുനാൾ, നിങ്ങൾ വിതച്ച ആ കണ്ണുനീരിന്റെ വിത്തുകൾ സന്തോഷത്തിന്റെ കൊയ്ത്തായി ദൈവം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ തിരികെ നൽകും.

ഡോ.എബി. കെ. ജേക്കബ്