കവിത: ജീവന്റെ ഉറവ | മെറിൻ രഞ്ജിത്ത്
ഈണമില്ലാത്തതാം രാഗമോടൊത്തതാം
നാദമില്ലാത്തതാം വീണയാം ജീവിതം
ശബ്ദമില്ലാതൊഴുകുന്നതാമരുവിപോൽ
നിശ്ചലതുല്യമാമെന്നുടെ ജീവിതം
നിത്യതയിൻ വാഗ്ദത്തം കാതിൽ പതിച്ചതും
ജീവജലത്തിനായ് ദാഹിച്ചെന്നാത്മാവും.
ഹൃദയം നുറുങ്ങിയ വേളയിൽ…